Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο
08
ημέρες
17
ώρες
46
λεπτά
59
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 50
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 330 - € 400
 | 50 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Λομπί γλυπτό, περιοχή Λορποένι, Μπουρκίνα Φάσο. συμπεριλαμβανομένου βάσεων.
Αυτό το ξύλινο ανδρικό αγαλμάτιο ξεχωρίζει για τη μακραίωνη, εξαιρετικά λεπτή σιλουέτα του, κατασκευασμένο με αυστηρή μετωπικότητα: το ωοειδές κεφάλι, δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το σώμα, στηρίζεται σε έναν μακρύ, κυλινδρικό λαιμό, ενώ οι γωνιωτές ώμοι, ο στενός κορμός και τα παράλληλα πόδια δημιουργούν μια σχεδόν ιεροφανής κάθετη δομή. Τα χαρακτηριστικά προσώπου, με μεγάλη οικονομία μέσων, περιλαμβάνουν μισοκλειστά αμυγδαλωτά μάτια, ίσιο πηγούνι, στόμα με επικαλυπτόμενα χείλη και μεγάλα, γεωμετρικά σχήματα αυτιών· το απαλό κρανίο χωρίζεται από το μέτωπο με μια καμπύλη τομή. Τα χέρια, κοντά στο σώμα, συγκλίνουν προς την περιοχή της βουβωνικής χώρας, όπου τα ανδρικά γεννητικά όργανα και ο ομφαλός δηλώνονται με σαφήνεια. Ένα κοκκινωπό- ώχρα υλικό καλύπτει μεγάλο μέρος της επιφάνειας, πλέον ματ, φορεμένο και ραγισμένο· μια σημαντική εγκάρσια διαίρεση διαπερνά το κεφάλι και τον κορμό, ενώ τα άκρα των ποδιών έχουν υποστεί βαθιά φθορά, πιθανότατα από την υγρασία και έντομα ξύλου. Στο πλαίσιο ενός Λομπί, αυτή η γλυπτική μπορεί να συγκριθεί με τις φιγούρες που ονομάζονται μπατέμπα, που τοποθετούνται σε οικιακά ιερά αφιερωμένα στις προστατευτικές δυνάμεις που συνδέονται με τις οικογένειες και τον χώρο τους: σχεδιασμένες ως βοηθοί των πνευμάτων, θα μπορούσαν να λαμβάνουν ρητοστάσεις ή προσφορές με σκοπό τη διατήρηση της ευνοϊκότητάς τους.
Pessare Dah, 1949 - 1995 (τελευταίο ακολουθία φωτογραφιών).
Ο Pessare Dah ήταν Λομπί γλύπτης από το Μπουρκίνα Φάσο, του οποίου η κληρονομιά καθιερώθηκε και μελετήθηκε μόλις πρόσφατα με λεπτομέρεια. Γεννημένος το 1949 στο χωριό Γκογκονμπίλι, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής ζωής στο Τανκούρα κοντά στο Λορποένι. Παρότι το όνομά του ήταν άγνωστο στον κόσμο της τέχνης για πολλά χρόνια, το διακριτικό γλυπτικό του στυλ πήρε ακαδημαϊκή προσοχή μετά από έρευνες που ξεκίνησαν γύρω στο 2010. Ο Dah θεωρείται τώρα ένας από τους λίγους Λομπί καλλιτέχνες των οποίων το έργο μπορεί να προσδιοριστεί με σαφήνεια ονομαστικά, προσχωρώντας στη σειρά άλλων διακεκριμένων ξυλουργών όπως ο Σικιρέ Καμπιρέ.
Τα πρώτα έργα του Dah επηρεάστηκαν βαθιά από τον Σικιρέ Καμπιρέ, έναν πρότερο δάσκαλο γλύπτη, ο θάνατός του το 1963 σήμανε το τέλος μιας εποχής στην τέχνη των Λομπί. Οι φιγούρες του Σικιρέ, συχνά χαρακτηρισμένες από κενές ή καμένες μάτια και βαθιές αυλακώσεις στο πρόσωπο, λειτούργησαν ως μοντέλο για τις αρχικές κατεργασίες του Dah. Αυτές οι συνολικές ομοιότητες επισημάνθηκαν τόσο στις τεχνικές γλυπτικής όσο και στη οπτική γλώσσα που οριοθέτησε τη συναισθηματική ένταση των φιγούρων. Με τον χρόνο, ωστόσο, το έργο του Dah εξελίχθηκε σε κάτι πιο ατομικό. Μελέτητές όπως ο Βόλφγκανγκ Γιενίκε έχουν εντοπίσει τρεις στυλιστικές φάσεις στην καριέρα του Dah, κινούμενες από άμεσο μιμητισμό σε μια μεσαία φάση πειραματισμού και τελικά σε μια τελική περίοδο σημαδεμένη από μεγαλύτερη μορφική ελευθερία και εκφραστικότητα (Jaenicke, 2020).
Τα γλυπτά του Dah είναι κυρίως φτιαγμένα από ξύλο Σανκόλο, ένα πυκνό και ανθεκτικό υλικό που συνέβαλε στη βαρύτητα και τη φυσική παρουσία των αγαλμάτων. Μεταξύ των καλύτερα γνωστών έργων του βρίσκονται απεικονίσεις ανδρικών και γυναικείων προπαραδοσιακών ζευγαριών, τα οποία διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή των Λομπί. Συνήθως χρησιμοποιούνταν σε τελετουργικά πλαίσια για να μεσολαβούν ανάμεσα στους ανθρώπινους και πνευματικούς κόσμους. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι ο Dah δημιούργησε έργα για εμπορική πώληση. Μερικά από τα μεταγενέστερα κομμάτια του, όπως μικρές τετράποδες καρέκλες και λιγότερο τελετουργικά συγκεκριμένες φιγούρες, φαίνονται ότι σχεδιάστηκαν με γνώμονα δυτικούς συλλέκτες (Howlett, Nocetti & Keller, 2014).
Αυτός ο διπλός ρόλος—ως τελετουργικός καλλιτέχνης και τεχνίτης που ασχολείται με μια αυξανόμενη παγκόσμια αγορά—καθιστά τον Dah μεταβατικό πρόσωπο στην τέχνη των Λομπί. Τα έργα του κατέχουν χώρο ανάμεσα σε παράδοση και καινοτομία, ανάμεσα σε τοπική πνευματική σημασία και εξωτερική αισθητική απαίτηση. Παρ’ ότι απεβίωσε το 1995, τα έργα του Dah συνεχίζουν να επαναξιολογούνται από μελετητές, συλλέκτες και επιμελητές. Η σχετικά πρόσφατη αναγνώριση του στυλ και της υπογραφής έχει βαθύνει όχι μόνο την κατανόησή μας για τη γλυπτική των Λομπί αλλά έχει προκαλέσει και ερωτήματα σχετικά με τη διευρυμένη δυναμική της ιδιοκτησίας, της αυθεντικότητας και της πολιτιστικής ανταλλαγής στην Αφρικανική τέχνη.
Πηγές
– Βόλφγκανγκ Γιενίκε, «Pessara Dah: Ein Lobi-Künstler wird wiederentdeckt», wolfgang-jae..., 2020.
– Πολ Χάουλεντ, Ουίλιαμ Νοσεττι, Τόμας Κέλερ, «Statuary in Context: Understanding Pessare Dah», statuary-in-context..., 2014.
– Jaenicke, Wolfgang. The Forgotten Masters: Lobi Artists of Burkina Faso, Jaenicke Njoya Publications, 2022.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
- Meyer, Piet & Verrips, Jojada. Lobi: West African Sculptures from Burkina Faso. Μόναχο, 2001.
- Père, Madeleine. Lobi Statuary. Μιλάνο, 2002.
- Roy, Christopher D. Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο, 2007.
- Fischer, Eberhard & Homberger, Lorenz. Afrikanische Meisterwerke. Μόναχο, 1985.
Επιλεγμένες Περιφερειακές Αναφορές
- Meyer, Piet & Verrips, Jojada. Συζήτηση για τη λαρισοποϊνή γλυπτική παράδοση των Loroponi και το έργο μεμονωμένων Λομπί μαστερ γλυπτών, συμπεριλαμβανομένου του Pessare Dah.
- Roy, Christopher D. Συγκριτική ανάλυση των περιφερειακών στυλ κοπτικής των Λομπί, αγαλμάτων ιερού και των καλλιτεχνικών παραδόσεων της περιοχής Loroponi.
- Κάποια από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Αριθμός καταχώρησης Invt. MAZ20475
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο απέκτηθη νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης του αντικειμένου στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητα έγγραφα άδειες έχουν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛομπί γλυπτό, περιοχή Λορποένι, Μπουρκίνα Φάσο. συμπεριλαμβανομένου βάσεων.
Αυτό το ξύλινο ανδρικό αγαλμάτιο ξεχωρίζει για τη μακραίωνη, εξαιρετικά λεπτή σιλουέτα του, κατασκευασμένο με αυστηρή μετωπικότητα: το ωοειδές κεφάλι, δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το σώμα, στηρίζεται σε έναν μακρύ, κυλινδρικό λαιμό, ενώ οι γωνιωτές ώμοι, ο στενός κορμός και τα παράλληλα πόδια δημιουργούν μια σχεδόν ιεροφανής κάθετη δομή. Τα χαρακτηριστικά προσώπου, με μεγάλη οικονομία μέσων, περιλαμβάνουν μισοκλειστά αμυγδαλωτά μάτια, ίσιο πηγούνι, στόμα με επικαλυπτόμενα χείλη και μεγάλα, γεωμετρικά σχήματα αυτιών· το απαλό κρανίο χωρίζεται από το μέτωπο με μια καμπύλη τομή. Τα χέρια, κοντά στο σώμα, συγκλίνουν προς την περιοχή της βουβωνικής χώρας, όπου τα ανδρικά γεννητικά όργανα και ο ομφαλός δηλώνονται με σαφήνεια. Ένα κοκκινωπό- ώχρα υλικό καλύπτει μεγάλο μέρος της επιφάνειας, πλέον ματ, φορεμένο και ραγισμένο· μια σημαντική εγκάρσια διαίρεση διαπερνά το κεφάλι και τον κορμό, ενώ τα άκρα των ποδιών έχουν υποστεί βαθιά φθορά, πιθανότατα από την υγρασία και έντομα ξύλου. Στο πλαίσιο ενός Λομπί, αυτή η γλυπτική μπορεί να συγκριθεί με τις φιγούρες που ονομάζονται μπατέμπα, που τοποθετούνται σε οικιακά ιερά αφιερωμένα στις προστατευτικές δυνάμεις που συνδέονται με τις οικογένειες και τον χώρο τους: σχεδιασμένες ως βοηθοί των πνευμάτων, θα μπορούσαν να λαμβάνουν ρητοστάσεις ή προσφορές με σκοπό τη διατήρηση της ευνοϊκότητάς τους.
Pessare Dah, 1949 - 1995 (τελευταίο ακολουθία φωτογραφιών).
Ο Pessare Dah ήταν Λομπί γλύπτης από το Μπουρκίνα Φάσο, του οποίου η κληρονομιά καθιερώθηκε και μελετήθηκε μόλις πρόσφατα με λεπτομέρεια. Γεννημένος το 1949 στο χωριό Γκογκονμπίλι, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής ζωής στο Τανκούρα κοντά στο Λορποένι. Παρότι το όνομά του ήταν άγνωστο στον κόσμο της τέχνης για πολλά χρόνια, το διακριτικό γλυπτικό του στυλ πήρε ακαδημαϊκή προσοχή μετά από έρευνες που ξεκίνησαν γύρω στο 2010. Ο Dah θεωρείται τώρα ένας από τους λίγους Λομπί καλλιτέχνες των οποίων το έργο μπορεί να προσδιοριστεί με σαφήνεια ονομαστικά, προσχωρώντας στη σειρά άλλων διακεκριμένων ξυλουργών όπως ο Σικιρέ Καμπιρέ.
Τα πρώτα έργα του Dah επηρεάστηκαν βαθιά από τον Σικιρέ Καμπιρέ, έναν πρότερο δάσκαλο γλύπτη, ο θάνατός του το 1963 σήμανε το τέλος μιας εποχής στην τέχνη των Λομπί. Οι φιγούρες του Σικιρέ, συχνά χαρακτηρισμένες από κενές ή καμένες μάτια και βαθιές αυλακώσεις στο πρόσωπο, λειτούργησαν ως μοντέλο για τις αρχικές κατεργασίες του Dah. Αυτές οι συνολικές ομοιότητες επισημάνθηκαν τόσο στις τεχνικές γλυπτικής όσο και στη οπτική γλώσσα που οριοθέτησε τη συναισθηματική ένταση των φιγούρων. Με τον χρόνο, ωστόσο, το έργο του Dah εξελίχθηκε σε κάτι πιο ατομικό. Μελέτητές όπως ο Βόλφγκανγκ Γιενίκε έχουν εντοπίσει τρεις στυλιστικές φάσεις στην καριέρα του Dah, κινούμενες από άμεσο μιμητισμό σε μια μεσαία φάση πειραματισμού και τελικά σε μια τελική περίοδο σημαδεμένη από μεγαλύτερη μορφική ελευθερία και εκφραστικότητα (Jaenicke, 2020).
Τα γλυπτά του Dah είναι κυρίως φτιαγμένα από ξύλο Σανκόλο, ένα πυκνό και ανθεκτικό υλικό που συνέβαλε στη βαρύτητα και τη φυσική παρουσία των αγαλμάτων. Μεταξύ των καλύτερα γνωστών έργων του βρίσκονται απεικονίσεις ανδρικών και γυναικείων προπαραδοσιακών ζευγαριών, τα οποία διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή των Λομπί. Συνήθως χρησιμοποιούνταν σε τελετουργικά πλαίσια για να μεσολαβούν ανάμεσα στους ανθρώπινους και πνευματικούς κόσμους. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι ο Dah δημιούργησε έργα για εμπορική πώληση. Μερικά από τα μεταγενέστερα κομμάτια του, όπως μικρές τετράποδες καρέκλες και λιγότερο τελετουργικά συγκεκριμένες φιγούρες, φαίνονται ότι σχεδιάστηκαν με γνώμονα δυτικούς συλλέκτες (Howlett, Nocetti & Keller, 2014).
Αυτός ο διπλός ρόλος—ως τελετουργικός καλλιτέχνης και τεχνίτης που ασχολείται με μια αυξανόμενη παγκόσμια αγορά—καθιστά τον Dah μεταβατικό πρόσωπο στην τέχνη των Λομπί. Τα έργα του κατέχουν χώρο ανάμεσα σε παράδοση και καινοτομία, ανάμεσα σε τοπική πνευματική σημασία και εξωτερική αισθητική απαίτηση. Παρ’ ότι απεβίωσε το 1995, τα έργα του Dah συνεχίζουν να επαναξιολογούνται από μελετητές, συλλέκτες και επιμελητές. Η σχετικά πρόσφατη αναγνώριση του στυλ και της υπογραφής έχει βαθύνει όχι μόνο την κατανόησή μας για τη γλυπτική των Λομπί αλλά έχει προκαλέσει και ερωτήματα σχετικά με τη διευρυμένη δυναμική της ιδιοκτησίας, της αυθεντικότητας και της πολιτιστικής ανταλλαγής στην Αφρικανική τέχνη.
Πηγές
– Βόλφγκανγκ Γιενίκε, «Pessara Dah: Ein Lobi-Künstler wird wiederentdeckt», wolfgang-jae..., 2020.
– Πολ Χάουλεντ, Ουίλιαμ Νοσεττι, Τόμας Κέλερ, «Statuary in Context: Understanding Pessare Dah», statuary-in-context..., 2014.
– Jaenicke, Wolfgang. The Forgotten Masters: Lobi Artists of Burkina Faso, Jaenicke Njoya Publications, 2022.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
- Meyer, Piet & Verrips, Jojada. Lobi: West African Sculptures from Burkina Faso. Μόναχο, 2001.
- Père, Madeleine. Lobi Statuary. Μιλάνο, 2002.
- Roy, Christopher D. Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο, 2007.
- Fischer, Eberhard & Homberger, Lorenz. Afrikanische Meisterwerke. Μόναχο, 1985.
Επιλεγμένες Περιφερειακές Αναφορές
- Meyer, Piet & Verrips, Jojada. Συζήτηση για τη λαρισοποϊνή γλυπτική παράδοση των Loroponi και το έργο μεμονωμένων Λομπί μαστερ γλυπτών, συμπεριλαμβανομένου του Pessare Dah.
- Roy, Christopher D. Συγκριτική ανάλυση των περιφερειακών στυλ κοπτικής των Λομπί, αγαλμάτων ιερού και των καλλιτεχνικών παραδόσεων της περιοχής Loroponi.
- Κάποια από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Αριθμός καταχώρησης Invt. MAZ20475
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο απέκτηθη νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης του αντικειμένου στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητα έγγραφα άδειες έχουν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
12 cm
Βάρος
50 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
