Ένα ξύλινο γλυπτό - Prampram - Γκάνα (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
05
ώρες
25
λεπτά
05
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 56
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 450 - € 550
 | 56 € | |
|---|---|---|
| 51 € | |
| 44 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137514 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένα ζεύγος γλυπτών PramPram, νότια ακτή της Γκάνας.
Ένα ζεύγος ριитуαλικών μορφών Prampram (από την πολιτιστική ομάδα Dangme/Ga-Adangbe, που ζει στην ανατολικο-νότια ακτή της Γκάνας). Αυτά τα γλυπτά, παρόμοια με τα βοηθητικά φετίχ Aklama, διακρίνονται από μια μινιμαλιστική, λεπτεπίλικη και σχεδόν αφηρημένη αισθητική. Τα κεφάλια αποτελούν δύο σχεδόν τέλειες σφαίρες, οι οποίες φαίνονται επιβλητικές σε σχέση με τον λεπτό λαιμό και το υπόλοιπο σώμα. Τα μάτια και η μύτη έχουν περιοριστεί σε μικρούς κυκλικούς οπές διατρημένες απευθείας στο υλικό. Τα δύο μάτια τοποθετούνται κοντά το ένα στο άλλο στην κορυφή της σφαίρας. Μια οριζόντια εγχάρακτη αυλάκωση στο κάτω μέρος του κεφαλιού συμβολίζει ένα μικρό, ελαφρώς ανοιχτό στόμα. Μια κατακόρυφη εγχάρακτη γραμμή διαιρεί το πρόσωπο σε δύο τέλειες ημισφαίριες, που εκτείνονται από το μέτωπο μέχρι το σαγόνι. Τα κεφάλια στηρίζονται από εξαιρετικά μακριά, λεπτά και κάθετα κυλινδρικά ομφαλούς. Τα σώματα έχουν αετίσιο κυλινδρικό περίγραμμα. Τα χέρια έχουν ενωθεί με τον κορμό και τελειώνουν στις πλευρές με άκαμπτα, αιχμηρά σημεία που κατευθύνονται προς τα κάτω, χωρίς λεπτομέρειες δαχτύλων ή χεριών. Μικρές, κυκλικές, συμμετρικές οπές στο πάνω μέρος του κορμού υποδεικνύουν το στήθος, ενώ μια παρόμοια τρύπα στο κέντρο της κοιλιάς υποδηλώνει τον ομφαλό. Η βάση του σώματος διχάζεται σε δύο κοντές, τόξες, γεωμετρικές πόδες, σχηματίζοντας ένα ανάποδο “V” όπως ένα πυξίδι, χωρίς απεικόνιση των ποδιών. Και τα δύο κομμάτια έχουν λαξευτεί από ελαφρύ ξύλο με ανοιχτό ωχρό-μπεζ απόχρωση, παρουσιάζοντας ματ και ελαφρώς φθαρμένη υφή. Κάθε φιγούρα σταθεροποιείται κάθετα με μαύρο μεταλλικό συνδετήρα προσαρμοσμένο σε έναν σύγχρονο ορθογώνιο ξύλινο βάση βαμμένο μαύρο.
Μεταξύ των ανθρώπων Prampram της ακτής Γκάνας, οι ζευγαρωμένοι γλυπτικοί μορφές συνδέονται με τις τοπικές ιερές πρακτικές και τα προστατευτικά τελετουργικά περιεχόμενα. Παραδείγματα που συλλέγονται στην Ακρά συχνά προέρχονται από κοινότητες κατά μήκος του ανατολικού παράλιακού διαδρόμου όπου οι παραδόσεις γλυπτικής Prampram ανάπτυξαν αλληλεπίδραση με τα γειτονικά καλλιτεχνικά στυλ Ga και Dangme.
Οι ζευγάρια Prampram συνήθως λαξεύονται ως μορφές ανδρικές και γυναικείες, παρουσιασμένες ως ισορροπημένο ζευγάρι, σε όρθια θέση με αυστηρή πρόσοψη και απλοποιημένη ανατομία. Τα σώματα τείνουν να είναι λεπτά με εκτεταμένους κορμούς και σχετικά μακριά πόδια, δίνοντας στις φιγούρες μια κάθετη έμφαση. Τα χέρια συνήθως είναι ευθειασμένα ή ελαφρώς λυγισμένα και τοποθετημένα κοντά στις πλευρές.
Μια χαρακτηριστική περιφερειακή λεπτομέρεια είναι η ισχυρή στυλιζαρισμένη κεφαλή. Τα κεφάλια συχνά είναι υπερβολικά μεγάλα, με κυλινδρικά ή ελαφρώς ωοειδή σχήματα. Τα χαρακτηριστικά προσώπου λαξεύονται με περιορισμένο τρόπο: τα μάτια και το στόμα ως μικρές οπές, η μύτη ως μακριός και στενός ρυθμός.
Οι φιγούρες συνήθως καλύπτονται με φυσική καφέ έως ωχρή πατίνα, μερικές φορές ενισχυμένες με τελετουργικές ύλες ή έλαια που εφαρμόζονται κατά τη χρήση.
Ένας ακόμη διακριτικός χαρακτηριστικός ενός ζευγαριού Prampram είναι η σαφής έμφάνιση του φύλου μέσω ελάχιστων χαρακτηριστικών: η γυναικεία φιγούρα μπορεί να εμφανίζει ενδεικτικά στήθη ή λίγο ευρύτερη περιοχή ισχίων, ενώ η ανδρική φιγούρα συχνά εμφανίζεται πιο γραμμική στη δομή του σώματος. Το συνολικό στυλ τονίζει συμμετρία, κάθετοτητα και σχηματοποιημένη λαξευτική τέχνη, χαρακτηριστικά της γλυπτικής παραγωγής στην ακτή Prampram.
Herbert M. Cole και Doran H. Ross, The Arts of Ghana (Los Angeles: UCLA Museum of Cultural History, 1977). Μια θεμελιώδης επισκόπηση με σημαντικά τμήματα για τη λατρευτική τέχνη Ga και Adangbe, συμπεριλαμβανομένων μορφικών αναπαραστάσεων και των τελετουργικών τους πλαισίων.
Roy Sieber, African Sculpture: The Catalogue of the University Museum, University of Pennsylvania (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1969). Αρχικές κανόνες ταξινόμησης και συζητήσεις για τη γλυπτική ακτής Γκάνας, συμπεριλαμβανομένης της πρώιμης τεκμηρίωσης των μορφών Ga–Adangbe.
Susan Mullin Vogel, African Aesthetics: The Carlo Monzino Collection (New York: Center for African Art, 1986). Προσφέρει ερμηνευτικές προσεγγίσεις στην επιφάνεια, την πατίνα και τη σχέση χρήσης και μορφής, εφαρμοστέες σε έργα νότιας Γκάνας.
Barbara Thompson, “The Sign of the Divine: The Aesthetic and Ritual Use of Kaolin in West Africa,” African Arts 26, no. 2 (1993): 56–67. Ενώ εστιάζει στην καολίνη, αυτό το άρθρο παρέχει ευρύτερες γνώσεις για την επεξεργασία επιφανείας και τα συμβολικά υλικά στην ευρύτερη περιοχή.
Rosalind I. J. Hackett, Art and Religion in Africa (London: Cassell, 1996). Τοποθετεί το ρόλο των αντικειμένων μέσα σε θρησκευτικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ιερών στους ακτοπληγείς Γκανές κοινότητες.
Marion Johnson, “Aspects of the Art of the Ga-Adangbe,” in African Arts 5, no. 2 (1972): 28–33. Μία από τις ελάχιστες στοχοθετημένες συζητήσεις για την παραγωγή τέχνης Ga–Adangbe, συμπεριλαμβανομένης της μορφικής γλυπτικής και των κοινωνικών της νοημάτων.
Kwame Amoah Labi, The Art of the Ga and Adangbe Peoples of Ghana (Accra: Institute of African Studies, University of Ghana, 1980). Μια περιφερειακά προσανατολισμένη μελέτη που τονίζει εγχώριες ερμηνείες της μορφής, της λειτουργίας και του συμβολισμού.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
M*A*Z*1*6*4*3*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παρείχε την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται ότι έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξαγάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει σε αγοραστή όλη την γνωστή προέλευση του αντικειμένου. Ο πωλητής διασφαλίζει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα έγγραφα άδειες θα διαρθρωθούν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ύψος: 57 εκ. / 52 εκ.
Βάρος: 1.5 κιλά / 1.3 κιλά (συμπεριλαμβανομένου του stand)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνα ζεύγος γλυπτών PramPram, νότια ακτή της Γκάνας.
Ένα ζεύγος ριитуαλικών μορφών Prampram (από την πολιτιστική ομάδα Dangme/Ga-Adangbe, που ζει στην ανατολικο-νότια ακτή της Γκάνας). Αυτά τα γλυπτά, παρόμοια με τα βοηθητικά φετίχ Aklama, διακρίνονται από μια μινιμαλιστική, λεπτεπίλικη και σχεδόν αφηρημένη αισθητική. Τα κεφάλια αποτελούν δύο σχεδόν τέλειες σφαίρες, οι οποίες φαίνονται επιβλητικές σε σχέση με τον λεπτό λαιμό και το υπόλοιπο σώμα. Τα μάτια και η μύτη έχουν περιοριστεί σε μικρούς κυκλικούς οπές διατρημένες απευθείας στο υλικό. Τα δύο μάτια τοποθετούνται κοντά το ένα στο άλλο στην κορυφή της σφαίρας. Μια οριζόντια εγχάρακτη αυλάκωση στο κάτω μέρος του κεφαλιού συμβολίζει ένα μικρό, ελαφρώς ανοιχτό στόμα. Μια κατακόρυφη εγχάρακτη γραμμή διαιρεί το πρόσωπο σε δύο τέλειες ημισφαίριες, που εκτείνονται από το μέτωπο μέχρι το σαγόνι. Τα κεφάλια στηρίζονται από εξαιρετικά μακριά, λεπτά και κάθετα κυλινδρικά ομφαλούς. Τα σώματα έχουν αετίσιο κυλινδρικό περίγραμμα. Τα χέρια έχουν ενωθεί με τον κορμό και τελειώνουν στις πλευρές με άκαμπτα, αιχμηρά σημεία που κατευθύνονται προς τα κάτω, χωρίς λεπτομέρειες δαχτύλων ή χεριών. Μικρές, κυκλικές, συμμετρικές οπές στο πάνω μέρος του κορμού υποδεικνύουν το στήθος, ενώ μια παρόμοια τρύπα στο κέντρο της κοιλιάς υποδηλώνει τον ομφαλό. Η βάση του σώματος διχάζεται σε δύο κοντές, τόξες, γεωμετρικές πόδες, σχηματίζοντας ένα ανάποδο “V” όπως ένα πυξίδι, χωρίς απεικόνιση των ποδιών. Και τα δύο κομμάτια έχουν λαξευτεί από ελαφρύ ξύλο με ανοιχτό ωχρό-μπεζ απόχρωση, παρουσιάζοντας ματ και ελαφρώς φθαρμένη υφή. Κάθε φιγούρα σταθεροποιείται κάθετα με μαύρο μεταλλικό συνδετήρα προσαρμοσμένο σε έναν σύγχρονο ορθογώνιο ξύλινο βάση βαμμένο μαύρο.
Μεταξύ των ανθρώπων Prampram της ακτής Γκάνας, οι ζευγαρωμένοι γλυπτικοί μορφές συνδέονται με τις τοπικές ιερές πρακτικές και τα προστατευτικά τελετουργικά περιεχόμενα. Παραδείγματα που συλλέγονται στην Ακρά συχνά προέρχονται από κοινότητες κατά μήκος του ανατολικού παράλιακού διαδρόμου όπου οι παραδόσεις γλυπτικής Prampram ανάπτυξαν αλληλεπίδραση με τα γειτονικά καλλιτεχνικά στυλ Ga και Dangme.
Οι ζευγάρια Prampram συνήθως λαξεύονται ως μορφές ανδρικές και γυναικείες, παρουσιασμένες ως ισορροπημένο ζευγάρι, σε όρθια θέση με αυστηρή πρόσοψη και απλοποιημένη ανατομία. Τα σώματα τείνουν να είναι λεπτά με εκτεταμένους κορμούς και σχετικά μακριά πόδια, δίνοντας στις φιγούρες μια κάθετη έμφαση. Τα χέρια συνήθως είναι ευθειασμένα ή ελαφρώς λυγισμένα και τοποθετημένα κοντά στις πλευρές.
Μια χαρακτηριστική περιφερειακή λεπτομέρεια είναι η ισχυρή στυλιζαρισμένη κεφαλή. Τα κεφάλια συχνά είναι υπερβολικά μεγάλα, με κυλινδρικά ή ελαφρώς ωοειδή σχήματα. Τα χαρακτηριστικά προσώπου λαξεύονται με περιορισμένο τρόπο: τα μάτια και το στόμα ως μικρές οπές, η μύτη ως μακριός και στενός ρυθμός.
Οι φιγούρες συνήθως καλύπτονται με φυσική καφέ έως ωχρή πατίνα, μερικές φορές ενισχυμένες με τελετουργικές ύλες ή έλαια που εφαρμόζονται κατά τη χρήση.
Ένας ακόμη διακριτικός χαρακτηριστικός ενός ζευγαριού Prampram είναι η σαφής έμφάνιση του φύλου μέσω ελάχιστων χαρακτηριστικών: η γυναικεία φιγούρα μπορεί να εμφανίζει ενδεικτικά στήθη ή λίγο ευρύτερη περιοχή ισχίων, ενώ η ανδρική φιγούρα συχνά εμφανίζεται πιο γραμμική στη δομή του σώματος. Το συνολικό στυλ τονίζει συμμετρία, κάθετοτητα και σχηματοποιημένη λαξευτική τέχνη, χαρακτηριστικά της γλυπτικής παραγωγής στην ακτή Prampram.
Herbert M. Cole και Doran H. Ross, The Arts of Ghana (Los Angeles: UCLA Museum of Cultural History, 1977). Μια θεμελιώδης επισκόπηση με σημαντικά τμήματα για τη λατρευτική τέχνη Ga και Adangbe, συμπεριλαμβανομένων μορφικών αναπαραστάσεων και των τελετουργικών τους πλαισίων.
Roy Sieber, African Sculpture: The Catalogue of the University Museum, University of Pennsylvania (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1969). Αρχικές κανόνες ταξινόμησης και συζητήσεις για τη γλυπτική ακτής Γκάνας, συμπεριλαμβανομένης της πρώιμης τεκμηρίωσης των μορφών Ga–Adangbe.
Susan Mullin Vogel, African Aesthetics: The Carlo Monzino Collection (New York: Center for African Art, 1986). Προσφέρει ερμηνευτικές προσεγγίσεις στην επιφάνεια, την πατίνα και τη σχέση χρήσης και μορφής, εφαρμοστέες σε έργα νότιας Γκάνας.
Barbara Thompson, “The Sign of the Divine: The Aesthetic and Ritual Use of Kaolin in West Africa,” African Arts 26, no. 2 (1993): 56–67. Ενώ εστιάζει στην καολίνη, αυτό το άρθρο παρέχει ευρύτερες γνώσεις για την επεξεργασία επιφανείας και τα συμβολικά υλικά στην ευρύτερη περιοχή.
Rosalind I. J. Hackett, Art and Religion in Africa (London: Cassell, 1996). Τοποθετεί το ρόλο των αντικειμένων μέσα σε θρησκευτικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ιερών στους ακτοπληγείς Γκανές κοινότητες.
Marion Johnson, “Aspects of the Art of the Ga-Adangbe,” in African Arts 5, no. 2 (1972): 28–33. Μία από τις ελάχιστες στοχοθετημένες συζητήσεις για την παραγωγή τέχνης Ga–Adangbe, συμπεριλαμβανομένης της μορφικής γλυπτικής και των κοινωνικών της νοημάτων.
Kwame Amoah Labi, The Art of the Ga and Adangbe Peoples of Ghana (Accra: Institute of African Studies, University of Ghana, 1980). Μια περιφερειακά προσανατολισμένη μελέτη που τονίζει εγχώριες ερμηνείες της μορφής, της λειτουργίας και του συμβολισμού.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
M*A*Z*1*6*4*3*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παρείχε την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται ότι έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξαγάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει σε αγοραστή όλη την γνωστή προέλευση του αντικειμένου. Ο πωλητής διασφαλίζει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα έγγραφα άδειες θα διαρθρωθούν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ύψος: 57 εκ. / 52 εκ.
Βάρος: 1.5 κιλά / 1.3 κιλά (συμπεριλαμβανομένου του stand)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Prampram
Χώρα προέλευσης
Γκάνα
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
57 cm
Βάρος
2.8 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
