Μια ξύλινη μάσκα - Dan - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
08
ημέρες
13
ώρες
29
λεπτά
39
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 330 - € 400
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο μάσκα με τίτλο «A wooden mask», προελεύσεως Ακτή Ελεφαντοστού, Νταν-Νακουμπα, προέλευση περιοχή Τουμπά, με βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα προσώπου Dan Yacouba, περιοχή Τούμπα, Ακτή Ελεφαντορίου, συμπεριλαμβάνει βάση.
Αυτή η ξύλινη μάσκα προσώπου έχει μια εξαιρετικά αρχιτεκτονική σύνθεση: ένα πολύ υψηλό, οστεώδες φρύδι με διαχωρισμό από μια μέση ράχη, λεπτά χάσματα στα ματιά εγγεγραμμένα κάτω από μακρινούς τόξα, μια ισχυρή μύτη με προεξέχουσες ρινικές διχάλες, και ένα ανοιχτό στομάχι-στόμα. Διάφορα ανοιχτόχρωμα στοιχεία, στερεωμένα στον βλεννογόνο της κοιλότητας, υποδηλώνουν δόντια ή επιπλέον διακόσμηση. Η καφέ-μαύρη επιφάνεια, τοπικά γυαλιστερή, αντιτίθεται με τις θαμπές και φθαρμένες περιοχές που τονίζουν τον γεωμετρικό σχεδιασμό του προσώπου. Ένα παχύ τουλάχιστον κράνος από πλεγμένες ίνες καλύπτει τον κρανιακό σκελετό και επεκτείνεται σε δύο μακριές πλευρικές αλυσίδες, ενώ μια γενειάδα από φυτικές ίνες συνδέεται με το κάτω άκρο. Σχοινιά, σειρές μαύρων χαντρών, κλωστές βαμβακεκών υφασμάτων με χρωματιστές αποχρώσεις και μικροί μεντεσέδες συμπληρώνουν αυτή τη σύνθεση. Η αποκόρυφη ανάποδη όψη, τα ανοίγματα των ματιών και οι περιφερειακοί οπές επιβεβαιώνουν ότι αυτή είναι μάσκα που προοριζόταν να φορεθεί με ένα πλέον εξαφανισμένο κοστούμι· η ορατή μεταλλική βάση αποτελεί μια σύγχρονη επίδειξη μουσείου.
Ο όρος «Dan-Yacouba» συνδιάζει το όνομα Dan με το Yacouba, όρος που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά στα γαλλόφωνα αρχεία από την Ακτή Ελεφαντορίου για να χαρακτηρίσει τους πληθυσμούς που έχουν εγκατασταθεί και από τις δύο όχθες των συνόρων Ακτής Ελεφαντορίου-Λιβερίας. Στις παραδόσεις των Dan, οι μάσκες δεν είναι απλώς προσωπογραφίες: δίνουν ορατή παρουσία σε πνευματικές δυνάμεις και ενσωματώνονται σε ένα ιεραρχικό σύστημα θρησκευτικών, δικαστικών, προστατευτικών ή ψυχαγωγικών παραστάσεων, που διευθύνονται από άνδρες φορείς. Οι στενά ανοίξοντες ματιές και η συνολική ισορροπία του προσώπου υπενθυμίζουν την αισθητική ορισμένων μασκών Dan που περιγράφονται ως «ευγενικές» ή ειρηνικές, αλλά το ανοιχτό στόμα, τα δόντια, η γενειάδα και η άφθονη διακόσμηση από ίνες μπορεί να σηματοδοτούν μια πιο συγκεκριμένη επιτελεστική ταυτότητα.
Διαφορές μεταξύ μάσκας Dan και γλυπτών/μασκών Dan-Yacouba
Μωσαϊκό Dan/Μάσκες:
- Συνήθως χαρακτηρίζονται από λείες, γυαλισμένες ξύλινες επιφάνειες με φυσικό ή σκούρο πατίνα.
- Τα χαρακτηριστικά του προσώπου συχνά περιλαμβάνουν αμυγδαλωτά μάτια, ένα ελαφρώς προεξέχον στόμα και ήρεμη ή μυστηριώδη έκφραση.
- Τα πρόσωπα συνήθως είναι οβάλ ή σε σχήμα καρδιάς με μια ομαλή, ροή περιγράμματος.
- Στυλ ουλών και άλλες σημειώσεις σώματος είναι κοινά μοτίβα.
Μωσαϊκό/Μάσκες Dan-Yacouba:
- Τείνουν να έχουν έντονότερα, μερικές φορές πιο γωνιώδη χαρακτηριστικά.
- Μπορούν να ενσωματώνουν επιπλέον υλικά όπως χάντρες, ράφια ή ύφασμα.
- Τα σχήματα μπορεί να είναι ποικίλα, μερικές φορές με επιμελημένες μετωπικές περιοχές ή άλλα εξογκωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου.
- Οι επιφάνειες επεξεργασίας διαφέρουν, με κάποιες γλυπτές να παρουσιάζουν περισσότερη υφή ή περίτεχνο σκάλισμα.
«Ανάμεσα στους Βόρειους Dan, ειδικά στην περιοχή Dent du Man, αυτά τα μάτια που ελέγχουν τη φωτιά είναι σχετικά κοινά. Φορούν μάσκες προσώπου οι οποίες έχουν βαφτεί κόκκινες ή καλύπτονται με κόκκινο ύφασμα. Φέρουν στρογγυλά τρύπες ματιών που είναι μικρότερες από αυτές του -gunyege-, τη μάσκα φυλής, καθώς κανείς δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τον άνθρωπο που εκτελεί καθημερινές υπηρεσίες στην τελετουργία zapkei- μακούρδη.»
Βιβλιογραφία: Eberhard Fischer/Hans Himmelheber: The Arts of the Dan in West Africa, Museum Rietberg, 1984, σ. 44-45; Hans Himmelheber: Masken der We und Dan - Elfenbeinküste, Museum Rietberg, Ζυρίχη, 1997; Eberhard Fischer: Meisterbildhauer der Dan im 20. Jahrhundert.
Ορισμένες πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενοποιητής: Bakari Bouaflé
Εντ. Αριθμός MAZ20407
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να提供ουν την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στο αγοραστή. Ο πωλητής διαβεβαιώνει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην έκδοση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα προσώπου Dan Yacouba, περιοχή Τούμπα, Ακτή Ελεφαντορίου, συμπεριλαμβάνει βάση.
Αυτή η ξύλινη μάσκα προσώπου έχει μια εξαιρετικά αρχιτεκτονική σύνθεση: ένα πολύ υψηλό, οστεώδες φρύδι με διαχωρισμό από μια μέση ράχη, λεπτά χάσματα στα ματιά εγγεγραμμένα κάτω από μακρινούς τόξα, μια ισχυρή μύτη με προεξέχουσες ρινικές διχάλες, και ένα ανοιχτό στομάχι-στόμα. Διάφορα ανοιχτόχρωμα στοιχεία, στερεωμένα στον βλεννογόνο της κοιλότητας, υποδηλώνουν δόντια ή επιπλέον διακόσμηση. Η καφέ-μαύρη επιφάνεια, τοπικά γυαλιστερή, αντιτίθεται με τις θαμπές και φθαρμένες περιοχές που τονίζουν τον γεωμετρικό σχεδιασμό του προσώπου. Ένα παχύ τουλάχιστον κράνος από πλεγμένες ίνες καλύπτει τον κρανιακό σκελετό και επεκτείνεται σε δύο μακριές πλευρικές αλυσίδες, ενώ μια γενειάδα από φυτικές ίνες συνδέεται με το κάτω άκρο. Σχοινιά, σειρές μαύρων χαντρών, κλωστές βαμβακεκών υφασμάτων με χρωματιστές αποχρώσεις και μικροί μεντεσέδες συμπληρώνουν αυτή τη σύνθεση. Η αποκόρυφη ανάποδη όψη, τα ανοίγματα των ματιών και οι περιφερειακοί οπές επιβεβαιώνουν ότι αυτή είναι μάσκα που προοριζόταν να φορεθεί με ένα πλέον εξαφανισμένο κοστούμι· η ορατή μεταλλική βάση αποτελεί μια σύγχρονη επίδειξη μουσείου.
Ο όρος «Dan-Yacouba» συνδιάζει το όνομα Dan με το Yacouba, όρος που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά στα γαλλόφωνα αρχεία από την Ακτή Ελεφαντορίου για να χαρακτηρίσει τους πληθυσμούς που έχουν εγκατασταθεί και από τις δύο όχθες των συνόρων Ακτής Ελεφαντορίου-Λιβερίας. Στις παραδόσεις των Dan, οι μάσκες δεν είναι απλώς προσωπογραφίες: δίνουν ορατή παρουσία σε πνευματικές δυνάμεις και ενσωματώνονται σε ένα ιεραρχικό σύστημα θρησκευτικών, δικαστικών, προστατευτικών ή ψυχαγωγικών παραστάσεων, που διευθύνονται από άνδρες φορείς. Οι στενά ανοίξοντες ματιές και η συνολική ισορροπία του προσώπου υπενθυμίζουν την αισθητική ορισμένων μασκών Dan που περιγράφονται ως «ευγενικές» ή ειρηνικές, αλλά το ανοιχτό στόμα, τα δόντια, η γενειάδα και η άφθονη διακόσμηση από ίνες μπορεί να σηματοδοτούν μια πιο συγκεκριμένη επιτελεστική ταυτότητα.
Διαφορές μεταξύ μάσκας Dan και γλυπτών/μασκών Dan-Yacouba
Μωσαϊκό Dan/Μάσκες:
- Συνήθως χαρακτηρίζονται από λείες, γυαλισμένες ξύλινες επιφάνειες με φυσικό ή σκούρο πατίνα.
- Τα χαρακτηριστικά του προσώπου συχνά περιλαμβάνουν αμυγδαλωτά μάτια, ένα ελαφρώς προεξέχον στόμα και ήρεμη ή μυστηριώδη έκφραση.
- Τα πρόσωπα συνήθως είναι οβάλ ή σε σχήμα καρδιάς με μια ομαλή, ροή περιγράμματος.
- Στυλ ουλών και άλλες σημειώσεις σώματος είναι κοινά μοτίβα.
Μωσαϊκό/Μάσκες Dan-Yacouba:
- Τείνουν να έχουν έντονότερα, μερικές φορές πιο γωνιώδη χαρακτηριστικά.
- Μπορούν να ενσωματώνουν επιπλέον υλικά όπως χάντρες, ράφια ή ύφασμα.
- Τα σχήματα μπορεί να είναι ποικίλα, μερικές φορές με επιμελημένες μετωπικές περιοχές ή άλλα εξογκωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου.
- Οι επιφάνειες επεξεργασίας διαφέρουν, με κάποιες γλυπτές να παρουσιάζουν περισσότερη υφή ή περίτεχνο σκάλισμα.
«Ανάμεσα στους Βόρειους Dan, ειδικά στην περιοχή Dent du Man, αυτά τα μάτια που ελέγχουν τη φωτιά είναι σχετικά κοινά. Φορούν μάσκες προσώπου οι οποίες έχουν βαφτεί κόκκινες ή καλύπτονται με κόκκινο ύφασμα. Φέρουν στρογγυλά τρύπες ματιών που είναι μικρότερες από αυτές του -gunyege-, τη μάσκα φυλής, καθώς κανείς δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τον άνθρωπο που εκτελεί καθημερινές υπηρεσίες στην τελετουργία zapkei- μακούρδη.»
Βιβλιογραφία: Eberhard Fischer/Hans Himmelheber: The Arts of the Dan in West Africa, Museum Rietberg, 1984, σ. 44-45; Hans Himmelheber: Masken der We und Dan - Elfenbeinküste, Museum Rietberg, Ζυρίχη, 1997; Eberhard Fischer: Meisterbildhauer der Dan im 20. Jahrhundert.
Ορισμένες πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενοποιητής: Bakari Bouaflé
Εντ. Αριθμός MAZ20407
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να提供ουν την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στο αγοραστή. Ο πωλητής διαβεβαιώνει ότι οποιαδήποτε απαραίτητα άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην έκδοση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dan
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
26 cm
Βάρος
1.4 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
