Ένα ξύλινο γλυπτό - Bété. - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
02
ημέρες
23
ώρες
25
λεπτά
02
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 24
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 350 - € 430
 | 24 € | |
|---|---|---|
 | 15 € | |
| 10 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137584 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια στήλη Bété, περιοχή Issia, Ακτή Ελεφαντοστού.
Αυτό το εξαιρετικό γλυπτό έχει επιμηκυμένη, γωνιώδη προφίλ: το εξαιρετικά στιλιζαρισμένο πρόσωπο παρουσιάζει αιχμηρό προφίλ που προβάλλει προς τα εμπρός. Η μύτη σχηματίζει μακριό, ευθύ ράχη που επιβλέπει λεπτά, ευθύγραμμα χείλη. Τα μάτια αντιπροσωπεύονται απλώς από λεπτές οριζόντιες σχισμές χαραγμένες στο μάρμαρο, δίνοντας στο αγαλμά περαιτέρω κλειστή, εσωστρεφή ματιά. Το κεφάλι κοσμείται με ένα επιβλητικό, μυτερό μέσο-σωτικά κρανιακό κέρας (που τρέχει από το μπροστινό προς το πίσω μέρος του κρανίου), όμορφα διακοσμημένο με παράλληλες κάθετες αυλακώσεις. Είναι φρουρείται από δύο πλεξούδες ή πλευρικοί κότσοι χαραγμένοι σε ανάγλυφο πάνω από τα αυτιά. Το κεφάλι στηρίζεται σε έναν ιδιαίτερα μακρύ και στιβαρό κυλινδρικό λαιμό, σημαδεμένος με οριζόντιες τομές. Ένα κωνικό στήθος: ο άκαμπτος κορμός φέρει δύο κωνικά, στιλιζαρισμένα στήθη, κομμένα σχεδόν κάθετα προς τον κορμό, που συμβολίζουν μητρότητα και γονιμότητα. Τα μακριά, παχιά χέρια εκτείνονται προς τον κορμό, με τους αγκώνες ελαφρώς λυγισμένους. Τα στιλιζαρισμένα χέρια σχηματίζουν δύο επίπεδες μάζες που προβολούν μπροστά, χαραγμένες με γραμμές τύπου πλέγματος ή φιδιού που προσομοιώνουν δάχτυλα ή σκάρφια. Οι γοφοί και οι μηροί είναι υπέρμετρα ογκώδεις και στρογγυλεμένοι. Τα κοντά, λυγισμένα πόδια εδράζονται σε ευρεία πόδια αγκυρωμένα στο έδαφος, δίνοντας στο έργο μεγάλη κάθετη σταθερότητα. Ο επιμηκυμένος κορμός και η κοιλιά είναι πλήρως καλυμμένα με πλούσιες χαραγμένες τελετουργικές σκάρφεις. Ένα μεγάλο γεωμετρικό μοτίβο, αποτελούμενο από αλληλεπλεγμένα διαμάντια και τρίγωνα, εκτείνεται κάθετα από το στέρνο μέχρι τον ομφαλό, πλαισιωμένο από κουκκίδες. Το έργο είναι γλυπτό από σκληρό, πυκνό μονοξυλικό ξύλο. Η επιφάνειά του εμφανίζει μια σκούρα πατινάρα, που κυμαίνεται από σκούρο καφέ μέχρι μαύρο. Εναλλάσσεται μεταξύ ματ, τραχιάς υφής στις περιοχές των σκαλισμένων γεωμετρικών γλυπτών και ελαφρά σατινέ λάμψεις στα στρογγυλεμένα τμήματα (του στήθους, του μετώπου και των μηρών) λόγω ηλικίας και χειρισμού.
Σκάλισμα “Bête”, ή βέτα γλυπτό, μπορεί να αναφέρεται σε μερικά διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το πλαίσιο. Ο όρος “bête” στα γαλλικά μεταφράζεται ως “θηρίο” ή “ζώο”, οπότε ένα γλυπτό “bête” θα αναφερόταν συνήθως σε έργο τέχνης που απεικονίζει ένα ζώο, συχνά με στιλιζαρισμένο ή συμβολικό τρόπο. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε γλυπτό μυθικού ή φανταστικού πλάσματος.
Ορισμένες πιθανότητες για το τι θα μπορούσε να σημαίνει το “bête sculpture”:
1. Γλυπτά ζώων ή θηρίων: Γλυπτά που απεικονίζουν πραγματικά ή φανταστικά ζώα—είτε ρεαλιστικά είτε αφηρημένα—θα μπορούσαν να θεωρηθούν γλυπτά “bête”. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν έργα όπως οι διάσημες γλυπτές λεόντων, βοών ή άλλων ζώων από καλλιτέχνες σε όλη την ιστορία.
2. Μυθολογικά πλάσματα: Θα μπορούσε να αναφέρεται σε γλυπτά θρύλων ή μυθολογικών τεράτων, όπως δράκοι, γκιφίνες ή άλλα φανταστικά πλάσματα από την λαϊκή παράδοση ή τη μυθολογία.
3. “Bête” ως μεταφορά: Ο όρος “bête” μπορεί να χρησιμοποιείται με μεταφορικό τρόπο, όπου ένα γλυπτό απεικονίζει ένα πλάσμα που αντιπροσωπεύει ανθρώπινα συναισθήματα ή ηθικά θέματα, όπως το “τέρας μέσα”.
4. “Bête” όπως στην La Bête (The Beast): Σε ορισμένα συμφραζόμενα, ιδιαίτερα στην ιστορία της τέχνης ή στη γαλλική λογοτεχνία, η φράση La Bête μπορεί να προκαλέσει μια αλληγορική φιγούρα—όπως στο Beauty and the Beast—όπου μια γλυπτική αναπαράσταση του “τέρατος” μπορεί να λειτουργεί ως σύμβολο βαθύτερων εννοιών, συμπεριλαμβανομένων εννοιών μεταμόρφωσης, ανθρώπινης φύσης και ηθικής.
“Ανάμεσα στους ανθρώπους γνωστούς με το εθνολεκτικό βετ (Bete) – ένας όρος που περιλαμβάνει αρκετές πολύ διαφορετικές ομάδες – μόνο ο δυτικός Βετ, που ζει στη δυτική Ακτή Ελεφαντοστού κοντά στους We και Nyabwa, χρησιμοποιεί μάσκες αυτού του τύπου. Η Nyabwa είναι η τελετουργική γλώσσα των Βετ για αυτή τη μάσκα… Ανάμεσα στους Bete, οι ιερουργοί χρησιμοποιούν μόνο Nyabwa για να διατηρήσουν την “αυθεντικότητα” της τελετής.
“Όλες οι διακρίσεις ανάμεσα στις μάσκες των Ανατολικών We, των Nyabwa και των Bete είναι τεχνητές, δεδομένου ότι τα αδέρφια που τις διαχειρίζονται δεν υφίστανται από Ethnic ή διαλεκτικά εμπόδια και εύκολα τελούν στις κοινότητες ο ένας του άλλου. Μεταξύ των Ανατολικών We, καθώς και των Δυτικών Bete, οι μάσκες διακρίνονται συνήθως από τη μεγαλοπρέπεια, την πλούσια διακόσμηση …και την πυκνότητα της σύνθεσης, την ποικιλία επικάλυψης, στύλων και κυνών που φτάνουν προς το φως σε μια κατασκευασμένη αρχιτεκτονική, ρουθούνια τόσο υπερτροφικά ώστε να θυμίζουν πτερύγια, μερικές φορές η προβοσκίδα του αγριόγατου που κάμπτεται προς τις κροταλίδες …” Πηγή: παραθέτοντας τη Marie-Noël Verger-Fèvre σε Jean-Paul Barbier, επ., Arts de la Côte d’Ivoire, Γενεύη, 1993, Τ. II, σελ. 90.
Βιβλιογραφία: Burkhard Gottschalk: Kunst aus Schwarz-Afrika. Zeugnisse der Meisterschaft afrikanischer Schnitzer aus privaten Sammlungen. Band 2, Ντύρσκελεν 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Πληροφορητής: Bakari
MAZ15409
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια στήλη Bété, περιοχή Issia, Ακτή Ελεφαντοστού.
Αυτό το εξαιρετικό γλυπτό έχει επιμηκυμένη, γωνιώδη προφίλ: το εξαιρετικά στιλιζαρισμένο πρόσωπο παρουσιάζει αιχμηρό προφίλ που προβάλλει προς τα εμπρός. Η μύτη σχηματίζει μακριό, ευθύ ράχη που επιβλέπει λεπτά, ευθύγραμμα χείλη. Τα μάτια αντιπροσωπεύονται απλώς από λεπτές οριζόντιες σχισμές χαραγμένες στο μάρμαρο, δίνοντας στο αγαλμά περαιτέρω κλειστή, εσωστρεφή ματιά. Το κεφάλι κοσμείται με ένα επιβλητικό, μυτερό μέσο-σωτικά κρανιακό κέρας (που τρέχει από το μπροστινό προς το πίσω μέρος του κρανίου), όμορφα διακοσμημένο με παράλληλες κάθετες αυλακώσεις. Είναι φρουρείται από δύο πλεξούδες ή πλευρικοί κότσοι χαραγμένοι σε ανάγλυφο πάνω από τα αυτιά. Το κεφάλι στηρίζεται σε έναν ιδιαίτερα μακρύ και στιβαρό κυλινδρικό λαιμό, σημαδεμένος με οριζόντιες τομές. Ένα κωνικό στήθος: ο άκαμπτος κορμός φέρει δύο κωνικά, στιλιζαρισμένα στήθη, κομμένα σχεδόν κάθετα προς τον κορμό, που συμβολίζουν μητρότητα και γονιμότητα. Τα μακριά, παχιά χέρια εκτείνονται προς τον κορμό, με τους αγκώνες ελαφρώς λυγισμένους. Τα στιλιζαρισμένα χέρια σχηματίζουν δύο επίπεδες μάζες που προβολούν μπροστά, χαραγμένες με γραμμές τύπου πλέγματος ή φιδιού που προσομοιώνουν δάχτυλα ή σκάρφια. Οι γοφοί και οι μηροί είναι υπέρμετρα ογκώδεις και στρογγυλεμένοι. Τα κοντά, λυγισμένα πόδια εδράζονται σε ευρεία πόδια αγκυρωμένα στο έδαφος, δίνοντας στο έργο μεγάλη κάθετη σταθερότητα. Ο επιμηκυμένος κορμός και η κοιλιά είναι πλήρως καλυμμένα με πλούσιες χαραγμένες τελετουργικές σκάρφεις. Ένα μεγάλο γεωμετρικό μοτίβο, αποτελούμενο από αλληλεπλεγμένα διαμάντια και τρίγωνα, εκτείνεται κάθετα από το στέρνο μέχρι τον ομφαλό, πλαισιωμένο από κουκκίδες. Το έργο είναι γλυπτό από σκληρό, πυκνό μονοξυλικό ξύλο. Η επιφάνειά του εμφανίζει μια σκούρα πατινάρα, που κυμαίνεται από σκούρο καφέ μέχρι μαύρο. Εναλλάσσεται μεταξύ ματ, τραχιάς υφής στις περιοχές των σκαλισμένων γεωμετρικών γλυπτών και ελαφρά σατινέ λάμψεις στα στρογγυλεμένα τμήματα (του στήθους, του μετώπου και των μηρών) λόγω ηλικίας και χειρισμού.
Σκάλισμα “Bête”, ή βέτα γλυπτό, μπορεί να αναφέρεται σε μερικά διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το πλαίσιο. Ο όρος “bête” στα γαλλικά μεταφράζεται ως “θηρίο” ή “ζώο”, οπότε ένα γλυπτό “bête” θα αναφερόταν συνήθως σε έργο τέχνης που απεικονίζει ένα ζώο, συχνά με στιλιζαρισμένο ή συμβολικό τρόπο. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε γλυπτό μυθικού ή φανταστικού πλάσματος.
Ορισμένες πιθανότητες για το τι θα μπορούσε να σημαίνει το “bête sculpture”:
1. Γλυπτά ζώων ή θηρίων: Γλυπτά που απεικονίζουν πραγματικά ή φανταστικά ζώα—είτε ρεαλιστικά είτε αφηρημένα—θα μπορούσαν να θεωρηθούν γλυπτά “bête”. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν έργα όπως οι διάσημες γλυπτές λεόντων, βοών ή άλλων ζώων από καλλιτέχνες σε όλη την ιστορία.
2. Μυθολογικά πλάσματα: Θα μπορούσε να αναφέρεται σε γλυπτά θρύλων ή μυθολογικών τεράτων, όπως δράκοι, γκιφίνες ή άλλα φανταστικά πλάσματα από την λαϊκή παράδοση ή τη μυθολογία.
3. “Bête” ως μεταφορά: Ο όρος “bête” μπορεί να χρησιμοποιείται με μεταφορικό τρόπο, όπου ένα γλυπτό απεικονίζει ένα πλάσμα που αντιπροσωπεύει ανθρώπινα συναισθήματα ή ηθικά θέματα, όπως το “τέρας μέσα”.
4. “Bête” όπως στην La Bête (The Beast): Σε ορισμένα συμφραζόμενα, ιδιαίτερα στην ιστορία της τέχνης ή στη γαλλική λογοτεχνία, η φράση La Bête μπορεί να προκαλέσει μια αλληγορική φιγούρα—όπως στο Beauty and the Beast—όπου μια γλυπτική αναπαράσταση του “τέρατος” μπορεί να λειτουργεί ως σύμβολο βαθύτερων εννοιών, συμπεριλαμβανομένων εννοιών μεταμόρφωσης, ανθρώπινης φύσης και ηθικής.
“Ανάμεσα στους ανθρώπους γνωστούς με το εθνολεκτικό βετ (Bete) – ένας όρος που περιλαμβάνει αρκετές πολύ διαφορετικές ομάδες – μόνο ο δυτικός Βετ, που ζει στη δυτική Ακτή Ελεφαντοστού κοντά στους We και Nyabwa, χρησιμοποιεί μάσκες αυτού του τύπου. Η Nyabwa είναι η τελετουργική γλώσσα των Βετ για αυτή τη μάσκα… Ανάμεσα στους Bete, οι ιερουργοί χρησιμοποιούν μόνο Nyabwa για να διατηρήσουν την “αυθεντικότητα” της τελετής.
“Όλες οι διακρίσεις ανάμεσα στις μάσκες των Ανατολικών We, των Nyabwa και των Bete είναι τεχνητές, δεδομένου ότι τα αδέρφια που τις διαχειρίζονται δεν υφίστανται από Ethnic ή διαλεκτικά εμπόδια και εύκολα τελούν στις κοινότητες ο ένας του άλλου. Μεταξύ των Ανατολικών We, καθώς και των Δυτικών Bete, οι μάσκες διακρίνονται συνήθως από τη μεγαλοπρέπεια, την πλούσια διακόσμηση …και την πυκνότητα της σύνθεσης, την ποικιλία επικάλυψης, στύλων και κυνών που φτάνουν προς το φως σε μια κατασκευασμένη αρχιτεκτονική, ρουθούνια τόσο υπερτροφικά ώστε να θυμίζουν πτερύγια, μερικές φορές η προβοσκίδα του αγριόγατου που κάμπτεται προς τις κροταλίδες …” Πηγή: παραθέτοντας τη Marie-Noël Verger-Fèvre σε Jean-Paul Barbier, επ., Arts de la Côte d’Ivoire, Γενεύη, 1993, Τ. II, σελ. 90.
Βιβλιογραφία: Burkhard Gottschalk: Kunst aus Schwarz-Afrika. Zeugnisse der Meisterschaft afrikanischer Schnitzer aus privaten Sammlungen. Band 2, Ντύρσκελεν 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Πληροφορητής: Bakari
MAZ15409
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Bété.
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
45 cm
Βάρος
870 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
