Μια ξύλινη μάσκα - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
03
ημέρες
02
ώρες
45
λεπτά
12
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 73
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 350 - € 430
 | 73 € | |
|---|---|---|
 | 70 € | |
| 62 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137584 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο μάσκα από τον πολιτισμό Μπάνου (Baule), καταγωγής Ακτής Ελεφαντοστού (περιοχή Ντιμπόκρα), σκαλισμένη από ξύλο και με βάση, ύψους περίπου 40 cm, σε καλή κατάσταση, αυθεντική/official.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα τελετουργικού Baule, περιοχή Dimbokro, Ακτή Ελεφαντοστού. Συμπ. σταντ.
Αυτό το όμορφο ξύλινο αντικείμενο με την ωραία χάραξη είναι μια προσωπογραφική μάσκα που ονομάζεται Mblo (ή Ndoma) από τον πολιτισμό Baule· χρησιμοποιείται κατά τις εορταστικές χορογραφίες. Αυτός ο τύπος μάσκας απεικονίζει τα ιδεαλιστικά και αρμονικά χαρακτηριστικά ενός πραγματικού, σεβαστού προσώπου από την κοινότητα. Τέσσερις μακρινοί, παράλληλοι κερατοί που υψώνονται από την κορυφή της μάσκας είναι στέφανο με μια θεαματική δομή που χαρακτηρίζεται από κατακόρυφα, μυτερά προσκολλητικά στοιχεία. Αυτά τα στρεβλωμένα στοιχεία απεικονίζουν λεπτά κέρατα που καμπυλώνουν λίγο προς τα μέσα. Η βάση των κεράτων συνδέεται με το κεφάλι με μια πλατιά, ανάγλυφη μετωπική ζώνη ή diadem, διακοσμημένη με μια σειρά από σκαλισμένα τετράγωνα και ορθογώνια σχέδια ανάλογα με ουλές ή πλεξούδες. Το πρόσωπο είναι λεπτό και επιμηκυμένο, χαρακτηριστικό ενός υψηλού, κωνικού μετώπου που συμβολίζει τη νοημοσύνη. Οι γραμμές μεταφέρουν ένα αίσθημα μεγάλης γαλήνης. Τα αμυγδαλώδη, προς τα κάτω ματιά, που είναι πολύ επιμηκυμένες, απεικονίζονται ως εν μέρει μισάκλειστα από λεπτές οριζόντιες σχισμές, μεταφέροντας μια έκφραση ενδοσκόπησης και σεβασμού για τον γύρω κόσμο. Τα φρύδια λεπτά, τόξα, υπερβαίνουν και ενώνονται για να σχηματίσουν μια μακριά, λεπτή, ευθεία μύτη. Τα χείλη είναι μικρά, πλήρη και προεξέχουν προς τα εμπρός. Κάτω από το πηγούνι, υπάρχει ένα μικρό γλυπτό λαιμόκοψη ή προύξη που σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό, λεπτό, γεωμετρικό γουάτι. Το πρόσωπο είναι διακοσμημένο με τοπικούς ανάγλυφους μοτίβους. Υπάρχουν μικρές κυκλικές προ protrusions τοποθετημένες κάθετα στο κέντρο του μετώπου, καθώς και δύο ομάδες προεξοχών που μοιάζουν με κουμπιά διακριτικά γεωμετρικά τοποθετημένες σε κάθε μάγουλο, ακριβώς κάτω από τα βλέφαρα. Η μάσκα είναι σκαλισμένη από ένα ενιαίο κομμάτι σκληρό ξύλο. Η επιφάνειά της φέρει μια συνολική σκούρα πατίνα (μαύρο ως σκούρο καφέ), εναλλάσσεται μεταξύ περιοχών που είναι ομαλές και σατινένιες από τη χρήση και περιοχών που είναι πιο τραχιές, όπου παραμένουν ίχνη φωτεινών ή γήινων χρωμάτων (όπως στις άκρες των κεράτων ή τα ανάγλυφα στα μάγουλα).
«Οι μάσκες Baule, με την λεπτή κομψότητα και τις ήρεμες εκφράσεις τους, δεν είναι απλώς αντικείμενα οπτικής θαυμασμού αλλά έχουν βαθιά πολιτισμική σημασία. Στις παραστάσεις Mblo, οι μάσκες γίνονται ζωντανές προσωπογραφές, ενσωματώνοντας τις αρετές και τα επιτεύγματα των ανθρώπων τους. Τα στενά, σχιστοματιά μάτια, που συμβολίζουν ενδοσκόπηση και σοφία, συνδεόμενα με υψηλά μετώπα και λεπτοδουλεμένες ουλές, αντικατοπτρίζουν τα ιδεώδη ομορφιάς και ηθικού χαρακτήρα των Baule. Εν τω μεταξύ, οι μάσκες Goli, με τις δυνατές κυκλικές μορφές και τις τολμηρές κεραίες, λειτουργούν ως μεσίτες ανάμεσα στον ζωντανό κόσμο και τον πνευματικό κόσμο, εξασφαλίζοντας αρμονία και προστασία εντός της κοινότητας. Κάθε μάσκα, είτε για ψυχαγωγία είτε για τελετουργία, εξυπηρετεί έναν διπλό σκοπό: ως μαρτυρία της καλλιτεχνικής τεχνικής των Baule και ως ζωτικό εργαλείο στη διατήρηση του κοινωνικού και πνευματικού ύφους του λαού.» Πηγή: Susan Mullin Vogel, «Baule: African Art, Western Eyes», δημοσιεύθηκε το 1997 από τις Yale University Press
WJ «Δεν είναι αυτή μια μάσκα από το Ντιμφμποκρό, γιατί υπάρχει ισχυρή στυλιστική σχέση με το χωριό Τοκοκρό;» Μπακάρι Μπαφέ「«Αυτή είναι μάσκα Daoukro, όχι Dimbokro, γιατί οι μάσκες Baule από το Daoukro έχουν στρογγυστά μάτια, αντίθετα με τις μάσκες Dimbokro. Αυτός ο τύπος μάσκας προέρχεται γενικά από τις περιοχές Tiebissou, Sakassou ή Bouaké· μόνο το σχήμα των ματιών διαφέρουν μεταξύ αυτών των περιοχών. Αυτή είναι μάσκα Baule από την περιοχή Daoukro.»
Totokro είναι χωριό στη νοτιοκεντρική Ακτή Ελεφαντοστού γνωστό στην τέχνη Baule για ένα διακριτικό στυλ γλυπτικής. Ορισμένες μάσκες και φιγούρες Baule που συλλέγονται από το Totokro αποδόθηκαν σε έναν ανώνυμο καλλιτέχνη, τον οποίο οι μελετητές αναφέρουν ως Totokro Master. Έργα αυτού του καλλιτέχνη περιλαμβάνουν προσωπογραφικές μάσκες ανδρών (mblo) και άλλες φιγούρες, αναγνωρισμένες για το συγκεκριμένο στυλ τους, όπως το σχήμα των ματιών, οι αναλογίες και τα χαρακτηριστικά του προσώπου.
Στον πολιτισμό Baule, τα χωριά συχνά έχουν τις δικές τους παραδόσεις ξυλογλυπτικής και στυλιστικά χαρακτηριστικά, οπότε ο εντοπισμός ενός κομματιού ως προερχόμεν από Totokro βοηθά τους ειδικούς να ομαδοποιούν τα έργα με βάση το στυλ και την προέλευση, ακόμη και όταν ο ατομικός χαράκτης είναι άγνωστος. Κομμάτια που αποδίδονται στον Totokro αποτελούν μέρος σημαντικών μουσειακών συλλογών και έχουν εμφανιστεί σε δημοπρασίες του Sotheby’s, αποδεικνύοντας τη σημασία του χωριού στη μελέτη και συλλογή της τέχνης Baule.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τομείς όπως η εθνογραφία, η αρχαιολογία και η ιστορία της τέχνης.
Πληροφοριοδότης: Bakari
MAZ15206
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα τελετουργικού Baule, περιοχή Dimbokro, Ακτή Ελεφαντοστού. Συμπ. σταντ.
Αυτό το όμορφο ξύλινο αντικείμενο με την ωραία χάραξη είναι μια προσωπογραφική μάσκα που ονομάζεται Mblo (ή Ndoma) από τον πολιτισμό Baule· χρησιμοποιείται κατά τις εορταστικές χορογραφίες. Αυτός ο τύπος μάσκας απεικονίζει τα ιδεαλιστικά και αρμονικά χαρακτηριστικά ενός πραγματικού, σεβαστού προσώπου από την κοινότητα. Τέσσερις μακρινοί, παράλληλοι κερατοί που υψώνονται από την κορυφή της μάσκας είναι στέφανο με μια θεαματική δομή που χαρακτηρίζεται από κατακόρυφα, μυτερά προσκολλητικά στοιχεία. Αυτά τα στρεβλωμένα στοιχεία απεικονίζουν λεπτά κέρατα που καμπυλώνουν λίγο προς τα μέσα. Η βάση των κεράτων συνδέεται με το κεφάλι με μια πλατιά, ανάγλυφη μετωπική ζώνη ή diadem, διακοσμημένη με μια σειρά από σκαλισμένα τετράγωνα και ορθογώνια σχέδια ανάλογα με ουλές ή πλεξούδες. Το πρόσωπο είναι λεπτό και επιμηκυμένο, χαρακτηριστικό ενός υψηλού, κωνικού μετώπου που συμβολίζει τη νοημοσύνη. Οι γραμμές μεταφέρουν ένα αίσθημα μεγάλης γαλήνης. Τα αμυγδαλώδη, προς τα κάτω ματιά, που είναι πολύ επιμηκυμένες, απεικονίζονται ως εν μέρει μισάκλειστα από λεπτές οριζόντιες σχισμές, μεταφέροντας μια έκφραση ενδοσκόπησης και σεβασμού για τον γύρω κόσμο. Τα φρύδια λεπτά, τόξα, υπερβαίνουν και ενώνονται για να σχηματίσουν μια μακριά, λεπτή, ευθεία μύτη. Τα χείλη είναι μικρά, πλήρη και προεξέχουν προς τα εμπρός. Κάτω από το πηγούνι, υπάρχει ένα μικρό γλυπτό λαιμόκοψη ή προύξη που σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό, λεπτό, γεωμετρικό γουάτι. Το πρόσωπο είναι διακοσμημένο με τοπικούς ανάγλυφους μοτίβους. Υπάρχουν μικρές κυκλικές προ protrusions τοποθετημένες κάθετα στο κέντρο του μετώπου, καθώς και δύο ομάδες προεξοχών που μοιάζουν με κουμπιά διακριτικά γεωμετρικά τοποθετημένες σε κάθε μάγουλο, ακριβώς κάτω από τα βλέφαρα. Η μάσκα είναι σκαλισμένη από ένα ενιαίο κομμάτι σκληρό ξύλο. Η επιφάνειά της φέρει μια συνολική σκούρα πατίνα (μαύρο ως σκούρο καφέ), εναλλάσσεται μεταξύ περιοχών που είναι ομαλές και σατινένιες από τη χρήση και περιοχών που είναι πιο τραχιές, όπου παραμένουν ίχνη φωτεινών ή γήινων χρωμάτων (όπως στις άκρες των κεράτων ή τα ανάγλυφα στα μάγουλα).
«Οι μάσκες Baule, με την λεπτή κομψότητα και τις ήρεμες εκφράσεις τους, δεν είναι απλώς αντικείμενα οπτικής θαυμασμού αλλά έχουν βαθιά πολιτισμική σημασία. Στις παραστάσεις Mblo, οι μάσκες γίνονται ζωντανές προσωπογραφές, ενσωματώνοντας τις αρετές και τα επιτεύγματα των ανθρώπων τους. Τα στενά, σχιστοματιά μάτια, που συμβολίζουν ενδοσκόπηση και σοφία, συνδεόμενα με υψηλά μετώπα και λεπτοδουλεμένες ουλές, αντικατοπτρίζουν τα ιδεώδη ομορφιάς και ηθικού χαρακτήρα των Baule. Εν τω μεταξύ, οι μάσκες Goli, με τις δυνατές κυκλικές μορφές και τις τολμηρές κεραίες, λειτουργούν ως μεσίτες ανάμεσα στον ζωντανό κόσμο και τον πνευματικό κόσμο, εξασφαλίζοντας αρμονία και προστασία εντός της κοινότητας. Κάθε μάσκα, είτε για ψυχαγωγία είτε για τελετουργία, εξυπηρετεί έναν διπλό σκοπό: ως μαρτυρία της καλλιτεχνικής τεχνικής των Baule και ως ζωτικό εργαλείο στη διατήρηση του κοινωνικού και πνευματικού ύφους του λαού.» Πηγή: Susan Mullin Vogel, «Baule: African Art, Western Eyes», δημοσιεύθηκε το 1997 από τις Yale University Press
WJ «Δεν είναι αυτή μια μάσκα από το Ντιμφμποκρό, γιατί υπάρχει ισχυρή στυλιστική σχέση με το χωριό Τοκοκρό;» Μπακάρι Μπαφέ「«Αυτή είναι μάσκα Daoukro, όχι Dimbokro, γιατί οι μάσκες Baule από το Daoukro έχουν στρογγυστά μάτια, αντίθετα με τις μάσκες Dimbokro. Αυτός ο τύπος μάσκας προέρχεται γενικά από τις περιοχές Tiebissou, Sakassou ή Bouaké· μόνο το σχήμα των ματιών διαφέρουν μεταξύ αυτών των περιοχών. Αυτή είναι μάσκα Baule από την περιοχή Daoukro.»
Totokro είναι χωριό στη νοτιοκεντρική Ακτή Ελεφαντοστού γνωστό στην τέχνη Baule για ένα διακριτικό στυλ γλυπτικής. Ορισμένες μάσκες και φιγούρες Baule που συλλέγονται από το Totokro αποδόθηκαν σε έναν ανώνυμο καλλιτέχνη, τον οποίο οι μελετητές αναφέρουν ως Totokro Master. Έργα αυτού του καλλιτέχνη περιλαμβάνουν προσωπογραφικές μάσκες ανδρών (mblo) και άλλες φιγούρες, αναγνωρισμένες για το συγκεκριμένο στυλ τους, όπως το σχήμα των ματιών, οι αναλογίες και τα χαρακτηριστικά του προσώπου.
Στον πολιτισμό Baule, τα χωριά συχνά έχουν τις δικές τους παραδόσεις ξυλογλυπτικής και στυλιστικά χαρακτηριστικά, οπότε ο εντοπισμός ενός κομματιού ως προερχόμεν από Totokro βοηθά τους ειδικούς να ομαδοποιούν τα έργα με βάση το στυλ και την προέλευση, ακόμη και όταν ο ατομικός χαράκτης είναι άγνωστος. Κομμάτια που αποδίδονται στον Totokro αποτελούν μέρος σημαντικών μουσειακών συλλογών και έχουν εμφανιστεί σε δημοπρασίες του Sotheby’s, αποδεικνύοντας τη σημασία του χωριού στη μελέτη και συλλογή της τέχνης Baule.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τομείς όπως η εθνογραφία, η αρχαιολογία και η ιστορία της τέχνης.
Πληροφοριοδότης: Bakari
MAZ15206
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
40 cm
Βάρος
1.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
