Bernd Hilla Becher - Häuser und Hallen (MINT CONDITION) - 1992

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ να αγοράσετε αυτόν τον φανταστικό μικρό κατάλογο του Bernd και Hilla Becher («Anonyme Skulpturen») - σε ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Εκδόθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης στο «Museum für Moderne Kunst, Φρανκφούρτη αμ Μάιν» το 1992.

Νέος, ολοκαίνουργιος, αδιάβαστος - ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΑΝΤΑΛΑΓΗΣ.

Απολαύστε τη νεότερη έκδοση των ΤΕΡΑΣΤΙΩΣ ΠΟΛΥΠΑΡΩΝ ΑΝΟΙΚΤΩΝ πλειστηριασμών από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέρουμε ορισμένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΩΤΟΒΟΚΑ Worldwide - από τη δική μου ιδιωτική συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

Ο Bernhard «Bernd» Becher (1931-2007) και η Hilla Becher, που γεννήθηκαν Wobeser (1934-2015), ήταν Γερμανοί καλλιτεχνικοί και φωτογράφοι που δούλευαν ως ένα συνεργατικό ντουέτο. Είναι περισσότερο γνωστοί για την εκτεταμένη σειρά φωτογραφικών εικόνων, ή τυπολογιών, βιομηχανικών κτιρίων και δομών, συνήθως οργανωμένων σε πλέγμα. Ως ιδρυτές αυτού που έχει γίνει γνωστό ως «Becher σχολή» ή «Δούκεια Σχολή της Φωτογραφίας Ντούισλντόρφ», επηρέασαν γενιές ντοκιμαντέρ φωτογράφων και καλλιτεχνών στην Γερμανία και στο εξωτερικό. Αξιολογήθηκαν με το Βραβείο Έρασμος και το Βραβείο Hasselblad.

Η Σχολή Φωτογραφίας Ντίσελντορφ αναφέρεται σε μια ομάδα φωτογράφων που φοίτησαν στην Kunstakademie Düsseldorf κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 υπό τους επιδραστικούς φωτογράφους Bernd και Hilla Becher.
Γνωστοί για την αυστηρή τους αφοσίωση στην γερμανική παράδοση της Neue Sachlichkeit (Νέα αντικειμενικότητα) της δεκαετίας του 1920, οι φωτογραφίες των Becher ήταν καθαρές, μαύρο και άσπρο απεικονίσεις βιομηχανικών αρχείων (κωνικούς κτιρίων, υδραγωγεία, αποθήκες άνθρακα).
Ο Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff και Thomas Struth τροποποίησαν την προσέγγιση των δασκάλων τους εφαρμόζοντας νέες τεχνικές δυνατότητες και μια προσωπική και σύγχρονη οπτική, διατηρώντας ταυτόχρονα τη ντοκιμαντέρ μέθοδο που πρότειναν οι δάσκαλοι τους.

Το 5Uhr30.com εγγυάται αναλυτικές και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένες αποστολές παγκοσμίως.

Museum für Moderne Kunst, Φρανκφούρτη αμ Μάιν. 1992. Πρώτο έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Μαλακό εξώφυλλο με πτυχώσεις (όπως εκδόθηκε). Διαστάσεις 187 x 240 mm. 69 σελίδες. 13 ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Φωτογραφίες: Bernd και Hilla Becher. Κείμενο: Susanne Lange. Κείμενο στα γερμανικά και στα αγγλικά.

Τέλειος κατάλογος Bernd και Hilla Becher - σε άριστη κατάσταση.

Οι Bechers είναι διάσημοι για τα καλλιτεχνικά τους βιβλία (Martin Parr, The Photobook, τόμος 2, σελίδες 268/269).
Οι Bechers - δημιουργοί του «Anonyme Skulpturen» (Martin Parr, The Photobook vol 2, σελίδα 266).
Οι Bechers - διάσημοι για την «Becher-Class» ή «Becher - School». Οι Bechers - Δάσκαλοι του Andreas Gursky, Thomas Struth, Candida Höfer, Thomas Struth και άλλοι.

"Ο Bernd Becher γεννήθηκε στο Σίγκεν. Σπούδασε ζωγραφική στην Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart από το 1953 έως το 1956, στη συνέχεια τυπογραφία υπό τον Karl Rössing στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1959 έως το 1961. Η Hilla Becher γεννήθηκε στο Potsdam. Πριν από την εποχή σπουδών της στη φωτογραφία στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1958 έως το 1961, είχε ολοκληρώσει μαθητεία ως φωτογράφος στην πατρίδα της, το Potsdam. Και οι δύο ξεκίνησαν να εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες φωτογράφοι για την Troost Advertising Agency στο Ντύσσελντορφ, εστιάζοντας στη φωτογραφία προϊόντων. Παντρεύτηκαν το 1961.

Συναντήθηκαν ως φοιτητές στην Kunstakademie Düsseldorf το 1957, ο Bernd και η Hilla Becher συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στη φωτογράφηση και τεκμηρίωση της εξαφάνισης της γερμανικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής το 1959. Η κοιλάδα Ρουρ, όπου η οικογένεια Becher δούλευε στις βιομηχανίες χάλυβα και εξόρυξης, ήταν ο αρχικός τους εστιασμός. Ενθουσιάστηκαν από τις ομοιόμορφες μορφές με τις οποίες ορισμένα κτίρια σχεδιάζονταν. Με τη συγκέντρωση χιλιάδων φωτογραφιών από μοναδικές δομές, παρατήρησαν ότι οι διάφορες κατασκευές – από ψυχόμενους πύργους, δεξαμενές αερίου και αποθήκες άνθρακα, για παράδειγμα – μοιράζονταν πολλές διακριτές μορφολογικές ποιότητες. Επιπλέον, ενθουσιάστηκαν από το γεγονός ότι τόσα πολλά από αυτά τα βιομηχανικά κτίρια φαινόταν να έχουν χτιστεί με μεγάλη προσοχή προς τη σχεδίαση.

Μαζί, οι Becher ξεκίνησαν να φωτογραφίζουν με μια κάμερα 6x9 cm και στη συνέχεια (μετά το 1961) κυρίως με μεγάλη μορφή Plaubel Peco 13x18 εκατοστών (5x7-ίντσες) μονοαλυσματική κάμερα. Φωτογράφισαν αυτά τα κτίρια από αρκετές διαφορετικές γωνίες, αλλά πάντα με έναν απλό «αντικειμενικό» σημείο θέασης. Τα ρυθμιζόμενα πρότυπα της μονοαλυσματικής κάμερας τους επέτρεπαν έλεγχο προοπτικής για τη διατήρηση παράλληλων γραμμών στις φωτογραφίες τους. Χρησιμοποίησαν ένα φάσμα οπτικών από ευρυγώνιους φακούς 90 mm μέχρι τηλεφακούς 600 mm ώστε τα παρόμοια θέματα να φαίνονται αντίστοιχου μεγέ θους αν και δεν ήταν πάντα δυνατή η φωτογράφηση από τις ίδιες αποστάσεις. Επέλεξαν να εργάζονται ασπρόμαυρα τόσο λόγω της ικανότητάς τους να αποτυπώνουν τρισδιάστατο όγκο χωρίς τη δευτερεύουσα απασχόληση με το χρώμα, όσο και λόγω αξιοπιστίας και κόστους σε σχέση με τα ευαισθητοποιημένα υλικά χρωμάτων της εποχής. Αφού εργάστηκαν με γυάλινα πλάκες φωτογραφίας 13x18 cm, μεταπήδησαν στις αρνητικές φύλλα ταινιών με ταχύτητα φιλμ 25 ASA γύρω στο 1970. Συνήθως έκαναν δύο εκθέσεις για κάθε θέα, με εύρος εκθέσεων από 10 δευτερόλεπτα μέχρι ένα λεπτό. Οι Becher συνεργάστηκαν στις σκοτεινές αίθουσες, με τον Bernd να developing τα αρνητικά και τη Hilla να κάνει τα εκτυπώματα. Για να φαίνεται ο ουρανός λευκός στα έγγραφα τους, συνήθως φωτογράφιζαν σε συννεφιακές ημέρες αλλά βελτιστοποιούσαν τον φωτισμό ανά subject (χρησιμοποιώντας φίλτρο μπλε όταν ο ουρανός ήταν γαλάζιος), ή φωτογράφιζαν νωρίς το πρωί κατά τις περιόδους άνοιξης και φθινοπώρου. Αντικείμενα τους περιλάμβαναν πλαισιωμένες κατοικίες (κατεργασία ξύλου), αχυρώνες, υδραγωγεία, δεξαμενές άνθρακα, πύργους ψύξης, αποθηκευτικά κουτιά σιτηρών, δεξαμενές άνθρακα, καμινές καυστήρων, διυλιστήρια πετρελαίου, φούρνους βυθίσματος, δεξαμενές αερίου, αποθήκες, και αποθήκες. Σε κάθε τόπο οι Bechers επίσης δημιούργησαν ευρύτερες φωτογραφίες τοπίου όλου του εργοστασίου, που έθεταν τις δομές σε το πλαίσιο τους και έδειχναν πώς συνδέονται μεταξύ τους. Εξαίρεσαν οποιαδήποτε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να αποσπάσει από το κεντρικό θέμα και αντ' αυτού ρύθμιζαν τη θέαση και τον φωτισμό μέσω των οποίων το μάτι οδηγείται στο βασικό δομικό μοτίβο των εικόνων που συγκρίνονται. Αυτή η αρχή, που συνδέεται με τη φιλοσοφία που υπογραμμίζει το κίνημα New Topographics, είναι πιο εμφανής στις δύο δημοσιευμένες σειρές, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten και Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, όπου οι εικόνες δημιουργούνται συγκριτικά σε ομάδες τριών. Ένα ακόμη πρώιμο έργο, που επιδίωκαν για σχεδόν δύο δεκαετίες, δημοσιεύθηκε ως Framework Houses (Schirmer/Mosel) το 1977, ένας οπτικός κατάλογος τύπων κατασκευών, μια προσέγγιση που χαρακτήρισε μεγάλο μέρος του έργου τους.

Αξίζει να τονίσουμε ότι με την ανάδειξη της πολιτιστικής διάστασης της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, το έργο τους ανέδειξε την ανάγκη διατήρησης αυτών των κτιρίων. Με πρωτοβουλία του ζευγαριού, ο Zollen II/IV Colliery στο Dortmund-Bovinghausen στο Ρουρ, ένα ιστορικό κτίριο με εξαίρεση την αίθουσα μηχανημάτων (Α’ Νούβος), χαρακτηρίστηκε προστατευόμενο μνημείο.

Οι Bechers φωτογράφησαν επίσης εκτός Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων από το 1965 κτιρίων στη Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1966 πραγματοποίησαν ένα εξάμηνο ταξίδι στην Αγγλία και νοτιοανατολική Ουαλία, λαμβάνοντας εκατοντάδες φωτογραφίες του ανθρακωρυχείου γύρω από το Λίβερπουλ, το Μάντσεστερ, τη Σέφιλντ, το Νότιγχαμ και την κοιλάδα Rhondda. Το 1974 ταξίδεψαν στη Βορειοαμερική για πρώτη φορά, περιηγούμενοι σε τοποθεσίες στο Νιού Τζέρσεϊ, το Μίσιγκαν, την Πενσυλβάνια και το νοτιοανατολικό Οντάριο, αποτυπώνοντας ένα φάσμα βιομηχανικών δομών, από σκάλες άντλησης άνθρακα μέχρι ξύλινους πύργους περιέλιξης.

Οι Bechers εξέθεσαν και εξέδωσαν τα μονο-εικόνα γαλαζωπά αρνητικά εκτυπώματα, ομαδοποιημένα ανά θέμα, σε ένα πλέγμα έξι, εννέα ή δεκαπέντε. Μέσα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 είχαν καταλήξει σε μια προτιμημένη μορφή παρουσίασης: οι εικόνες δομών με παρόμοιες λειτουργίες τοποθετούνται δίπλα-δίπλα για να παρακινήσουν τους θεατές να συγκρίνουν τις μορφές και τα σχέδια με βάση τη λειτουργία, τις περιφερειακές ιδιαιτερότητες ή την ηλικία των δομών. Οι Bechers χρησιμοποιούσαν τον όρο «τυπολογία» για να περιγράψουν αυτές τις ταξινομημένες σειρές φωτογραφιών. Οι τίτλοι των έργων είναι κομψοί και τα λεζάνια αναφέρουν μόνο χρόνο και τοποθεσία. Στις 1989–1991, για μια έκθεση στο Dia Art Foundation στη Νέα Υόρκη, οι Bechers εισήγαγαν ένα δεύτερο format στο έργο τους: μονο-εικόνες που είναι μεγαλύτερες σε μέγεθος — είκοσι τέσσερα επί είκοσι ίντσες — και παρουσιάζονται ατομικά, αντί για πλέγμα.

Το 1976, ο Bernd Becher άρχισε να διδάσκει φωτογραφία στην Kunstakademie Düsseldorf (οι πολιτικές λεπτομέρειες απέτρεψαν τη διορισμό της Hilla ταυτόχρονα), όπου παρέμεινε στην οικονομική σχολή μέχρι το 1996. Πριν από αυτόν, η φωτογραφία είχε αποκλειστεί από το περισσότερο σχολείο για ζωγράφους. Επηρέασε μαθητές που αργότερα έκαναν όνομα στον κόσμο της φωτογραφίας. Μεταπτυχιακοί μαθητές του Bernd περιλαμβάνουν τους Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte και Elger Esser. Ο Bernd πέθανε στη Ροστόκ.

Με τον θάνατο του Bernd Becher, η χήρα του Hilla συνέχισε να ξανασυνθέτει τα έργα τους, κυρίως χρησιμοποιώντας υπάρχουσες φωτογραφίες.

Οι Bechers είχαν την πρώτη τους γκαλερί έκθεση το 1963 στη Galerie Ruth Nohl στο Siegen. Το έργο τους έγινε πιο γνωστό στις ΗΠΑ με τη δημοσίευση του βιβλίου τους Anonyme Skulpturen (Anonymous Sculptures) το 1970. Οι Bechers παρουσιάστηκαν στο George Eastman House και σε ατομικές εκθέσεις στη Sonnabend Gallery, Νέα Υόρκη, το 1972. Το 1974, το Institut de Arts contemporains, Λονδίνο, οργάνωσε έκθεση του έργου τους, η οποία περιοδεύσεων το Ηνωμένο Βασίλειο. Το ζευγάρι προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη Documenta 5, 6, 7 και 11 στην Κάσσελ το 1972, 1977, 1982 και 2002, και στη Bienal de São Paulo το 1977. Το Stedelijk Van Abbemuseum, Αϊντενχόφεν, οργάνωσε αναδρομική παρουσίαση του έργου των καλλιτεχνών το 1981. Το 1985 οι καλλιτέχνες είχαν μια σημαντική έκθεση σε μουσεία, που ταξίδεψαν στο Museum Folkwang, Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, και Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, Βέλγιο. Το 1991 οι καλλιτέχνες κέρδισαν το Leone d'Oro για γλυπτική στη Βενετία. Η εγκατάσταση στη Βενετία επανασχεδιάστηκε αργότερα το 1991, σε μια αναδρομική έκθεση στο Kölnischer Kunstverein, Κολωνία. Η εγκατάσταση Typologies παρουσιάστηκε το 1994 στο Ydessa Hendeles Art Foundation, Τορόντο, και στο Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte στο Μύνστερ. Άλλες αναδρομικές εκθέσεις του έργου του ζευγαριού έχουν οργανωθεί από τη Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture in Cologne (1999 και 2003), Centre Georges Pompidou στο Παρίσι (2005) και το Museum of Modern Art στη Νέα Υόρκη (2008).

Το 2014, η Hilla Becher επιμέλειωσε την «August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'» στη γκαλερί Bruce Silverstein στη Νέα Υόρκη. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες παρουσιάσεις, οι αρχιτεκτονικές εικόνες των Bechers ήταν παρουσιασμένες ως μεμονωμένα «πορτρέτα», ενώ οι φωτογραφίες του Sander από ανθρώπους παρουσιάστηκαν ως τυπολογικά πλέγματα. Το 2022, το Met τηs Metropolitan Museum of Art πραγματοποίησε μια σημαντική αναδρομική έκθεση του φωτογραφικού τους έργου, η οποία έλαβε κριτικές «blockbuster» από σημαντικούς κριτικούς τέχνης.

Η σχολή Becher έχει επηρεάσει έναν αριθμό (κυρίως) Γερμανών φωτογράφων, συμπεριλαμβανομένων των Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff, Candida Höfer, Laurenz Berges, Bernhard Fuchs, Axel Hütte, Simone Nieweg και Petra Wunderlich. Ο Καναδός φωτογράφος Edward Burtynsky αντλούσε επίσης έμπνευση από το δίδυμο και εργάζεται σε παρόμοιο τρόπο. Εκτός από τις ουσιαστικές τεκμηριωτικές και αναλυτικές του ιδιότητες, το μακροχρόνιο τους πρότζεκτ έχει επίσης ασκήσει σημαντική επίδραση στο Μινιμαλισμό και τη Γνωσιολογία από τη δεκαετία του 1970.

Το υψηλότερο ποσό που έφτασε ποτέ ένα από τα έργα του ζευγαριού ήταν όταν τα Water Towers (1972), ένα πλέγμα εννέα φωτογραφιών, πωλήθηκε έναντι 441.940 δολαρίων ΗΠΑ στη Σόθμπις Παρίσι, στις 15 Νοεμβρίου 2015."