Ένα ξύλινο γλυπτό - Senufo - Ακτή Ελεφαντοστού
03
ημέρες
19
ώρες
55
λεπτά
39
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 400
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 900 - € 1,000
 | 400 € | |
|---|---|---|
 | 175 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137514 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια ξυλόγλυπτη φιγούρα από ξύλο Senufo, περιοχή Boundiali, Ακτή Ελεφαντοσύνης.
Αυτή η γλυπτή μορφή είναι μια αυθεντική ανθρωπομορφική γυναικεία φιγούρα-σκορπίνισμα (pestle) ονόματι Déblé (ή Debele) από τον πολιτισμό Senufo. Γνωστότερα και με τον αγγλικό όρο “rhythm pounders”, αυτά τα ιερά έργα χρησιμοποιούνταν από μυημένους της μυστικής κοινωνίας Porο για να συντονίζουν το πάτημα με τα τύμπανα κατά τη διάρκεια μεγάλων κηδευτικών πομπών. Το αγάλμα έχει μια γενική σιλουέτα και αναλογίες που είναι μακριές και λεπτές· το σώμα της γυναίκας είναι εξαιρετικά μακρύ κάθετα, ένα αισθητικό ιδεώδες τυπικό της αγγειογραφίας Senufo που αποσκοπεί να τονίσει την πνευματική ένταση και την αξιοπρέπεια της φιγούρας. Αντί για λεπτομερείς ποδιές, τα κατώτερα πόδια συγχωνεύονται άμεσα σε έναν παχύ, βαρύ, κυλινδρικό κέδρο ξύλου που σχηματίζει τη βάση (sedine). Αυτή η τεράστια βάση χρησιμοποιούνταν για να χτυπά το έδαφος προκειμένου να έρθει σε επαφή με τα πνεύματα του μεταθανάτιου βίου. Το πρόσωπο έχει τριγωνικό, προγναθικό σχήμα που προεξέχει προς τα εμπρός, τελειώνει σε πιασμένο πηγούνι. Η μύτη σχηματίζει μια μακριά, λεπτή, ίσια ράχη. Τα μάτια αποδίδονται σε στυλMinimalist ως μικρές σχισμές. Η κορυφή του κρανίου φέρει ένα ψηλό, καμπυλωτό μεσαίο στέμμα (προκαλεί ένα ζώο ή ένα τελετουργικό εξάρτημα) που τελειώνει σε ένα μικρό κυκλικό μπουκάλι στην πλάτη. Το κεφάλι στηρίζεται από έναν λεπτό, μακρύ και άκαμπτο λαιμό. Το λεπτό το σώμα υποστηρίζει δύο μακριά, μυτερά, κωνικά στήθη που κρέμονται παράλληλα, συμβολίζοντας τη γονιμότητα, τη μήτρια γραμμή και το φιλόστοργο πνεύμα. Σημαντικό είναι ότι τα χέρια εκτείνονται μακριά από το σώμα σε ένα κομψό, κενό καμπύλο σχήμα (δημιουργώντας ανοιχτούς αρνητικούς χώρους στα πλάγια της τραχής). Τα stylized χέρια, με σκαλισμένα δάχτυλα, δεν αγγίζουν την κοιλιά αλλά παραμένουν παράλληλα με το ένα το άλλο πάνω στους μηρούς. Ο ομφαλός απεικονίζεται σε ανάγλυφο ως εμφανές εξόγκωμα στο κέντρο της μακρυάς κοιλιάς. Ξύλο με σκούρα, μεταξένια πατίνα· η δημιουργία είναι κομμένη από ενιαίο μπλοκ (μονόξυλο) πολύ βαριάς σκληρότητας ξύλου, ζωτικό για να αντέχει επαναλαμβανόμενες κρούσεις στο δάπεδο στο Sotheby’s. Η επιφάνεια φέρει μια πολύ σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρη πατίνα—γυαλιστερή στα άκρα και περισσότερο ματ, σποραδική με γήινες αποθέσεις, στις ρωγμές του ξύλου και στη βάση του πιλον.
"Ο Burkhard Gottschalk γράφει ότι δεν πρόκειται για ρυθμικό πατών (Débéle, do:ogèlè), αλλά για μια πολύ σπάνια σταθερή φυλακτική φιγούρα φρουρός. Αυτές οι γλυπτικές φιγούρες ονομάζονται propi:ibèlè, «παιδιά του Poro».
"Η ιδιότητα τους μέσα στον Poro θα ήταν μια εξήγηση για τις ελάχιστες γνώσεις μας σχετικά με τη σημασία τους, διότι αυτή η οργάνωση, που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τον κόσμο του χωριού των Senufo, είναι μυστική κοινωνία. ... Ακόμη πιο σπάνιες είναι οι ειδώλια [propi:ibèlè] … από τα οποία λέγεται μόνο ότι ανήκουν στην Poro, επειδή δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση τους." Burkhard Gott schalk, Kunst aus Schwar zafrika. SENUFO. Unbekannte Schätze aus privaten Sammlungen, 2009, σελ. 174, 179.
Βιβλιογραφία: Burkhard Gottschalk, Senufo. Massa und die Statuen des Poro, 2002; Staatliche Museen der Preußischer Kulturbesitz, Museum für Völkerkunde Berlin, Die Kunst der Senufo, Elfen beinküste. Miteinem Beitrag von Till Förster, 1990; Museum Riet berg Zürich, Die Kunst der Senufo aus Schweizer Sammlungen, 1988; Susan Elizabeth Gagliardi, Senufo unbound. Dynamics of art and identity in West Africa, Cleveland 2015 σελ. 78, Figure 41 Ιδιωτική συλλογή McClain Gallery, Χιούστον, Sotheby’s, 14 Νοεμβρίου 2008, Lot 63.
Αυτός ο τύπος γλυπτών - γνωστός με το όνομα deble - είναι από τα πιο διάσημα έργα της Δυτικής Αφρικής τέχνης. Μετά στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν το κίνημα Massa κατέστρεψε τα περισσότερα σημαντικά αντικείμενα Senufo, σώθηκαν μόνο λίγα παλιά, αυθεντικά Rhythm Pounders και ήρθαν στον Δυτικό κόσμο. Δεν υπάρχουν γλυπτά από την περίοδο πριν το 1960 πλέον στην περιοχή Senufo της Ακτής Ελεφαντοσύνης, Μπουρκίνα Φάσο και Μαλί. Αλλά σε ορισμένες αγροτικές περιοχές η παλιά πνευματική παράδοση εξακολουθεί να υπάρχει και οι τελετές κηδείας, στις οποίες ο deble rhythm pounder έχει τη ρωμαϊκή λειτουργία του. Υπάρχουν διαφορές στις τελετές σε σχέση με τα χρόνια πριν το 1960. Ιδιαίτερα οι ιεροί άλσοι, δεν υπάρχουν πλέον ή δεν γνωρίζονται από Δυτικούς εθνολόγους. Ήταν μυστικά πεδία, όπου οι Senufo τοποθετούσαν τις τελετουργικές τους γλυπτές μορφές στο δάσος. Αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα πιθανώς θα κλάπηκαν αμέσως, διότι σχεδόν σε κάθε χωριό η ισλαμική επιρροή γίνεται ισχυρότερη και υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι αντίθετοι προς την αρχαία animistic παράδοση από δεκαετίες πριν. Τώρα αυτά τα αντικείμενα προστατεύονται σε καλύβες κοντά στο χωριό.
Πολλά από αυτά τα Rhythm Pounders χρησιμοποιήθηκαν σαν γνάθο για να ανοίξουν συμβολικά ή μάλλον άμεσα μια τρύπα στην παχιά γειτονία του σοβά της καλύβας, προκειμένου να μεταφέρουν το νεκρό σώμα ενός άνδρα - πρόκειται για αρσενικό γλυπτό - έξω για τελετουργικούς σκοπούς. Στη βιβλιογραφία περιγράφεται μόνο ο χτύπος της γης και η ταλάντευση πάνω από το έδαφος, αλλά όχι η περιγραφόμενη λειτουργία, η οποία είναι η αιτία για τις απογοητευτικές συνθήκες πολλών βάσεων déblé. Αυτή η γλυπτική δείχνει σημάδια χρήσης στη βάση αλλά βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση. W. J.
Βιβλιογραφία: Anita J. Glaze, Art and Death in a Senufo Village, Indiana University Press, Bloomington 1981. Robert Goldwater, Senufo Sculpture from West Africa - The Museum of Primitive Art New York, 1964. Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, Art of Africa, New York, 1993. Hans-Joachim Koloss, Till Förster, Die Kunst der Senufo, Elfenbeinküste, 1979. Burkhard Gott schalk, Senufo. Massa und die Statuen des Poro, Düsseldorf 2002. Till Förster, Smoothing the Way of the Dead, A Senufo Rhythm Pounder, Yale University Art Gallery Bulletin (2005): 54ff., ill.
Μερικές από τις πληροφορίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της ανθρωπολογίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενδονοητής: Bakari
MAZ15854
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια ξυλόγλυπτη φιγούρα από ξύλο Senufo, περιοχή Boundiali, Ακτή Ελεφαντοσύνης.
Αυτή η γλυπτή μορφή είναι μια αυθεντική ανθρωπομορφική γυναικεία φιγούρα-σκορπίνισμα (pestle) ονόματι Déblé (ή Debele) από τον πολιτισμό Senufo. Γνωστότερα και με τον αγγλικό όρο “rhythm pounders”, αυτά τα ιερά έργα χρησιμοποιούνταν από μυημένους της μυστικής κοινωνίας Porο για να συντονίζουν το πάτημα με τα τύμπανα κατά τη διάρκεια μεγάλων κηδευτικών πομπών. Το αγάλμα έχει μια γενική σιλουέτα και αναλογίες που είναι μακριές και λεπτές· το σώμα της γυναίκας είναι εξαιρετικά μακρύ κάθετα, ένα αισθητικό ιδεώδες τυπικό της αγγειογραφίας Senufo που αποσκοπεί να τονίσει την πνευματική ένταση και την αξιοπρέπεια της φιγούρας. Αντί για λεπτομερείς ποδιές, τα κατώτερα πόδια συγχωνεύονται άμεσα σε έναν παχύ, βαρύ, κυλινδρικό κέδρο ξύλου που σχηματίζει τη βάση (sedine). Αυτή η τεράστια βάση χρησιμοποιούνταν για να χτυπά το έδαφος προκειμένου να έρθει σε επαφή με τα πνεύματα του μεταθανάτιου βίου. Το πρόσωπο έχει τριγωνικό, προγναθικό σχήμα που προεξέχει προς τα εμπρός, τελειώνει σε πιασμένο πηγούνι. Η μύτη σχηματίζει μια μακριά, λεπτή, ίσια ράχη. Τα μάτια αποδίδονται σε στυλMinimalist ως μικρές σχισμές. Η κορυφή του κρανίου φέρει ένα ψηλό, καμπυλωτό μεσαίο στέμμα (προκαλεί ένα ζώο ή ένα τελετουργικό εξάρτημα) που τελειώνει σε ένα μικρό κυκλικό μπουκάλι στην πλάτη. Το κεφάλι στηρίζεται από έναν λεπτό, μακρύ και άκαμπτο λαιμό. Το λεπτό το σώμα υποστηρίζει δύο μακριά, μυτερά, κωνικά στήθη που κρέμονται παράλληλα, συμβολίζοντας τη γονιμότητα, τη μήτρια γραμμή και το φιλόστοργο πνεύμα. Σημαντικό είναι ότι τα χέρια εκτείνονται μακριά από το σώμα σε ένα κομψό, κενό καμπύλο σχήμα (δημιουργώντας ανοιχτούς αρνητικούς χώρους στα πλάγια της τραχής). Τα stylized χέρια, με σκαλισμένα δάχτυλα, δεν αγγίζουν την κοιλιά αλλά παραμένουν παράλληλα με το ένα το άλλο πάνω στους μηρούς. Ο ομφαλός απεικονίζεται σε ανάγλυφο ως εμφανές εξόγκωμα στο κέντρο της μακρυάς κοιλιάς. Ξύλο με σκούρα, μεταξένια πατίνα· η δημιουργία είναι κομμένη από ενιαίο μπλοκ (μονόξυλο) πολύ βαριάς σκληρότητας ξύλου, ζωτικό για να αντέχει επαναλαμβανόμενες κρούσεις στο δάπεδο στο Sotheby’s. Η επιφάνεια φέρει μια πολύ σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρη πατίνα—γυαλιστερή στα άκρα και περισσότερο ματ, σποραδική με γήινες αποθέσεις, στις ρωγμές του ξύλου και στη βάση του πιλον.
"Ο Burkhard Gottschalk γράφει ότι δεν πρόκειται για ρυθμικό πατών (Débéle, do:ogèlè), αλλά για μια πολύ σπάνια σταθερή φυλακτική φιγούρα φρουρός. Αυτές οι γλυπτικές φιγούρες ονομάζονται propi:ibèlè, «παιδιά του Poro».
"Η ιδιότητα τους μέσα στον Poro θα ήταν μια εξήγηση για τις ελάχιστες γνώσεις μας σχετικά με τη σημασία τους, διότι αυτή η οργάνωση, που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τον κόσμο του χωριού των Senufo, είναι μυστική κοινωνία. ... Ακόμη πιο σπάνιες είναι οι ειδώλια [propi:ibèlè] … από τα οποία λέγεται μόνο ότι ανήκουν στην Poro, επειδή δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση τους." Burkhard Gott schalk, Kunst aus Schwar zafrika. SENUFO. Unbekannte Schätze aus privaten Sammlungen, 2009, σελ. 174, 179.
Βιβλιογραφία: Burkhard Gottschalk, Senufo. Massa und die Statuen des Poro, 2002; Staatliche Museen der Preußischer Kulturbesitz, Museum für Völkerkunde Berlin, Die Kunst der Senufo, Elfen beinküste. Miteinem Beitrag von Till Förster, 1990; Museum Riet berg Zürich, Die Kunst der Senufo aus Schweizer Sammlungen, 1988; Susan Elizabeth Gagliardi, Senufo unbound. Dynamics of art and identity in West Africa, Cleveland 2015 σελ. 78, Figure 41 Ιδιωτική συλλογή McClain Gallery, Χιούστον, Sotheby’s, 14 Νοεμβρίου 2008, Lot 63.
Αυτός ο τύπος γλυπτών - γνωστός με το όνομα deble - είναι από τα πιο διάσημα έργα της Δυτικής Αφρικής τέχνης. Μετά στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν το κίνημα Massa κατέστρεψε τα περισσότερα σημαντικά αντικείμενα Senufo, σώθηκαν μόνο λίγα παλιά, αυθεντικά Rhythm Pounders και ήρθαν στον Δυτικό κόσμο. Δεν υπάρχουν γλυπτά από την περίοδο πριν το 1960 πλέον στην περιοχή Senufo της Ακτής Ελεφαντοσύνης, Μπουρκίνα Φάσο και Μαλί. Αλλά σε ορισμένες αγροτικές περιοχές η παλιά πνευματική παράδοση εξακολουθεί να υπάρχει και οι τελετές κηδείας, στις οποίες ο deble rhythm pounder έχει τη ρωμαϊκή λειτουργία του. Υπάρχουν διαφορές στις τελετές σε σχέση με τα χρόνια πριν το 1960. Ιδιαίτερα οι ιεροί άλσοι, δεν υπάρχουν πλέον ή δεν γνωρίζονται από Δυτικούς εθνολόγους. Ήταν μυστικά πεδία, όπου οι Senufo τοποθετούσαν τις τελετουργικές τους γλυπτές μορφές στο δάσος. Αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα πιθανώς θα κλάπηκαν αμέσως, διότι σχεδόν σε κάθε χωριό η ισλαμική επιρροή γίνεται ισχυρότερη και υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι αντίθετοι προς την αρχαία animistic παράδοση από δεκαετίες πριν. Τώρα αυτά τα αντικείμενα προστατεύονται σε καλύβες κοντά στο χωριό.
Πολλά από αυτά τα Rhythm Pounders χρησιμοποιήθηκαν σαν γνάθο για να ανοίξουν συμβολικά ή μάλλον άμεσα μια τρύπα στην παχιά γειτονία του σοβά της καλύβας, προκειμένου να μεταφέρουν το νεκρό σώμα ενός άνδρα - πρόκειται για αρσενικό γλυπτό - έξω για τελετουργικούς σκοπούς. Στη βιβλιογραφία περιγράφεται μόνο ο χτύπος της γης και η ταλάντευση πάνω από το έδαφος, αλλά όχι η περιγραφόμενη λειτουργία, η οποία είναι η αιτία για τις απογοητευτικές συνθήκες πολλών βάσεων déblé. Αυτή η γλυπτική δείχνει σημάδια χρήσης στη βάση αλλά βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση. W. J.
Βιβλιογραφία: Anita J. Glaze, Art and Death in a Senufo Village, Indiana University Press, Bloomington 1981. Robert Goldwater, Senufo Sculpture from West Africa - The Museum of Primitive Art New York, 1964. Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, Art of Africa, New York, 1993. Hans-Joachim Koloss, Till Förster, Die Kunst der Senufo, Elfenbeinküste, 1979. Burkhard Gott schalk, Senufo. Massa und die Statuen des Poro, Düsseldorf 2002. Till Förster, Smoothing the Way of the Dead, A Senufo Rhythm Pounder, Yale University Art Gallery Bulletin (2005): 54ff., ill.
Μερικές από τις πληροφορίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της ανθρωπολογίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενδονοητής: Bakari
MAZ15854
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Senufo
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
129 cm
Βάρος
9.9 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
