Ένα ξύλινο γλυπτό - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
11
ώρες
33
λεπτά
16
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 330 - € 400
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 138300 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια αγαλμάτινη Baule, περιοχή Τούμοντι (Toumodi), Ακτή Ελεφαντόδοντος.
Το ξύλινο μικροαγαλμάτιο απεικονίζει μια γυναίκα να στέκεται πάνω σε ένα οβάλ επίχρισμα βάσης. Το σώμα της είναι όρθιο και κάπως φουσκωτό, με ισχυρές γάμπες, εμφανείς στύσεις στο στήθος και τα χέρια να ακουμπούν κατά μήκος της κοιλιάς. Τα χέρια της ενώνονται κοντά στους γοφούς της. Το πρόσωπό της φέρει μισόκλειστα μάτια, μικρή μύτη και ελαφρά χαμόγελο. Το χτένισμα αποτελείται από αρκετά στρογγυλά τμήματα. Ένας λαξευμένος ζώνη, τονισμένος με κόκκινο, περικυκλώνει τους γοφούς. Το ξύλο φέρει σκούρα, μαύρη και καφέ πατίνα, με πληθώρα σημαδιών φθοράς, σκόνης και παλιού χρώματος.
Στην τέχνη Baoulé από την Ακτή Ελεφαντοστού, οι γυναικείες φιγούρες συμβολίζουν την ομορφιά, τη γονιμότητα, την αξιοπρέπεια και τη συνέχεια της οικογένειας. Η σταθερή στάση, το τακτοποιημένο χτένισμα και η ήρεμη έκφραση αντικατοπτρίζουν μια εξαιρετικά εκτιμημένη εικόνα της ενήλικης γυναίκας. Ένα γλυπτό αυτού του τύπου θα μπορούσε να συνδεόταν με έναν πρόγονο, ένα πνεύμα ή ένα σύζυγο από τον αόρατο κόσμο, που μερικές φορές αναφέρονται ως μπλολό μπλα.
"Ο άλλος κόσμος άνδρας ή γυναίκα είναι ένα μοναχικό άτομο συνδεδεμένο με μόνον ένα ανθρώπινο ον. Έχω γράψει ότι οι Baule ποτέ δεν χρησιμοποιούν τις λέξεις «σύζυγος» (wun) ή «σύζυγος» (yi) σε σχέση με το άτομο του Άλλου Κόσμου. Πάντα αναφέρονται ως ο Άλλος Κόσμος άνδρας ή ο Άλλος Κόσμος woman· με άλλα λόγια, η σύνδεση είναι μια διφυής σεξουαλική σχέση, αντί της πολυδιάστατης σχέσης γάμου που συνδέει δύο οικογένειες μέσα σε έναν ιστό αμοιβαίων υποχρεώσεων. Υπάρχει μαι πραγματικότητα σε αυτή τη σχέση που την εντάσσει στην αμεσότητα των ζωικών εμπειριών. Σε αντίθεση με την πραγματικότητα της προϋπάρξης του φυσικού κόσμου, ο blolo είναι ένας κόσμος που αποκαλύπτεται ξαφνικά και βιώνεται αυθεντικά: το αισθητό πάθος μιας σχέσης άνδρα/γυναίκας. Ο ζωντανός σύντροφος παραδέχεται ότι επιθυμείται, στην πραγματικότητα «απαιτείται», από ένα αόρατο σεξουαλικό ον."
Φίλιπ Ρέηνβιλ, The Self and the Other, Personhood and Images among the Baule, Ivory Coast, Fowler Museum of Cultural History, 1994:37
Γυναίκα με τον άνδρα της και το ανθρώπινο ον του Άλλου Κόσμου.
Περιοχή Τουμόντι, Ακτή Ελεφαντοστού, 1981 (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών).
"Οι Baule αρχικά αποτελούν ομάδα διασπασμένης από τον πολιτισμό Ακαν από την Γκάνα. Το17ο αιώνα, η βασίλισσα Αμπλα Ποκού οδήγησε ομάδα σε εξολόθρευση από την κύρια Ένωση Ασανти μετά από πόλεμο εξαιτίας διενέξεων μεταξύ των φατριών. Η Ποκού συνειδητοποίησε ότι αυτή και οι οπαδοί της μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο, οπότε πήρε τους ανθρώπους της και κατευθύνθηκε προς τα δυτικά. Σύμφωνα με τον θρύλο, η ομάδα συνάντησε τον ποταμό Comoé, με τα επικίνδυνα νερά του, και χρειάστηκε έναν τρόπο να περάσει με ασφάλεια. Όταν ο εχθρός τους πλησίαζε, η Βασίλισσα Ποκού ζήτησε τη συμβουλή ενός μάντη. Ο μάντης, μετά από πολλή σκέψη, της είπε ότι οι θεοί απαιτούν θυσία. Όλοι άρχισαν να ρίχνουν τα πολυτιμότερα τους αντικείμενα στον ποταμό: χρυσά, ελεφάντινο, βοοειδή, ό,τι είχαν, ελπίζοντας να κατευνάσουν τους θεούς. Ο μάντης χαμήλωσε το κεφάλι και είπε ότι τα παιδιά μας είναι τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά μας. Η Ποκού, γνωρίζοντας ότι το καθήκον της ως βασίλισσα ήταν πιο σημαντικό από εκείνο μιας μητέρας, αποφάσισε να θυσιάσει τότε τον μοναχογιό της, πετώντας τον στο νερό και φωνάζοντας «Ba ouli», που μεταφράζεται ως «το παιδί είναι νεκρό», δίνοντάς τους το όνομα Baule. Μετά τη θυσία, ιπποπόταμοι ανέβηκαν από τον ποταμό και δημιούργησαν μια γέφυρα που επέτρεψε στη βασίλισσα και τον λαό της να περάσουν."
"Διαφέρει από τους περισσότερους πολιτισμούς ότι οι Baule αποτελούν μια μητριαρχική κοινωνία. Οχι μόνο οι γενεαλογικές γραμμές παρακολουθούνται μέσω του μητρικού αίματος, αλλά αποφεύγουν τη συμμετοχή σε μυστικές κοινωνίες και τελετουργίες μύησης που συνήθως απαγορεύουν τις γυναίκες. Πιστεύουν ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ιερά και κατά το ήμισυ τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες. Ωστόσο, έχουν κάποια αντικείμενα όπως ειδικές μάσκες ανδρών ή ανθρωπομορφικοί πίθηκοι που οι γυναίκες απαγορεύεται να δουν λόγω φόβου βλάβης ή θανάτου."
Βιβλιογραφία: Alain-Michel Boye/Patrick Girard/Marceau Rivière: Arts Premiers de Côte d´Ívoire, Sepia 1997, σ. 83-84. Susan M. Vogel: Baule: African Art Western Eye, 1997, σ. 169 (169-187); Bernard de Grunne: Über den Baule-Stil und seine Meister. In: Eberhard Fischer/Lorenz Homberger: Afrikanische Meister. Kunst der Elfenbeinküste, Zurüch 2014, σ. 81-106; Alain-Michel Boyer: Baule. Visions of Africa, Μιλάνο 2008.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Μάρτυρας/Πληροφοριοδότης: Bakari
Επιτήρηση Αρ. MA///Z18//60//5
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια αγαλμάτινη Baule, περιοχή Τούμοντι (Toumodi), Ακτή Ελεφαντόδοντος.
Το ξύλινο μικροαγαλμάτιο απεικονίζει μια γυναίκα να στέκεται πάνω σε ένα οβάλ επίχρισμα βάσης. Το σώμα της είναι όρθιο και κάπως φουσκωτό, με ισχυρές γάμπες, εμφανείς στύσεις στο στήθος και τα χέρια να ακουμπούν κατά μήκος της κοιλιάς. Τα χέρια της ενώνονται κοντά στους γοφούς της. Το πρόσωπό της φέρει μισόκλειστα μάτια, μικρή μύτη και ελαφρά χαμόγελο. Το χτένισμα αποτελείται από αρκετά στρογγυλά τμήματα. Ένας λαξευμένος ζώνη, τονισμένος με κόκκινο, περικυκλώνει τους γοφούς. Το ξύλο φέρει σκούρα, μαύρη και καφέ πατίνα, με πληθώρα σημαδιών φθοράς, σκόνης και παλιού χρώματος.
Στην τέχνη Baoulé από την Ακτή Ελεφαντοστού, οι γυναικείες φιγούρες συμβολίζουν την ομορφιά, τη γονιμότητα, την αξιοπρέπεια και τη συνέχεια της οικογένειας. Η σταθερή στάση, το τακτοποιημένο χτένισμα και η ήρεμη έκφραση αντικατοπτρίζουν μια εξαιρετικά εκτιμημένη εικόνα της ενήλικης γυναίκας. Ένα γλυπτό αυτού του τύπου θα μπορούσε να συνδεόταν με έναν πρόγονο, ένα πνεύμα ή ένα σύζυγο από τον αόρατο κόσμο, που μερικές φορές αναφέρονται ως μπλολό μπλα.
"Ο άλλος κόσμος άνδρας ή γυναίκα είναι ένα μοναχικό άτομο συνδεδεμένο με μόνον ένα ανθρώπινο ον. Έχω γράψει ότι οι Baule ποτέ δεν χρησιμοποιούν τις λέξεις «σύζυγος» (wun) ή «σύζυγος» (yi) σε σχέση με το άτομο του Άλλου Κόσμου. Πάντα αναφέρονται ως ο Άλλος Κόσμος άνδρας ή ο Άλλος Κόσμος woman· με άλλα λόγια, η σύνδεση είναι μια διφυής σεξουαλική σχέση, αντί της πολυδιάστατης σχέσης γάμου που συνδέει δύο οικογένειες μέσα σε έναν ιστό αμοιβαίων υποχρεώσεων. Υπάρχει μαι πραγματικότητα σε αυτή τη σχέση που την εντάσσει στην αμεσότητα των ζωικών εμπειριών. Σε αντίθεση με την πραγματικότητα της προϋπάρξης του φυσικού κόσμου, ο blolo είναι ένας κόσμος που αποκαλύπτεται ξαφνικά και βιώνεται αυθεντικά: το αισθητό πάθος μιας σχέσης άνδρα/γυναίκας. Ο ζωντανός σύντροφος παραδέχεται ότι επιθυμείται, στην πραγματικότητα «απαιτείται», από ένα αόρατο σεξουαλικό ον."
Φίλιπ Ρέηνβιλ, The Self and the Other, Personhood and Images among the Baule, Ivory Coast, Fowler Museum of Cultural History, 1994:37
Γυναίκα με τον άνδρα της και το ανθρώπινο ον του Άλλου Κόσμου.
Περιοχή Τουμόντι, Ακτή Ελεφαντοστού, 1981 (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών).
"Οι Baule αρχικά αποτελούν ομάδα διασπασμένης από τον πολιτισμό Ακαν από την Γκάνα. Το17ο αιώνα, η βασίλισσα Αμπλα Ποκού οδήγησε ομάδα σε εξολόθρευση από την κύρια Ένωση Ασανти μετά από πόλεμο εξαιτίας διενέξεων μεταξύ των φατριών. Η Ποκού συνειδητοποίησε ότι αυτή και οι οπαδοί της μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο, οπότε πήρε τους ανθρώπους της και κατευθύνθηκε προς τα δυτικά. Σύμφωνα με τον θρύλο, η ομάδα συνάντησε τον ποταμό Comoé, με τα επικίνδυνα νερά του, και χρειάστηκε έναν τρόπο να περάσει με ασφάλεια. Όταν ο εχθρός τους πλησίαζε, η Βασίλισσα Ποκού ζήτησε τη συμβουλή ενός μάντη. Ο μάντης, μετά από πολλή σκέψη, της είπε ότι οι θεοί απαιτούν θυσία. Όλοι άρχισαν να ρίχνουν τα πολυτιμότερα τους αντικείμενα στον ποταμό: χρυσά, ελεφάντινο, βοοειδή, ό,τι είχαν, ελπίζοντας να κατευνάσουν τους θεούς. Ο μάντης χαμήλωσε το κεφάλι και είπε ότι τα παιδιά μας είναι τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά μας. Η Ποκού, γνωρίζοντας ότι το καθήκον της ως βασίλισσα ήταν πιο σημαντικό από εκείνο μιας μητέρας, αποφάσισε να θυσιάσει τότε τον μοναχογιό της, πετώντας τον στο νερό και φωνάζοντας «Ba ouli», που μεταφράζεται ως «το παιδί είναι νεκρό», δίνοντάς τους το όνομα Baule. Μετά τη θυσία, ιπποπόταμοι ανέβηκαν από τον ποταμό και δημιούργησαν μια γέφυρα που επέτρεψε στη βασίλισσα και τον λαό της να περάσουν."
"Διαφέρει από τους περισσότερους πολιτισμούς ότι οι Baule αποτελούν μια μητριαρχική κοινωνία. Οχι μόνο οι γενεαλογικές γραμμές παρακολουθούνται μέσω του μητρικού αίματος, αλλά αποφεύγουν τη συμμετοχή σε μυστικές κοινωνίες και τελετουργίες μύησης που συνήθως απαγορεύουν τις γυναίκες. Πιστεύουν ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ιερά και κατά το ήμισυ τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες. Ωστόσο, έχουν κάποια αντικείμενα όπως ειδικές μάσκες ανδρών ή ανθρωπομορφικοί πίθηκοι που οι γυναίκες απαγορεύεται να δουν λόγω φόβου βλάβης ή θανάτου."
Βιβλιογραφία: Alain-Michel Boye/Patrick Girard/Marceau Rivière: Arts Premiers de Côte d´Ívoire, Sepia 1997, σ. 83-84. Susan M. Vogel: Baule: African Art Western Eye, 1997, σ. 169 (169-187); Bernard de Grunne: Über den Baule-Stil und seine Meister. In: Eberhard Fischer/Lorenz Homberger: Afrikanische Meister. Kunst der Elfenbeinküste, Zurüch 2014, σ. 81-106; Alain-Michel Boyer: Baule. Visions of Africa, Μιλάνο 2008.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Μάρτυρας/Πληροφοριοδότης: Bakari
Επιτήρηση Αρ. MA///Z18//60//5
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
30 cm
Βάρος
270 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
