Μεσαιωνικό (Γοτθικό) - Χάλκινο αφιερωματικό Cross pendant - 5 cm (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Αγαπητοί μου φίλοι, η ιστορία μου ως συλλέκτη αρχαιοτήτων και μαρτυριών περασμένων εποχών ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 και 1980, σε μια περίοδο που η Κεντρική Ευρώπη ήταν γεμάτη ιστορικούς θησαυρούς που αφηγούνται τις ιστορίες των προγόνων μας. Από την εφηβεία μου με γοήτευε η χειροτεχνία αρχαίων πολιτισμών, και ένιωθα βαθιά την συμβολική δύναμη των αντικειμένων – από бронzirχτά κοσμήματα μέχρι εργαλεία της εποχής του σιδήρου. Ακόμη και παιδί στη Βιέννη τη δεκαετία του 1950, ήμουν μαγεμένος από τον κόσμο της ιστορίας και των αρχαίων τεχουργημάτων. Ο πατέρας μου, ένας ενθουσιώδης ερασιτέχνης ιστορικός, με συνόδευε συχνά στην Αυστριακή Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου περνούσα ώρες θαυμάζοντας παλιά χειρόγραφα. Μια από τις σημαντικότερες στιγμές μου ήταν η μέρα που επέτρεψα επιτέλους να αγγίξω ένα αυθεντικό χάρτη της Δουνουαρχίας του 18ου αιώνα – μια εμπειρία που θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Ο μαγνητισμός ξεκίνησε με το διάβασμα αμέτρητων βιβλίων στην εφηβεία μου, και με ενθουσίασαν κυρίως ιστορίες αρχαιολογικών ανακαλύψεων και θησαυρών, όπως το «Θοί, Τάφοι και Γνώμονες» του C.W. Ceram. Με το «Ο Θησαυρός των Φαραώ» ως δώρο για τη Θρησκεία της πρώτης μου Θεοφάνειας άρχισε αυτό, οι περιπετειώδεις αναφορές του Howard Carter για την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών ακολούθησαν, αργότερα δάκρυζα σε έργα όπως «Η Αναζήτηση της Τροίας» του Heinrich Schliemann. Τότε δεν υπήρχαν καταστήματα αρχαιοτήτων στη Wiener Neustadt, όπου μεγάλωσα. Μετά το σχολείο, με παρέσυρε αρχικά ο κόσμος των φυσικών επιστημών, και ξεκίνησα σπουδές χημείας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αργότερα αρχαιολογία στο Τούμπιγκεν. Αλλά κατά τις θερινές διακοπές εργαζόμουν συχνά σε παζάρια στη Βιέννη, στο Λιντζ και στο Σάλτσμπουργκ, όπου ανακάλυψα το πραγματικό μου πάθος: την αναζήτηση σπάνιων, συχνά παραμελημένων αντικειμένων με ιστορία. Ως μεγαλύτερος άνθρωπος με διδακτορικό στην Αρχαιολογία από το Πανεπιστήμιο του Τούμπιγκεν (Μπαντε-Βουρτεμβέργη) κοιτάζω με μεγάλη ευγνωμοσύνη τη ζωή μου και τη συλλογή μου. Ιδιαίτερα χαίρομαι επειδή βρήκα ανθρώπους που μοιράζονται το πάθος μου γι’ αυτά τα μοναδικά αρχαία αντικείμενα. Είναι σπάνιο για κάποιον να βιώνει πόσο πολύτιμα αντικείμενα εκτιμώνται, ενώ ταυτόχρονα μπορώ να τα μοιραστώ με άλλους. Πολλοί συλλέκτες δεν το βιώνουν, καθώς οι συλλογές τους συχνά περνούν μετά θάνατον στους οικείους. Το 1980 εργαζόμουν ως ενημερωτής στο Τμήμα Πολιτισμού μιας μεσαίας πόλης με περίπου 150 υπαλλήλους. Το πεδίο ευθυνών μου περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τη φροντίδα έργων στην προστασία μνημείων και αρχαιολογικές έρευνες. Ήταν μια εποχή μεγάλων αλλαγών: περικοπές στον πολιτισμικό προϋπολογισμό και αυξανόμενη γραφειοκρατία που συχνά έκαναν τη δουλειά απογοητευτική. Όταν το φθινόπορο και την άνοιξη ανακοινώθηκαν μαζικές περικοπές, οργανώσαμε – μια ομάδα περίπου 30 συναδέλφων – απεργία για να φωνάξουμε τα προβλήματα. Η διαμαρτυρία μας ήταν έντονη, αλλά και εξαντλητική. Περάσαμε εβδομάδες σε συνεδριάσεις, διαδηλώσεις και διαπραγματεύσεις. Παρά τις προσπάθειές μας, προχώρησε η μείωση του προϋπολογισμού και πολλά έργα έπρεπε να σταματήσουν. Είδα πόσο γρήγορα η πολύτιμη εργασία και η δεκαετιών αφοσίωση στην διοίκηση μπορούσαν να αποδυναμωθούν. Αυτή η εμπειρία με έκανε να αμφιβάλλω όλο και περισσότερο για τη θέση μου σε αυτό το σύστημα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γινόταν όλο και μεγαλύτερο το ενδιαφέρον μου για την Αρχαιολογία, κυρίως όσον αφορά τη σχέση ανάμεσα στο συγκείμενο εντοπισμού και στις ιστορικές εξελίξεις. Τα βράδια μετά τη δουλειά εμβάθυσα σε εξειδικευμένη βιβλιογραφία, παρακολουθούσα διαλέξεις και άρχισα ιδιωτικά να αγοράζω μικρές συλλογές. Όταν τελικά μετά δέκα χρόνια δημόσιας υπηρεσίας έλαβα προσφορά μετάθεσης, αποφάσισα να κλείσω οριστικά αυτό το κεφάλαιο. Αποσύρθηκα, έμεινα στα σπίτια και αφιέρωσα εξ ολοκλήρου τη συνέχεια στον πάθος μου: την Αρχαιολογία. Με την αποζημίωση που έλαβα μπόρεσα να χρηματοδοτήσω πρώτες ανακαλύψεις και άρχισα να χτίζω τη δική μου μικρή συλλογή. Μέσω δημοπρασιών και της αλληλεπίδρασης με ειδικούς βρήκα σταδιακά τον δρόμο μου σε αυτόν τον συναρπαστικό κόσμο. Ακόμη και αν η απόφαση τότε φαινόταν θαρραλέα, δεν τη μετανιώνω ποτέ – αντέγραψα τον κρατικό μηχανισμό με την ελευθερία να αφοσιωθώ εξ ολοκλήρου στο πάθος μου. Με το πέρασμα των χρόνων είχα το προνόμιο όχι μόνο να αποκτήσω μοναδικά αρχαία αντικείμενα, αλλά και να συνεργαστώ με κορυφαίους ιστορικούς, αρχαιολόγους και ειδικούς. Οι συναντήσεις αυτές ήταν εξίσου πολύτιμες με τα ίδια τα αντικείμενα, διότι πρόσθεσαν στη ζωή μου του συλλέκτη μια ανθρώπινη και προσωπική διάσταση. Συνάντησα εξαιρετικούς ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμουν ιστορίες, γνώση και ένα κοινό πάθος. Αυτή η αίσθηση συνδεσιμότητας έδωσε στη συνήθειά μου βαθύτερο νόημα και μου έδωσε το αίσθημα ότι ανήκω σε μια κοινότητα. Κάθε κομμάτι στη συλλογή μου είναι περισσότερα από ένα ιστορικό αντικείμενο – είναι μαρτυρία ανθρώπων που ζούσαν πριν από αιώνες και οι ιστορίες τους. Είτε πρόκειται για έναν καλλιτεχνικά φτιαγμένο χάλκινο δόρυ, που κάποτε αποτελούσε μέρος μιας τελετής, είτε για ένα καθημερινό αντικείμενο που άντεξε τις προκλήσεις της ζωής στην Εποχή του Σιδήρου – κάθε αντικείμενο διηγείται τις ρίζες του πολιτισμού μας. Το πάθος μου γι’ αυτή τη συλλογή υπερβαίνει την απλή κατοχή. Στόχος μου ήταν και παραμένει να διατηρήσω την πολιτιστική κληρονομιά που κρύβεται σε αυτά τα αντικείμενα και να μοιραστεί η γνώση γι’ αυτά με άλλους. Αγόραζα αυτά τα αντικείμενα πάντα νόμιμα και μόνο με την αντίστοιχη τεκμηρίωση, κυρίως μέσω δημοπρασιών. Αρχικά αγόραζα πολλά κομμάτια χωρίς φιλτράρισμα, αλλά με τη συνεχιζόμενη γνώση άρχισα να επικεντρώνομαι σε σπάνια παραδείγματα. Ιδιαίτερα με μάγευαν τα αρχαία όπλα. Μέσω της Catawiki απέκτησα πρόσβαση σε πολλούς πωλητές και μπόρεσα να ανακαλύψω πραγματικά διαμάντια. Με τον καιρό διαπίστωσα ότι οι Βρετανοί πωλητές συχνά είχαν ελάχιστη κατανόηση για τα αντικείμενα που προσέφεραν. Αν αγαπάτε την Ιστορία ή έχετε ενδιαφέρον για μοναδικά αρχαία αντικείμενα, σας προσκαλώ θερμά να βυθιστείτε μαζί μου στον μαγευτικό κόσμο του παρελθόντος. Με εκτίμηση, Maximilian