Tom Wood - Bus Odyssey (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2001

ΣΠΑΝΙΑ ευκαιρία για την αγορά αυτού του ΛΑΜΠΕΡΟΥ, ΠΟΛΥ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟΥ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΣΜΕΝΟΥ φωτοβιβλίου του Τομ Γουunt από το 2001 (!) - σε ΚΑΝΕΝΑΝΑΚΑΤΕΥΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Ο Τομ Γουεντ είναι ευρέως γνωστός για τα «Looking for Love» και «All zones off peak» (Martin Parr, The Photobook, τόμ. 1, σελ. 308).

ΝΕΟ, άθικτο, αδιάβαστο· ακόμη αρχικά συσκευασμένο σε πλαστικό περιτύλιγμα του εκδότη - ΣΥΛΛΚΟΘΕΡΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗ ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ των ΣΟΥΠΕΡ ΛΑΜΠΡΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΚΩΝ ΔΗΜΟΠΡΑΞΙΩΝ από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέρει μερικά από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΑ ΚΟΣΜΕΜΙΚΑ — από την ιδιωτική μου συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

"Thomas Wood, γεν. 1951, είναι Ιρλανδός φωτογράφος δρόμου, πορτρέτων και τοπιογράφος, με βάση τη Βρετανία. Οι φωτογραφίες του από το Λίβερπουλ και τη Merseyside από το 1978 μέχρι το 2001, «στους δρόμους, σε μπαρ και κλαμπ, αγορές, εργασίες, πάρκα και γήπεδα ποδοσφαίρου» — από «ξένους» ανάμικτους με γείτονες, οικογένεια και φίλους.» Το έργο του έχει εκδοθεί σε πολλά βιβλία, εκτενώς παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις και έχει βραβευτεί. Διαθέτει αναδρομική έκθεση στην Walker Art Gallery στο Λίβερπουλ μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2024." (Wikipedia)

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένες αποστολές παγκοσμίως.

Hatje Cantz, Ostfildern-Ruit. 2001. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Χοντρή εμφάνιση (όπως εκδόθηκε). 235 x 235 mm. 119 σελίδες. Φωτογραφίες: Tom Wood. Επιμέλεια: Sylvia Böhmer. Κείμενο στα αγγλικά.

Μεγάλο φωτοβιβλίο - σε τέλεια κατάσταση.
Εκδόθηκε για την περιοδειά της έκθεσης στο «Suermondt-Ludwig Museum, Αχέν» το 2001.

"Ο Γουοντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κομη Specs Mayo, στα δυτικά της Ιρλανδίας.Η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αγγλία στην εφηβική του ηλικία, όταν η μητέρα του, καθολική, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί μετά τον γάμο με τον πατέρα του, προτεστάντη.[5] Εκπαίδευση ως εννοιολογικός ζωγραφος στο Leicester Polytechnic από το 1973 έως το 1976. Ευρύ φιλμάκι πειραματικού χαρακτήρα τον οδήγησε στη φωτογραφία, στην οποία αυτοδίδακτος. [6] Έχει διερευνήσει μια «πολυπλοκότητα θεματικών μορφικά διαφορετικών και παραθέσεων» με προσέγγιση «πολύ πιο ρευστή από τις ισχύουσες συμβάσεις της μετα-σουρρεαλιστικής φωτογραφίας ή της φωτορεπορτάζ που επιβάλλουν». Το 1978 ο Γουοντ μετακόμισε στη Merseyside, και το 2003 στη Βορειο Ουαλία όπου εργάζεται μερικής απασχόλησης ως λέκτορας φωτογραφίας στο Coleg Llandrillo Cymru.

Ο Γουοντ φωτογράφιζε κυρίως στο Λίβερπουλ και τη Merseyside από το 1978 έως το 2001, κυρίως φωτογραφία δρόμου «στις οδούς, σε μπαρ και κλαμπ, αγορές, χώρους εργασίας, πάρκα και γήπεδα ποδοσφαίρου» — «ξένοι», με γείτονες, οικογένεια και φίλους. Ταυτόχρονα εργάστηκε και σε μακροχρόνια μελέτη της τοπίας στη δυτικά της Ιρλανδίας, τη Βορειο Ουαλία και τη Merseyside. Επιστρέφει στη δυτικά της Ιρλανδίας κάθε χρόνο από τότε που έφυγε η οικογένειά του. Εργάζεται επίσης με βίντεο καθημερινά από το 1988, καταγράφοντας την οικογενειακή ζωή.[απαραίτητη επισήμανση]

Οι εικόνες στο πρώτο βιβλίο και τη διασημότερη σειρά του Wood, Looking For Love (1989), απεικονίζουν ανθρώπους κοντά, προσωπικά, στο μπαρ Chelsea Reach στο New Brighton, Merseyside, όπου φωτογράφιζε τακτικά μεταξύ 1982 και 1985. Ακολουθεί το All Zones Off Peak (1998), περιγράφεται στο The Photobook: A History, τόμ. 2. Το All Zones Off Peak περιλαμβάνει φωτογραφίες από 18 χρόνια κίνησης με τα λεωφορεία του Λίβερπουλ κατά τη διάρκεια του «Οδύσσεια λεωφορείου» από το 1978 έως το 1996 — οι εικόνες επιλέχθηκαν από περίπου 100.000 αρνητικά. People (1999), και το αναδρομικό βιβλίο Photie Man (2005), που έγινε σε συνεργασία με τον Ιρλανδό καλλιτέχνη Padraig Timoney, ακολούθησαν. Το έργο του περιλαμβάνεται στην αναθεωρημένη έκδοση του Bystander: A History of Street Photography (2001).

Η πρώτη μεγάλη βρετανική έκθεση του Wood, Men and Women, έγινε στη The Photographers' Gallery του Λονδίνου το 2012. Η πρώτη πλήρης αναδρομική εκθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο έγινε στο National Media Museum στο Μπράντφορντ το 2013. Οι τοπίου φωτογραφίες του εκτέθηκαν για πρώτη φορά το 2014.

Ο κριτικός Σον Ο Χάγκαν περιέγραψε τον Wood ως «πρωτοπόρο χρωματικό καλλιτέχνη», «φωτογράφο ο οποίος δεν έχει κανόνες» με «ένστικτο προσεγγιστικό για τη φωτογράφηση ανθρώπων κοντά και προσωπικά» και περιλαμβάνει το ρητό φωτογράφου Σάιμον Ρόμπερτς ότι οι φωτογραφίες του Wood «κάπως συνδυάζουν την ακαμψία και την οικειότητα με τρόπο που αποφύγει τις κατηγορίες εκπορνευσης και παραβίασης που συνήθως διεκδικούν αυτήν την εργασία.» Ο Φιλ Κόμες του BBC News έγραψε ότι «όπου κι αν τραβήχτηκαν ή έκαναν, οι εικόνες του φαίνονται πάντοτε να φέρουν ένα ίχνος ανθρώπινης ύπαρξης, και στο κέντρο τους είναι οι ζωές που περνούν μέσα από τους χώρους που απεικονίζονται.» Ο κριτικός της New Yorker, Βινς Αλέτι, περιγράφει το στίγμα του Wood ως «χαλαρό, ενστικτώδης και ακριβείας», προσθέτοντας «κάνει τον Martin Parr να φαίνεται φορμαλιστής». (Wikipedia)