Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Ogoni - Νιγηρία
08
ημέρες
17
ώρες
06
λεπτά
52
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 3,100 - € 3,500
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούντζινο γλυπτό από τη Νιγηρία σε στυλ Ογόni, με τίτλο «A bronze sculpture», με βάση, ύψος 27 cm, βάρος 2,1 kg, σε καλή κατάσταση και αυθεντικό/επίσημο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ωβόνι κέρας δρύινης οβάλ μεταλλικής κώρυκας από την περιοχή Edo State, Νιγηρία, μαζί με στήριγμα.
Αυτό το ανθρωπομορφικό κέρας από ογκόνι χαλκόλυτης του Διώττο ρέματος παίρνει τη μορφή ενός ιδιαίτερα στιλιζαρισμένου ανθρώπινου κεφαλιού· το κοιλό σώμα του, που φλερτάρει προς τη βάση, διατηρεί τη λειτουργική λογική ενός μουσικού οργάνου καθώς μεταμορφώνεται σε εικονιστική αναπαράσταση: το πρόσωπο, πλατύ και σχεδόν ωοειδές, φέρει μεγάλα, βαθιά τοποθετημένα αμυγδαοειδή μάτια, μια μακριά, ευθεία μύτη, ένα στόμα με παχιές, ελαφρώς ανυψωμένες γωνιές και αυτιά σε ανάγλυφο μοντέλο, ενώ αρκετές παράλληλες γραμμές που ξεκινούν από τις γωνίες του στόματος προς τα μάγουλα σχηματίζουν ένα γραφικό σχέδιο που θα μπορούσε να θυμίζει σημάδια σώματος, χαραγές ή μια αισθητική κωδικοποίηση του προσώπου. Το μέτωπο πλαισιώνεται από γρανιτώδεις ανασκαφές ζώνες που θυμίζουν θεσμικό κάλυμμα ή κόσμημα, πάνω στις οποίες εκτυλίσσεται ένα αξιοσημείωτο ζωομορφικό στοιχείο: ένα πουλί με λεπτομερώς χαραγμένο σώμα και φτερά, τοποθετημένο κάθετα κατά τον άξονα του μετώπου, το κεφάλι του οποίου καμπυλώνει προς το πρόσωπο; αυτή η συνύπαρξη ανθρώπινου κορμού με ζωώδες μοτίβο εισάγει μια συμβολική διάσταση που μπορεί να παραπέμπει σε έννοιες ιεραρχίας, διαμεσολάβησης ή εξουσίας, αν και κανένα ακριβές νόημα δεν μπορεί να αποδοθεί ανεξάρτητα από το πλαίσιο ανακάλυψης και χρήσης του. Στην κορυφή, μια ευρεία δακτυλιοειδής θήκη, ενισχυμένη με μικρές οδοντώσεις και συνδεδεμένη με την κάπα μέσω ενός ανοιχτού σκελετού, υποδηλώνει ότι το αντικείμενο σχεδιάστηκε για να κρέμεται, να φοριέται ή να χειρίζεται, ενώ ο ελαφρώς φαρδύς κατώτερος δακτύλιος διακοσμείται με γεωμετρικά μοτίβα ανάγλυφα—ειδικότερα διασταυρώσεις σε σχήμα Χ και ομάδες κάθετων στηλών—οι οποίες οπτικά δομούν τη μεταβατική σχέση ανάμεσα στο κεφάλι και το άνοιγμα της καμπάνας. Η επιφάνεια, πλέον καλυμμένη με μια πολυπλοκό πατίνα που συγκερατώνει καφέ, πράσινους και ερυθρούς τόνους οξείδωσης, αποκαλύπτει τόσο τη γεωμετρική ηλικία του αντικειμένου όσο και τις ανωμαλίες χαρακτηριστικές του καλουπώματος με απώλεια κεριού, μια διαδικασία ιστορικά διαδεδομένη σε αρκετές μεταλλουργικές παραδόσεις της Νότιας Νιγηρίας. Από ανθρωπολογική σκοπιά, το αντικείμενο βρίσκεται έτσι στην τομή της γλυπτικής, της διακόσμησης και του μουσικού οργάνου: η μητροπολιτικοποίηση του κεφαλιού, η έμφαση στα σαρκικά χαρακτηριστικά και τα μοτίβα τιμής, καθώς και η ύπαρξη του πουλιού και του δακτυλίου αιώρησης αρνούνται την απλή χρηστική χρήση και υποδεικνύουν ενός τεχνουργήματος που προορίζεται να παράγει ταυτόχρονα ήχο, ορατότητα και αυθεντία εντός κοινωνικού ή ιερού πλαισίου, αφού το σχήμα του μετατρέπει το ανθρώπινο σώμα σε συμβολικό μέσο για τη δράση παραγωγής ήχου.
Σύμφωνα με την Ελσί Λεύζινγκερ, τα ιερατικά αντικείμενα της κοινωνίας Ogboni κατέχουν μια ξεχωριστή θέση. Όσο κανείς μπορεί να πληροφορηθεί για τα μυστικά της κοινωνίας, σχετίζονται με το τελετουργικό της γης το Onile. Είναι πιθανό ότι η ανάγλυφη μορφή με τα πόδια-καθάρματα ζαχαρόψαρου πάνω στα τύμπανα agba να αντιπροσωπεύει αυτό το Onile. Όταν το τύμπανο agba χτυπά για να καλέσει τα μέλη της κοινωνίας, όλοι παθαίνουν τρόμο, διότι η πρόσκληση πάντα σημαίνει ότι θα εκτελεστεί θανατική καταδίκη, συνήθως ως τιμωρία για την προδοσία των μυστικών της κοινωνίας. Το αίμα των θυσιαζόμενων κάποτε ρίχνονταν πάνω στο τύμπανο.
Στον ιερό χώρο Ogboni υπάρχει επίσης μια μεγαλύτερη φιγούρα από ορείχαλκο με προεξέχοντα μάτια και κεφαλή σε κέρατα. Τα χέρια της σχηματίζουν τον χαιρετισμό Ogboni. Ο Μόρτον Γουίλιαμς ερεύνησε τα μυστικά της και έμαθε ότι επρόκειτο για τον Ajagbo, έναν τρομερό Αλαφίν του Ουό, που μεταμορφώθηκε σε εκδικητικό πνεύμα και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θεϊκό διάταγμα θανάτου. Ο Ajagbo ταυτίζεται με τον Onile, το πνεύμα της γης.
"Το στιλ των έργων μεταλλικών και ελεφαντόδενου τεχνουργημάτων είναι πολύ διαφορετικό από το στιλ της ξυλογλυπτικής στη χώρα των Yoruban. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται πιθανώς από τη τελείως διαφορετική του λειτουργία." (The Art of Black Africa, μεταφρασμένο από τον R.A. Wilson, The New York Graphic Society, Νέα Υόρκη, 1972, σελ. 174-176.)
Στο Εθνικό Μουσείο στο Λάγος βρίσκεται μια παρόμοια γυναικεία φιγούρα (ύψος 106 εκ.), που προέρχεται από το Iperu, ενώ μια άλλη φιλούνται ότι χρησιμοποιείται ακόμα σε έναν Ογπομπι Σ Shrine στο Ibadan. Ο Μόρτον Γουίλιαμς ταύτισε εκείνη τη φιγούρα με την απεικόνιση Ajagbos, ενός φρικτού Αλαφίν του Οyo, που ως πνεύμα εκδίκησης απέκτησε θεϊκές τιμές και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θανατική καταδίκη. Ο Ajagbo ταυτίζεται με τον Onile, το πνεύμα της γης. (Πηγή: Frank Willet, Ife, Metropole afrikanischer Kunst, δεύτερη έκδοση 1975, Πίνακας 101).
Βιβλιογραφία: Leuzinger, Elsy, Kunst uit Afrika: Rond de Niger - De Machtige Rivier, The Hague: Haags Gemeentemuseum, 1971, αρ. L11. Leuzinger, Elsy, Kunsthaus Zürich: Die Kunst von Schwarz-Afrika, Ζυρίχη: Kunsthaus, 1970, σελ. 178, αρ. L11. "Ogboni shrine figures, Bon hams", μια παρόμοια ανοιχτή γυναικεία μπρούτζινη γλυπτοπλαστική βρίσκεται στη Barakat Gallery, "Large Yoruba Bronze Statue of a Woman", με εκτιμώμενη ηλικία από 1800 μ.Χ. έως 1920 μ.Χ.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Αρ. ευρ. Inv. MAZ21527
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται ότι έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παροχετεύσει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα διαταχθούν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΩβόνι κέρας δρύινης οβάλ μεταλλικής κώρυκας από την περιοχή Edo State, Νιγηρία, μαζί με στήριγμα.
Αυτό το ανθρωπομορφικό κέρας από ογκόνι χαλκόλυτης του Διώττο ρέματος παίρνει τη μορφή ενός ιδιαίτερα στιλιζαρισμένου ανθρώπινου κεφαλιού· το κοιλό σώμα του, που φλερτάρει προς τη βάση, διατηρεί τη λειτουργική λογική ενός μουσικού οργάνου καθώς μεταμορφώνεται σε εικονιστική αναπαράσταση: το πρόσωπο, πλατύ και σχεδόν ωοειδές, φέρει μεγάλα, βαθιά τοποθετημένα αμυγδαοειδή μάτια, μια μακριά, ευθεία μύτη, ένα στόμα με παχιές, ελαφρώς ανυψωμένες γωνιές και αυτιά σε ανάγλυφο μοντέλο, ενώ αρκετές παράλληλες γραμμές που ξεκινούν από τις γωνίες του στόματος προς τα μάγουλα σχηματίζουν ένα γραφικό σχέδιο που θα μπορούσε να θυμίζει σημάδια σώματος, χαραγές ή μια αισθητική κωδικοποίηση του προσώπου. Το μέτωπο πλαισιώνεται από γρανιτώδεις ανασκαφές ζώνες που θυμίζουν θεσμικό κάλυμμα ή κόσμημα, πάνω στις οποίες εκτυλίσσεται ένα αξιοσημείωτο ζωομορφικό στοιχείο: ένα πουλί με λεπτομερώς χαραγμένο σώμα και φτερά, τοποθετημένο κάθετα κατά τον άξονα του μετώπου, το κεφάλι του οποίου καμπυλώνει προς το πρόσωπο; αυτή η συνύπαρξη ανθρώπινου κορμού με ζωώδες μοτίβο εισάγει μια συμβολική διάσταση που μπορεί να παραπέμπει σε έννοιες ιεραρχίας, διαμεσολάβησης ή εξουσίας, αν και κανένα ακριβές νόημα δεν μπορεί να αποδοθεί ανεξάρτητα από το πλαίσιο ανακάλυψης και χρήσης του. Στην κορυφή, μια ευρεία δακτυλιοειδής θήκη, ενισχυμένη με μικρές οδοντώσεις και συνδεδεμένη με την κάπα μέσω ενός ανοιχτού σκελετού, υποδηλώνει ότι το αντικείμενο σχεδιάστηκε για να κρέμεται, να φοριέται ή να χειρίζεται, ενώ ο ελαφρώς φαρδύς κατώτερος δακτύλιος διακοσμείται με γεωμετρικά μοτίβα ανάγλυφα—ειδικότερα διασταυρώσεις σε σχήμα Χ και ομάδες κάθετων στηλών—οι οποίες οπτικά δομούν τη μεταβατική σχέση ανάμεσα στο κεφάλι και το άνοιγμα της καμπάνας. Η επιφάνεια, πλέον καλυμμένη με μια πολυπλοκό πατίνα που συγκερατώνει καφέ, πράσινους και ερυθρούς τόνους οξείδωσης, αποκαλύπτει τόσο τη γεωμετρική ηλικία του αντικειμένου όσο και τις ανωμαλίες χαρακτηριστικές του καλουπώματος με απώλεια κεριού, μια διαδικασία ιστορικά διαδεδομένη σε αρκετές μεταλλουργικές παραδόσεις της Νότιας Νιγηρίας. Από ανθρωπολογική σκοπιά, το αντικείμενο βρίσκεται έτσι στην τομή της γλυπτικής, της διακόσμησης και του μουσικού οργάνου: η μητροπολιτικοποίηση του κεφαλιού, η έμφαση στα σαρκικά χαρακτηριστικά και τα μοτίβα τιμής, καθώς και η ύπαρξη του πουλιού και του δακτυλίου αιώρησης αρνούνται την απλή χρηστική χρήση και υποδεικνύουν ενός τεχνουργήματος που προορίζεται να παράγει ταυτόχρονα ήχο, ορατότητα και αυθεντία εντός κοινωνικού ή ιερού πλαισίου, αφού το σχήμα του μετατρέπει το ανθρώπινο σώμα σε συμβολικό μέσο για τη δράση παραγωγής ήχου.
Σύμφωνα με την Ελσί Λεύζινγκερ, τα ιερατικά αντικείμενα της κοινωνίας Ogboni κατέχουν μια ξεχωριστή θέση. Όσο κανείς μπορεί να πληροφορηθεί για τα μυστικά της κοινωνίας, σχετίζονται με το τελετουργικό της γης το Onile. Είναι πιθανό ότι η ανάγλυφη μορφή με τα πόδια-καθάρματα ζαχαρόψαρου πάνω στα τύμπανα agba να αντιπροσωπεύει αυτό το Onile. Όταν το τύμπανο agba χτυπά για να καλέσει τα μέλη της κοινωνίας, όλοι παθαίνουν τρόμο, διότι η πρόσκληση πάντα σημαίνει ότι θα εκτελεστεί θανατική καταδίκη, συνήθως ως τιμωρία για την προδοσία των μυστικών της κοινωνίας. Το αίμα των θυσιαζόμενων κάποτε ρίχνονταν πάνω στο τύμπανο.
Στον ιερό χώρο Ogboni υπάρχει επίσης μια μεγαλύτερη φιγούρα από ορείχαλκο με προεξέχοντα μάτια και κεφαλή σε κέρατα. Τα χέρια της σχηματίζουν τον χαιρετισμό Ogboni. Ο Μόρτον Γουίλιαμς ερεύνησε τα μυστικά της και έμαθε ότι επρόκειτο για τον Ajagbo, έναν τρομερό Αλαφίν του Ουό, που μεταμορφώθηκε σε εκδικητικό πνεύμα και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θεϊκό διάταγμα θανάτου. Ο Ajagbo ταυτίζεται με τον Onile, το πνεύμα της γης.
"Το στιλ των έργων μεταλλικών και ελεφαντόδενου τεχνουργημάτων είναι πολύ διαφορετικό από το στιλ της ξυλογλυπτικής στη χώρα των Yoruban. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται πιθανώς από τη τελείως διαφορετική του λειτουργία." (The Art of Black Africa, μεταφρασμένο από τον R.A. Wilson, The New York Graphic Society, Νέα Υόρκη, 1972, σελ. 174-176.)
Στο Εθνικό Μουσείο στο Λάγος βρίσκεται μια παρόμοια γυναικεία φιγούρα (ύψος 106 εκ.), που προέρχεται από το Iperu, ενώ μια άλλη φιλούνται ότι χρησιμοποιείται ακόμα σε έναν Ογπομπι Σ Shrine στο Ibadan. Ο Μόρτον Γουίλιαμς ταύτισε εκείνη τη φιγούρα με την απεικόνιση Ajagbos, ενός φρικτού Αλαφίν του Οyo, που ως πνεύμα εκδίκησης απέκτησε θεϊκές τιμές και καλείται από την κοινωνία Ogboni όταν πρέπει να επιβληθεί θανατική καταδίκη. Ο Ajagbo ταυτίζεται με τον Onile, το πνεύμα της γης. (Πηγή: Frank Willet, Ife, Metropole afrikanischer Kunst, δεύτερη έκδοση 1975, Πίνακας 101).
Βιβλιογραφία: Leuzinger, Elsy, Kunst uit Afrika: Rond de Niger - De Machtige Rivier, The Hague: Haags Gemeentemuseum, 1971, αρ. L11. Leuzinger, Elsy, Kunsthaus Zürich: Die Kunst von Schwarz-Afrika, Ζυρίχη: Kunsthaus, 1970, σελ. 178, αρ. L11. "Ogboni shrine figures, Bon hams", μια παρόμοια ανοιχτή γυναικεία μπρούτζινη γλυπτοπλαστική βρίσκεται στη Barakat Gallery, "Large Yoruba Bronze Statue of a Woman", με εκτιμώμενη ηλικία από 1800 μ.Χ. έως 1920 μ.Χ.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Αρ. ευρ. Inv. MAZ21527
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται ότι έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παροχετεύσει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα διαταχθούν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Ogoni
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
27 cm
Βάρος
2.1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
