Ένα ξύλινο γλυπτό - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
22
ώρες
55
λεπτά
55
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 12
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 12 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 138365 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια Baule ασπιδωτή φιγούρα, περιοχή Béoumi, Ακτή Ελεφαντόδοντος.
Αυτό το ξύλινο ομοίωμα μίας γυναίκας που στέκεται σε κυκλική βάση έχει λεπτό σώμα, τα πόδια ελαφρώς λυγισμένα, μια στρογγυλεμένη κοιλιά, και τα χέρια ακουμπισμένα πλάι στο κάτω μέρος της κοιλιάς της. Το πρόσωπό της είναι ήρεμο, με μισοκλειστά μάτια, κοντή μύτη και γελά. Το χτένισμά της, ψηλό και μυτερό, καλύπτεται από λεπτές σκαλισμένες γραμμές. Πολλές ουλές είναι ορατές στο μέτωπο, στα μήλα, στο λαιμό, στο στήθος, στην κοιλιά και στην πλάτη. Ένας κόμπος τυλίγεται γύρω από τον λαιμό και κρατά ένα κοχύλι cowrie; ακόμη ένας κόμπος δένεται γύρω από τη μέση. Η επιφάνεια του ξύλου φέρει σκούρο, γκρι και καφέ πατίνα, με σημάδια φθοράς και συσσωρεύσεις.
Η τέχνη των Baoulé από την περιοχή Béoumi, το προσεγμένο χτένισμα, οι κανονικές ουλές, και η επιφυλακτική έκφραση μπορεί να υπενθυμίζουν ομορφιά, αξιοπρέπεια και αυτοέλεγχο. Τα χέρια τοποθετημένα κοντά στην κοιλιά, οι γυναικείες μορφές και το κοχύλι cowrie μπορεί να συμβολίζουν γονιμότητα, πλούτο ή προστασία. Αυτή η φιγούρα μπορεί να έχει συνδεθεί με έναν πρόγονο, ένα πνεύμα ή έναν σύντροφο από τον αόρατο κόσμο, μερικές φορές αναφερόμενο ως blolo bla.
“Για να αποδώσουν ιστορικοί, τα πιο συνεπή χαρακτηριστικά της Baule τέχνης είναι ένας είδος ήρεμης περιχαράκωσης. Τα πρόσωπα τείνουν να έχουν μελαγχολικά βλέμματα και οι φιγούρες συχνά αγκαλιάζουν τα χέρια τους στο σώμα. […] Μεταξύ των άφθονων μορφών τέχνης τους, οι Baule συνεχίζουν να δίνουν τη μεγαλύτερη αξία σε μάσκες και γλυπτά φιγούρες, που παραμένουν οι μόνες γλυπτικές τέχνες ακόμα ευρέως χρησιμοποιούμενες σε χωριά Baule. Ενώ υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην άποψη των Baule για τα αντικείμενά τους και αυτή των Δυτικών γνώστες, υπάρχουν σημεία συμφωνίας. Μαιευτική εκτίμηση είναι ένα από αυτά: ο καλλιτέχνης Baule και οι ατομικοί κάτοχοι των αντικειμένων απολαμβάνουν συχνά την ομορφιά αυτών των αντικειμένων και την ικανότητα που χρειάστηκε για να τα παραγάγουν. […]
Βιβλίο: Baule: African Art, Western Eyes. Susan M.Vogel 1997.
“Οι Baule γυναίκειες φιγούρες, συχνά αναφερόμενες ως blolo bla (πνευματικός σύντροφος), λειτουργούν ως ισχυρά τελετουργικά αντικείμενα εντός της κοινότητας. Συνήθως δημιουργούνται για να ενσωματώσουν την πνευματική παρουσία ενός αποθανόντος ή ενός πνευματικού όντος, με πρόθεση τη διαμεσολάβηση μεταξύ των ανθρώπινο-και υπερφυσικούς κόσμους. Αυτές οι φιγούρες, είτε σκαλισμένες για προσωπική είτε κοινότητα χρήση, δεν είναι απλώς αισθητικά αντικείμενα· πιστεύεται ότι κατέχουν πράξη, καλώντας τη πνευματική δύναμη του ατόμου ή πνεύματος που αντιπροσωπεύουν. Μία αρσενική φιγούρα ονομάζεται blolo bian συνήθως συμπληρώνει τη γυναικεία, και μαζί αντιπροσωπεύουν τη ένωση κοσμικών αντίθετων. Αυτές οι φιγούρες τοποθετούνται σε ιερά και είναι αναπόσπαστες στην πρακτική της μαντείας και της πνευματικής ίασης, συχνά consulted από τον μάντη σε συνεδρίες όπου θεωρούνται ότι φέρουν τη δύναμη να διαχέουν την αρχαία σοφία."
Πηγή: William Fagg, Art and Life in Africa (1964)
“Για τους Baule, μια φιγούρα δεν είναι ποτέ απλώς μια εικόνα, είναι πάντα η έκφραση μιας πνευματικής παρουσίας, είτε πρόκειται για πρόγονο, θεότητα ή αόρατη δύναμη. Γι αυτό οι φιγούρες συχνά θεωρούνται ότι διαθέτουν δική τους ζωτικότητα. Όταν χαράζονται, γεννιώνται μέσω της όρασης του γλύπτη, η οποία ενημερώνεται από τις επιθυμίες του πνεύματος που θα κατοικήσει το αντικείμενο. Η ίδια η φιγούρα είναι ένα εργαλείο μέσω του οποίου το πνεύμα επικοινωνεί με τον κόσμο των ζωντανών. Ακολουθεί είτε αρσενική είτε θηλυκή φιγούρα· η επιλογή της στάσης, της έκφρασης και του στολισμού της είναι αναπόσπαστο μέρος της δύναξής της. Για παράδειγμα, η ήρεμη έκφραση της γυναικείας φιγούρας δεν είναι απλώς απεικόνιση της θηλυκότητας· αποτελεί ενσάρκωση της γαλήνης, της σοφίας και της προστασίας, χαρακτηριστικά που οι Baule θεωρούν ουσιώδη για μια πνευματική σύντροφο. Οι Baule δημιουργούν αυτές τις φιγούρες ως μέρος μιας συνεχούς σχέσης μεταξύ ανθρώπινου και πνευματικού κόσμου. Δεν προορίζονται να θεωρούνται στατικές καλλιτεχνικές objekt, αλλά διαδραστικά, ζωντανά μέρη ενός μυστηριακού κόσμου. Με μια έννοια, αυτές οι φιγούρες αμφισβητούν την έννοια του «καλλιτεχνικού σκοπού της τέχνης». Είναι λειτουργικές, ενσωματωμένες στην καθημερινή ζωή και χρησιμοποιούνται σε θεραπείες, μαντεία και τελετές με συγκεκριμένους στόχους—είτε για προστασία, γονιμότητα ή πνευματική επικοινωνία. Όπως το βλέπουν οι Baule, η φιγούρα λειτουργεί ως καθρέφτης, αντικατοπτρίζοντας και τον πνευματικό κόσμο και τα κοινωνικά ιδανικά της κοινότητας, δείχνοντάς μας όχι μόνο τι υπάρχει, αλλά και τι θα μπορούσε να είναι: ένας τελειοποιημένος κόσμος αρμονίας, δύναμης και ισορροπίας.”
— Σούζαν Βόγκελ, Baule: African Art, Western Eyes (1997)
"Οι Baule αρχικά είναι μέρος ενός διασπασμένου γκρουπ των Ακάν από τη Γκάνα. Τον 17ο αιώνα, η βασίλισσα Abla Pokou οδήγησε ένα γκρουπ σε έξοδο από τη βασική Ασαντι Συνομοσπονδία μετά από πόλεμο που ξέσπασε λόγω διαφορών ανάμεσα στις φατρίες. Η Pokou συνειδητοποίησε ότι αυτή και οι οπαδοί της μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο, γι’ αυτό πήραν τον λαό της και απομακρύνθηκαν προς τα δυτικά. Η παράδοση λέει ότι το γκρουπ βρήκε τον ποταμό Comoé, με τα επικίνδυνα νερά του, και χρειάστηκε έναν τρόπο να διασχίσει με ασφάλεια. Με τον εχθρό να τους πλησιάζει, η βασίλισσα Pokou ζήτησε τη συμβουλή ενός μάντη. Ο μάντης, αφού σκέφτηκε πολύ, είπε ότι οι θεοί απαιτούν θυσία. Όλοι άρχισαν να ρίχνουν τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά τους στον ποταμό· χρυσάφι, ελεφαντόδοντο, κοπάδια, όλα τους τα υπάρχοντα, ελπίζοντας να ηρεμήσουν τους θεούς. Ο μάντης κούνησε το κεφάλι και είπε ότι τα παιδιά τους είναι τα πλέον πολύτιμα αγαθά τους. Η Pokou, γνωρίζοντας ότι το καθήκον της ως βασίλισσα είναι πιο σημαντικό από το ρόλο μίας μητέρας, αποφάσισε τότε να θυσιάσει τον μοναχογιό της, τον ρίχνοντας στο νερό και φωνάζοντας “Ba ouli”, που μεταφράζεται σε “το παιδί είναι νεκρό”, δίνοντάς τους το όνομα Baule. Μετά τη θυσία, βούες ιπποποτάμοι ανέβηκαν από τον ποταμό και σχημάτισαν γέφυρα που επέτρεψε στη βασίλισσα και τον λαό της να διασχίσουν."
"Διαφορετικά από τις περισσότερες κουλτούρες, οι Baule είναι μια πατριρχική κοινωνία. Όχι μόνο οι γενεαλογίες εντοπίζονται από τη μητρική γραμμή, αλλά αποφεύγουν να συμμετέχουν σε μυστικές εταιρείες και τελετες μύησης που συνήθως απαγορεύουν τις γυναίκες. Πιστεύουν ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ιερά και κατά το μεγαλύτερο μέρος δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες. Ωστόσο, διαθέτουν ορισμένα αντικείμενα όπως ειδικές μάσκες ανδρών ή ανθρωπομορφικά μαϊμούδες που οι γυναίκες απαγορεύεται να δουν λόγω φόβου βλάβης ή θανάτου."
Βιβλιογραφία: Alain-Michel Boye/Patrick Girard/Marceau Rivière: Arts Premiers de Côte d´Ívoire, Sepia 1997, σ. 83-84. Susan M. Vogel: Baule: African Art Western Eye, 1997, σ. 169 (169-187); Bernard de Grunne: Über den Baule-Stil und seine Meister. In: Eberhard Fischer/Lorenz Homberger: Afrikanische Meister. Kunst der Elfenbeinküste, Zurüch 2014, σ. 81-106; Alain-Michel Boyer: Baule. Visions of Africa, Milan 2008.
Μερικές πληροφορίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής: Bakari
Inv. No. M/A///Z1///85///77
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγοράστηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσουν την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα κατοικίας τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα αδειοδοτικά έγγραφα είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια Baule ασπιδωτή φιγούρα, περιοχή Béoumi, Ακτή Ελεφαντόδοντος.
Αυτό το ξύλινο ομοίωμα μίας γυναίκας που στέκεται σε κυκλική βάση έχει λεπτό σώμα, τα πόδια ελαφρώς λυγισμένα, μια στρογγυλεμένη κοιλιά, και τα χέρια ακουμπισμένα πλάι στο κάτω μέρος της κοιλιάς της. Το πρόσωπό της είναι ήρεμο, με μισοκλειστά μάτια, κοντή μύτη και γελά. Το χτένισμά της, ψηλό και μυτερό, καλύπτεται από λεπτές σκαλισμένες γραμμές. Πολλές ουλές είναι ορατές στο μέτωπο, στα μήλα, στο λαιμό, στο στήθος, στην κοιλιά και στην πλάτη. Ένας κόμπος τυλίγεται γύρω από τον λαιμό και κρατά ένα κοχύλι cowrie; ακόμη ένας κόμπος δένεται γύρω από τη μέση. Η επιφάνεια του ξύλου φέρει σκούρο, γκρι και καφέ πατίνα, με σημάδια φθοράς και συσσωρεύσεις.
Η τέχνη των Baoulé από την περιοχή Béoumi, το προσεγμένο χτένισμα, οι κανονικές ουλές, και η επιφυλακτική έκφραση μπορεί να υπενθυμίζουν ομορφιά, αξιοπρέπεια και αυτοέλεγχο. Τα χέρια τοποθετημένα κοντά στην κοιλιά, οι γυναικείες μορφές και το κοχύλι cowrie μπορεί να συμβολίζουν γονιμότητα, πλούτο ή προστασία. Αυτή η φιγούρα μπορεί να έχει συνδεθεί με έναν πρόγονο, ένα πνεύμα ή έναν σύντροφο από τον αόρατο κόσμο, μερικές φορές αναφερόμενο ως blolo bla.
“Για να αποδώσουν ιστορικοί, τα πιο συνεπή χαρακτηριστικά της Baule τέχνης είναι ένας είδος ήρεμης περιχαράκωσης. Τα πρόσωπα τείνουν να έχουν μελαγχολικά βλέμματα και οι φιγούρες συχνά αγκαλιάζουν τα χέρια τους στο σώμα. […] Μεταξύ των άφθονων μορφών τέχνης τους, οι Baule συνεχίζουν να δίνουν τη μεγαλύτερη αξία σε μάσκες και γλυπτά φιγούρες, που παραμένουν οι μόνες γλυπτικές τέχνες ακόμα ευρέως χρησιμοποιούμενες σε χωριά Baule. Ενώ υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην άποψη των Baule για τα αντικείμενά τους και αυτή των Δυτικών γνώστες, υπάρχουν σημεία συμφωνίας. Μαιευτική εκτίμηση είναι ένα από αυτά: ο καλλιτέχνης Baule και οι ατομικοί κάτοχοι των αντικειμένων απολαμβάνουν συχνά την ομορφιά αυτών των αντικειμένων και την ικανότητα που χρειάστηκε για να τα παραγάγουν. […]
Βιβλίο: Baule: African Art, Western Eyes. Susan M.Vogel 1997.
“Οι Baule γυναίκειες φιγούρες, συχνά αναφερόμενες ως blolo bla (πνευματικός σύντροφος), λειτουργούν ως ισχυρά τελετουργικά αντικείμενα εντός της κοινότητας. Συνήθως δημιουργούνται για να ενσωματώσουν την πνευματική παρουσία ενός αποθανόντος ή ενός πνευματικού όντος, με πρόθεση τη διαμεσολάβηση μεταξύ των ανθρώπινο-και υπερφυσικούς κόσμους. Αυτές οι φιγούρες, είτε σκαλισμένες για προσωπική είτε κοινότητα χρήση, δεν είναι απλώς αισθητικά αντικείμενα· πιστεύεται ότι κατέχουν πράξη, καλώντας τη πνευματική δύναμη του ατόμου ή πνεύματος που αντιπροσωπεύουν. Μία αρσενική φιγούρα ονομάζεται blolo bian συνήθως συμπληρώνει τη γυναικεία, και μαζί αντιπροσωπεύουν τη ένωση κοσμικών αντίθετων. Αυτές οι φιγούρες τοποθετούνται σε ιερά και είναι αναπόσπαστες στην πρακτική της μαντείας και της πνευματικής ίασης, συχνά consulted από τον μάντη σε συνεδρίες όπου θεωρούνται ότι φέρουν τη δύναμη να διαχέουν την αρχαία σοφία."
Πηγή: William Fagg, Art and Life in Africa (1964)
“Για τους Baule, μια φιγούρα δεν είναι ποτέ απλώς μια εικόνα, είναι πάντα η έκφραση μιας πνευματικής παρουσίας, είτε πρόκειται για πρόγονο, θεότητα ή αόρατη δύναμη. Γι αυτό οι φιγούρες συχνά θεωρούνται ότι διαθέτουν δική τους ζωτικότητα. Όταν χαράζονται, γεννιώνται μέσω της όρασης του γλύπτη, η οποία ενημερώνεται από τις επιθυμίες του πνεύματος που θα κατοικήσει το αντικείμενο. Η ίδια η φιγούρα είναι ένα εργαλείο μέσω του οποίου το πνεύμα επικοινωνεί με τον κόσμο των ζωντανών. Ακολουθεί είτε αρσενική είτε θηλυκή φιγούρα· η επιλογή της στάσης, της έκφρασης και του στολισμού της είναι αναπόσπαστο μέρος της δύναξής της. Για παράδειγμα, η ήρεμη έκφραση της γυναικείας φιγούρας δεν είναι απλώς απεικόνιση της θηλυκότητας· αποτελεί ενσάρκωση της γαλήνης, της σοφίας και της προστασίας, χαρακτηριστικά που οι Baule θεωρούν ουσιώδη για μια πνευματική σύντροφο. Οι Baule δημιουργούν αυτές τις φιγούρες ως μέρος μιας συνεχούς σχέσης μεταξύ ανθρώπινου και πνευματικού κόσμου. Δεν προορίζονται να θεωρούνται στατικές καλλιτεχνικές objekt, αλλά διαδραστικά, ζωντανά μέρη ενός μυστηριακού κόσμου. Με μια έννοια, αυτές οι φιγούρες αμφισβητούν την έννοια του «καλλιτεχνικού σκοπού της τέχνης». Είναι λειτουργικές, ενσωματωμένες στην καθημερινή ζωή και χρησιμοποιούνται σε θεραπείες, μαντεία και τελετές με συγκεκριμένους στόχους—είτε για προστασία, γονιμότητα ή πνευματική επικοινωνία. Όπως το βλέπουν οι Baule, η φιγούρα λειτουργεί ως καθρέφτης, αντικατοπτρίζοντας και τον πνευματικό κόσμο και τα κοινωνικά ιδανικά της κοινότητας, δείχνοντάς μας όχι μόνο τι υπάρχει, αλλά και τι θα μπορούσε να είναι: ένας τελειοποιημένος κόσμος αρμονίας, δύναμης και ισορροπίας.”
— Σούζαν Βόγκελ, Baule: African Art, Western Eyes (1997)
"Οι Baule αρχικά είναι μέρος ενός διασπασμένου γκρουπ των Ακάν από τη Γκάνα. Τον 17ο αιώνα, η βασίλισσα Abla Pokou οδήγησε ένα γκρουπ σε έξοδο από τη βασική Ασαντι Συνομοσπονδία μετά από πόλεμο που ξέσπασε λόγω διαφορών ανάμεσα στις φατρίες. Η Pokou συνειδητοποίησε ότι αυτή και οι οπαδοί της μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο, γι’ αυτό πήραν τον λαό της και απομακρύνθηκαν προς τα δυτικά. Η παράδοση λέει ότι το γκρουπ βρήκε τον ποταμό Comoé, με τα επικίνδυνα νερά του, και χρειάστηκε έναν τρόπο να διασχίσει με ασφάλεια. Με τον εχθρό να τους πλησιάζει, η βασίλισσα Pokou ζήτησε τη συμβουλή ενός μάντη. Ο μάντης, αφού σκέφτηκε πολύ, είπε ότι οι θεοί απαιτούν θυσία. Όλοι άρχισαν να ρίχνουν τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά τους στον ποταμό· χρυσάφι, ελεφαντόδοντο, κοπάδια, όλα τους τα υπάρχοντα, ελπίζοντας να ηρεμήσουν τους θεούς. Ο μάντης κούνησε το κεφάλι και είπε ότι τα παιδιά τους είναι τα πλέον πολύτιμα αγαθά τους. Η Pokou, γνωρίζοντας ότι το καθήκον της ως βασίλισσα είναι πιο σημαντικό από το ρόλο μίας μητέρας, αποφάσισε τότε να θυσιάσει τον μοναχογιό της, τον ρίχνοντας στο νερό και φωνάζοντας “Ba ouli”, που μεταφράζεται σε “το παιδί είναι νεκρό”, δίνοντάς τους το όνομα Baule. Μετά τη θυσία, βούες ιπποποτάμοι ανέβηκαν από τον ποταμό και σχημάτισαν γέφυρα που επέτρεψε στη βασίλισσα και τον λαό της να διασχίσουν."
"Διαφορετικά από τις περισσότερες κουλτούρες, οι Baule είναι μια πατριρχική κοινωνία. Όχι μόνο οι γενεαλογίες εντοπίζονται από τη μητρική γραμμή, αλλά αποφεύγουν να συμμετέχουν σε μυστικές εταιρείες και τελετες μύησης που συνήθως απαγορεύουν τις γυναίκες. Πιστεύουν ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ιερά και κατά το μεγαλύτερο μέρος δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες. Ωστόσο, διαθέτουν ορισμένα αντικείμενα όπως ειδικές μάσκες ανδρών ή ανθρωπομορφικά μαϊμούδες που οι γυναίκες απαγορεύεται να δουν λόγω φόβου βλάβης ή θανάτου."
Βιβλιογραφία: Alain-Michel Boye/Patrick Girard/Marceau Rivière: Arts Premiers de Côte d´Ívoire, Sepia 1997, σ. 83-84. Susan M. Vogel: Baule: African Art Western Eye, 1997, σ. 169 (169-187); Bernard de Grunne: Über den Baule-Stil und seine Meister. In: Eberhard Fischer/Lorenz Homberger: Afrikanische Meister. Kunst der Elfenbeinküste, Zurüch 2014, σ. 81-106; Alain-Michel Boyer: Baule. Visions of Africa, Milan 2008.
Μερικές πληροφορίες είναι παραχθείσες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής: Bakari
Inv. No. M/A///Z1///85///77
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγοράστηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσουν την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα κατοικίας τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα αδειοδοτικά έγγραφα είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
43 cm
Βάρος
1.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
