Carlo Domenici (1897-1981) - Carro con Buoi

Carlo Domenici ζωγραφισμένος σε ξύλο 35x50
"Carro con Buoi" της σχολής Φαττοριανά πledo είναι μαζί με πλαίσιο από τη συλλογή μου, με επικυρωμένη φωτογραφία της προέλευσης από έναν εξαιρετικά φημισμένο γκαλερί Livorno από το 1957..

Ο Carlo Domenici γεννήθηκε στο Λίβορνο στις 18 Μαρτίου 1897[2]· ο πατέρας του Cesare, μαρμαροποιός by profession, έπαιζε στη Φιλαρμονική, από τον διάσημο συνθέτη Pietro Mascagni.
Ο δημοσιογράφος και ποιητής Giosuè Borsi, φίλος της οικογένειας, τον έπεισε να ακολουθήσει καλλιτεχνική πορεία. Εγραψε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, όπου πλησίασε το στιλ των Macchiaioli.
Το 1913, ο Domenici ολοκληρώνει το πρώτο του έργο (Figura di Bambina) και εκθέτει στην Έκθεση της Secessione, στη Società Amatori e Cultori di Belle Arti της Ρώμης. Το 1917, ο συνθέτης Pietro Mascagni αγοράζει έναν πίνακα του Venezia Livornese. Παντρεύεται σε ηλικία μόλις 18 ετών τη Bianca. Εντάσσεται στην ομάδα Labronico, συμμετέχοντας σε διάφορες εκθέσεις με τους άλλους συνεργάτες· το 1979, με τον θάνατο του Renato Natali, γίνεται πρόεδρος, διατηρώντας αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του, που ήρθε το 1981.
Στο πρώτο διάστημα δημιουργεί πλήθος "ταβολέτες ματζιά", με χαρακτηριστικό ότι υπογράφονται πρώτα στο χρώμα με την ουρά του πινέλου[3], και έπειτα με τον λαπίς κάτω ή πάνω. Το 1924 εκθέτει με 40 έργα στο Μιλάνο και, το ίδιο έτος, είναι παρών στη Δ Quadriennale d'Arte di Roma, το 1926 στην Εκθεση της Νότιας Αμερικής και στην Διεθνή Μπιενάλε της Βενετίας.
Ανάμεσα στις εκθέσεις στο εξωτερικό, θυμόμαστε εκείνη στην Διεθνή του Τοκίο και την ατομική στη ΜαΝίλα. Το 1933 πηγαίνει για πρώτη φορά στο Νησί της Ίλβας για να φιλοτεχνήσει· επιστρέφει συχνά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1950 εκθέτει στην Έκθεση Πενήντα Ετών της Τοσκάνα με τη Φλωρεντία, το 1957 στην Εθνική έκθεση Maschio Angioino.
En Plein AirCarlo Domenici, ο ιδεολόγος και ιδρυτής της Ομάδας των Καλλιτεχνών του Ελμπα το 1946, θεσπίζει στην τοποθεσία Portoferraio το βραβείο Llewelyn Lloyd στη μνήμη του ζωγράφου που έζησε και φιλοτέχνησε στην Ίλβα για πολλά χρόνια.
Μίζα τη δεκαετία του μέσου των πενήντα, γνωρίζει τον Raffaello Scarselli, ο οποίος αγοράζει ορισμένα από τα έργα του. Ο Scarselli θα επεξεργαστεί αργότερα το 1975 τον πρώτο μονογραφικό τόμο για τον Domenici.
Ασχολείται και με την πολιτική, υπηρετώντας ως δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Portoferraio. Τη 9η Μαΐου 1978 πεθαίνει η δεύτερη σύζυγος Plava Cioni, παντρεμένη το 1975 μετά από μακροχρόνια συγκατοίκηση, μητέρα του γιου Claudio ο οποίος θα γίνει και ο ίδιος ζωγράφος με το καλλιτεχνικό όνομα Claudio da Firenze.
Γράφει ο Piero Caprile: «η πρωτοτυπία του Domenici βρίσκεται στην ζωντανή αντίληψη των εικόνων, των ιδεών, των συναισθημάτων και των ανάμικτων ανάσων που εναλλάσσονται στο χρόνο και στην κοινότητα, χωρίς να λείπει η λεξιλογία του της συνολικής ματιάς, στις κινητικές ζωγραφικές προοπτικές και μελέτες της συμπεριφοράς της φύσης στη γένεσή της».