Ed van der Elsken - Jazz - 2007

Αυτή είναι η ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ του ΠΟΛΥ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΜΟΝΟΑΓΟΡΑ ΚΑΛΥΜΜΑΤΟΣ auction από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Φανταστική επανέκδοση της αρχικής ολλανδικής έκδοσης του 1959 (Martin Parr, The Photobook τόμος 1, σελ. 246).

ΚΑΛΛΙΤΕΡΓΙΚΟ ΑΦΟΡΑΚΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΣ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΖΑΖ ΒΙΒΛΙΟ ΚΛΑΣΙΚΟ από τον διάσημο Ολλανδό φωτογράφο Ed van der Elsken («Love on the Left Banki»).

Αρχικά δημοσιευμένο το 1959, το Jazz έχει γίνει ένα από τα πιο συλλεκτικά βιβλία φωτογραφίας του μεσαίου 20ού αιώνα. Όπως το Jazzlife του William Claxton και το Jazz Street του Dennis Stock, η είσοδος του Van Der Elsken στην εξειδίκευση της τζαζ φωτογραφίας δημοσιεύτηκε λίγο πριν από τη στιγμή που το ροκ εν γένει στερέωσε τη θέση του ως η αγαπημένη μουσική για τους νέους. Αυτό το βιβλίο είναι ίσως το πιο επιτυχημένο από πολλές προσπάθειες να αποτυπωθεί φωτογραφικά η ουσία της τζαζ, διότι είναι περισσότερο από μια διαδοχή πορτραίτων μουσικών· είναι ένα βιβλίο που οπτικά αντηχεί τη μουσική καθ’ εαυτής.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Steidl, 7L. 2007. Πρώτη έκδοση Steidl, πρώτη εκτύπωση.

Σκληρόδετο (ως εκδόθηκε) με χαλαρό κείμενο σε Γαλλικά. Διαστάσεις 168 x 178 mm. 116 σελίδες. 109 μαύρες και άσπρες πλάκες. Φωτογραφίες: Ed van der Elsken. Κείμενα από Jan Vrijman, Hugo Claus, Simon Carmiggelt, Friso Endt και Michiel de Ruyter. Κείμενο στα Ολλανδικά.

Κατάσταση:
Εσωτερικά εξαιρετική, προς καινούργια και αδιάβαστη. Εξωτερικά πολύ φρέσκια· ελαφριά ένδειξη χρήσης. Γενικά πολύ καλής κατάστασης.

Μεγάλο φωτο-βιβλίο - σε θαυμάσια φρέσκια κατάσταση.

«Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, το πρώτο βιβλίο του Ed van der Elsken, “Love in Saint Germain des Prés”, δεν ήταν μόνο ένα από τα πιο μη συμβατικά, προσωπικά και καινοτόμα βιβλία του Παρισιού της δεκαετίας. Όσον αφορά το είδος συνολικά, ο νεαρός συγγραφέας άνοιξε νέα πόδια όσον αφορά τη μορφή και το περιεχόμενο, έτσι ώστε ο σχετικά περιορισμένος τόμος να θεωρείται πλέον ένα από τα σημαντικότερα φωτοβιβλία όλων των εποχών. Ο τίτλος, τυλιγμένος σε σκληρό μαύρο εφαλίν και εφοδιασμένος με εξώφυλλο-σκονιστή, εκδόθηκε περίπου την ίδια περίοδο το 1956 από την de Bezige Bi (Άμστερνταμ) σε ολλανδική έκδοση, από την Rowohlt (Αμβούργο) σε γερμανική έκδοση και από τον André Deutsch (Λονδίνο) σε αγγλική έκδοση - αν και με ήπια αποδοχή.
Υπήρξε ποτέ γαλλική έκδοση; Η αντίδραση στην Ολλανδία αρχικά ήταν διχασμένη, εναλλάσσομενη ανάμεσα σε αγανάκτηση και σε ‘ένθερμους ύμνους επαίνου’.
Ο τόμος θεωρείται πλέον αδιαπραγμάτευτα ‘ένας από τους σημαντικότερους φωτοβιβλία του 20ού αιώνα’, ένα ‘σταθμό στην εξέλιξη του φωτοβιβλίου’, ένα ‘ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα’ του νεανικού είδους του ‘φωτοβιβλίου-νοβέλας’ ή ‘ενός από τα πρώτα φωτοβιβλία όπου μια φανταστική ιστορία διηγείται με ντοκιμαντέρ φωτογραφίες’ και ένα ‘επισήμανση’ στο βιογραφικό έργο του Ed van der Elsken. Στον κανόνα των εξαιρετικών φωτοβιβλίων που οριοθετήθηκε πιο πρόσφατα από τους Andrew Roth, Martin Parr/Gerry Badger ή Michèle και Michel Auers, ο τίτλος είναι έντονα παρόν σε κάθε περίπτωση.

Ήδη στην συχνά παραβλέποντας πρώτη επισκόπηση σημαντικών ολλανδικών εικονογραφημένων βιβλίων - ‘Foto in omslag’ - υπήρξε στο επίκεντρο βαθιά ανάλυσης. Περισσότερα πρόσφατα, το βιβλίο έχει επανεκτυπωθεί αρκετές φορές σε φακσίμια.» Είναι εξίσου αντικείμενο ακαδημαϊκής παρατήρησης όσο και μια ευφυώς παραγόμενη ιστορικοκριτική έκθεση - πιθανώς το πιο εκτιμημένο Παρισινό βιβλίο όλων.

Ο Elsken, ουσιαστικά αυτοδίδακτος φωτογράφος, φίλος της Emmy Andriesse και του Cas Oorthuys και μέλος της αριστερίστικής GKf (Gebonden Kunsten en de Federatie), ήλθε στο Παρίσι το 1950, όπου παρέμεινε έως τον Ιανουάριο του 1955, ζώντας σε πολύ μετριοπαθείς συνθήκες αλλά φωτογραφίζοντας με μεγαλύτερο όραμα. Ένα βιβλίο που εκδόθηκε μεταθανάτια στις αρχές της δεκαετίας του 1990 άνοιξε το ευρύ κοσμικό της Παρισινής περιόδου του, που περιλάμβανε και δημοσιογραφικά ενδιαφέρουσες πορτρέτες διασήμων (Piaf, Trenet, Fernandel), εικόνες δρόμου στο πνεύμα της ανθρωπιστικής φωτογραφίας και ακόμα και μόδες, που παραγγέλθηκαν από το ολλανδικό γυναικείο περιοδικό Margriet.

Ένα βιβλίο-έκφραση της εποχής του Παρισιού του θα μπορούσε λοιπόν να φαίνεται πολύ διαφορετικό. Ωστόσο, ο επαναστατικός, μερικές φορές καταθλιπτικός αλλά πάντα μη-συμβατικός van der Elsken ήταν απίθανο να ενδιαφέρεται για εσωτερικευμένες τόμους συμβατικού σχεδιασμού. Επιπλέον, εντάχθηκε γρήγορα σε μια ομάδα νέων εξορμητών που ζούσαν σε άκρα ανάμεσα σε υλική μιζέρια και την επιδίωξη της ελευθερίας, για την οποία η δεκαετία με τον υπαρξισμό του Σαρτρ πρόσφερε μια λογική εξήγηση. Ο Van der Elsken ακολούθησε τη νεανική αμείλικτη ομάδα, περισσότερο μποέμ παρά πνευματικούς, στις νυχτερινές τους βόλτες μέσα από καφέ ή μπαρ όπως La Chope Gauloise, La Pergole, Chez Moineau ή Café Le Mabillon. Το τι προέκυψε με τον καιρό ήταν ένα είδος οπτικού ημερολογίου με το γοητευτικό, κοκκινομάλλικο Αυστραλό Vali Myers στο κέντρο.

Οι τεχνικοί παράγοντες της φωτογραφίας του είναι η Λέιγκα και η Rolleicord, το ασπρόμαυρο φιλμ και το διαθέσιμο φως. Αλλά πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο van der Elsken φωτογράφισε ως μέλος της ομάδας - σε κάθε στιγμή και χωρίς περιορισμούς. Ως ‘άνθρωπος που κατέχει την ματιά της ματιού’, είναι μέρος της δράσης, πάντοτε κοντά, που δίνει στις φωτογραφίες του την άμεση και αυθεντικότητα που μάλλον ενέπνευσε τον Edward Steichen.

Το 1953, ο Steichen βρισκόταν στο Παρίσι για να συλλέξει φωτογραφίες για την προβλεπόμενη έκθεση ‘The Family of Man’. Δεν θα περιλάμβανε μόνο τον van der Elsken στην έκθεσή του το 1953 ‘Post War European Photography’ στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και δύο χρόνια αργότερα στην ‘The Family of Man’.

Ήταν επίσης ο Steichen που πρότεινε την ιδέα ενός φωτο-μυθιστορήματος και πρότεινε μια αφήγηση της θεματολογίας: ‘Δημιούργησε μια ιστορία, Ed.’

Μετάφραση από τον Ed van der Elsken λέγεται ότι ξεκίνησε να γράφει την ιστορία του ακόμη πριν επιστρέψει στην Ολλανδία. Απεικονίζει το βραχύ και τελικά απογοητευτικό έρωτα ανάμεσα στον Μεξικανό Manuel (γνωστός ως Roberto Inignez-Morelosy) και μια Αυστραλή γυναίκα ονόματι Ann (γνωστή ως Vali Myers) στο Παρίσι της δεκαετίας του 1950. Η μιζέρια, ο νιενισμός και μια σαφώς αντι-αστική προσέγγιση καθοδηγούν τη συμπεριφορά των νέων, των οποίων οι ελάχιστες συνθήκες διαβίωσης βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με την οικονομική ανάταση της μετεμφυλιακής εποχής.

Κάτω από την Ολλανδία, ο van der Elsken ξεκίνησε την εργασία πάνω στο πρώτο του βιβλίο dummy. Ακολούθησαν άλλα δύο, το τρίτο και τελευταίο σε συνεργασία με τον γραφίστα Jurriaan Schrofer, τον οποίο είχε γνωρίσει στην GKf. Και οι δύο Schrofer και van der Elsken είχαν έντονο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο. Κατά συνέπεια, χρησιμοποίησαν τα δραματολογικά μέσα του κινηματογράφου για να δώσουν στην ιστορία τους ρυθμό και οπτικό ρυθμό. Μεγάλες λήψεις και κοντινά πλάνα, λήψεις και αντί-λήψεις, εικονογραφημένες σειρές και ακολουθίες, δράση και αγωνία χαρακτηρίζουν τη διάταξη με τις επανειλημμένες περικοπές σελίδων, το φλας του λευκού διαστήματος, τα διακεκομμένα κείμενα που μερικές φορές μοιάζουν με τίτλους συναινετικού κινηματογράφου.

Ακόμα και το μαύρο τετράδιο στο πίσω μέρος φαίνεται σαν προοίμιο ενός βραδινού σινεμά. Αλλά ο εστιασμός στα θέματα, η αλληλουχία των στιγμών και το μοντάζ συνδυάζουν διαφορετικές σκηνές δρώμενων και δίνουν στο έργο ένα καθαρά κινηματογραφικό αίσθημα. Η οπτική γλώσσα είναι σοβαρή, ευθυγραμμισμένη με τον απαισιόδοξο τόνο της αφήγησης· από την άλλη πλευρά, η φωτογραφία είναι ‘γεμάτη συναίσθημα και δράμα, γεμάτη λαχτάρα για ζωή και απόλαυση της στιγμής’. Ο Vince Aletti θεώρησε το βιβλίο ‘σαν μια ενημέρωση της beat γενιάς για τον Brassaï’. Άλλοι το βλέπουν ως φωτογραφικό προμηνυόμενο του σινεμά της Nouvelle Vague. Με τη ριζοσπαστικά υποκειμενική προσέγγισή του, ο van der Elsken σίγουρα όρισε ένα πρότυπο χωρίς το οποίο δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν μεταγενέστερα έργα βιβλίων για τη νεολαία από τον Larry Clark έως τη Nan Goldin και μέχρι τον Wolfgang Tillmans.