René Magritte (1898-1967) - Ceci n'est pas une pomme

Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφα υπογεγραμμένο μολύβι από τον κ. Χάρλι Χερσκόβιτσι, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE, πλακέτα Rene Magritte υπογεγραμμένη

Αλυθογραφία σε vellum BFK Rives.

Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Η πλαίσιο δεν περιλαμβάνεται

Η λιθογραφία έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με τη μύτη σφραγίδας τυφλής Succession, υπογεγραμμένο στη πέτρα στο κάτω αριστερό και χειρόγραφα από τον κ. Χάρλι Χερσκόβιτσι, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.

Ο René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος υπερρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ελκυστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφελών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), παρόλο που συχνά αναφέρεται απλώς με βάση τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τελείως σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς εξωτερικά από το γυαλί του παραθύρου. Αυτός ο μόριος δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στη μέση της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαίρα, stylized σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με τη χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς αλλοκοτιάς. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά την βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στο γενικό αίσθημα ανησυχίας καθώς αποτελούν μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί εξπέρμορφα αυτά τα κοινά θέματα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να διερωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό και τη φύση της ίδιος της αναπαράστασης.