Μια χάλκινη κεφαλή - Ώπα! - Μενίν - Νιγηρία
08
ημέρες
17
ώρες
46
λεπτά
19
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 570
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 6,600 - € 7,300
 | 570 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούτζινο κεφάλι από το Ίφε, περιοχή του Μπενίν Σίτι, Νιγηρία, απεικονίζει έναν Ομπα της κουλτούρας Μπενίν· πρωτότυπο/επίσημο, ύψος 30 εκ, βάρος 3,2 kg, σε καλή κατάσταση, χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μία Μπρονζέ κεφαλή Ομπα, Ίφε, περιοχή Μπενίν Σίτι, Νιγηρία.
Αυτή η εντυπωσιακή μπρονζένια κεφαλή ανήκει στο σώμα των περιβόητων βασιλικών γλυπτών από το αρχαίο Ίλε-Ίφε, το πνευματικό και πολιτικό κέντρο του κόσμου των Γιορούμπα. Απεικονίζει έναν νέο Ομπα (θεϊκό μονάρχη) και παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά του στυλιστικού του Ίφε φυσιοκραισμού: ένα οβάλ πρόσωπο, αμυγδαλόσχηλα μάτια, ίσια μύτη και πλήρη χείλη με μια περιορισμένη έκφραση. Η επιφάνεια του προσώπου καλύπτεται από λεπτές, κανονικές στρώσεις γραμμώσεων, ενώ μια σειρά οπών τοποθετημένες γύρω από το στόμα, τα μήλα των μάγουλων, τα κροτάφια και το στέμμα υποδηλώνουν τη γέννη προηγούμενης προσθήκης εφαρμοσμένων στοιχείων ή ιεροτελεστικών διακοσμημάτων. Ο κυλινδρικός λαιμός, με οριζόντιες ρυτιδώσεις, καθώς και η κοιλότητα της κατασκευής, επιμένουν σε έναν περίπλοκο σχεδιασμό προσαρμοσμένο για έκθεση ή τελετουργική χρήση.
Από ανθρωπολογική σκοπιά, ο συνδυασμός εξατομικευμένων χαρακτηριστικών, τεχνικής τελειότητας και διακοσμητικών συσκευών εντάσσει αυτή την προτομή σε μια οπτική γλώσσα κύρους, κοινωνικής ταυτότητας και της αναπαράστασης της δύναμης που χαρακτηρίζει την τέχνη της αυλής του Ίφε.
Το αντικείμενο εμφανίζει αρκετά τεχνικά και δομικά χαρακτηριστικά που αντιστοιχούνται στενά με τον τύπο Wunmonije των κεφαλών από μπρονζέ του Ίφε. Τρεις τρύπες στον λαιμό υποδεικνύουν ότι αρχικά η κεφαλή ήταν στερεωμένη σε ένα ξύινο σώμα με καρφιά. Ο Frank Willett παρατήρησε:
“... τρεις οπές προσανατολισμένες σε καρφιά, με τα οποία η κεφαλή πιθανώς αρχικά συνδέονταν με έναν ξύλινο κορμό.”
Frank Willett, Ife, π. 3.
Αυτή η κατασκευή εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με τη λειτουργία και ερμηνεία αυτών των φημισμένων κεφαλών του Ίφε: Ήταν ατομικές προσωπογραφίες συγκεκριμένων ιστορικών μονάρχων, ή μάλλον ιδεαλισμένες αναπαραστάσεις της επίτευξης της βασιλείας;
Η απάντηση είναι πιο πολύπλοκη από μια απλή ερμηνεία πορτρέτου. Αν και ορισμένες κεφαλές μπορεί να συνδέονταν με συγκεκριμένους μονάρχες, η πλειοψηφία δεν θα πρέπει να νοείται ως ατομικά πορτρέτα με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή έννοια. Αντίθετα, φαίνονται να απεικονίζουν την ιδεαλισμένη εικόνα του Ομπα, ενσωματώνοντας βασιλική εξουσία, συνέχεια και θεϊκή νομιμότητα. Οι κεφαλές πιθανώς δεν προορίζονταν μόνο ως ομοιότητες ενός ατόμου, αλλά ως αναπαραστάσεις της ίδιας της θεσμικής αρχής της βασιλείας.
Το γεγονός ότι πολλές κεφαλές Ίφε μοιράζονται εξαιρετικά παρόμοια χαρακτηριστικά προσώπου ενισχύει αυτή τη χρησιμότητα ερμηνείας. Αποτελούν μέρος μιας οπτικής παράδοσης στην οποία ο μονάρχης απεικονίζεται σύμφωνα με καθιερωμένες συμβολές: νεανικός, ήρεμος, ισορροπημένος και πνευματικά φορτισμένος. Η ατομική ταυτότητα υπάγεται στην συμβολική αναπαράσταση της βασιλικής εξουσίας. Η κεφαλή δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα άτομο, αλλά την αιώνια παρουσία του Ομπα ως ιερή θεσμική οντότητα.
Η αρχική τους λειτουργία πιθανώς σχετιζόταν με τελετουργικές και επιμνημόσυνη πρακτική. Αντίστοιχοι μπρονζέ κεφαλές του τύπου Wunmonije Compound θεωρείται ότι είχαν προσαρτηθεί σε φυσικού μεγέθους ξύλινα αγαλματάκια, ίσως με κινητά άκρα. Αυτά τα αγαλματάκια ήταν ντυμένα και εξοπλισμένα με τον ίδιο τρόπο όπως ο αποθανών ή ο εκπροσωπούμενος μονάρχης. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ομπα θα μπορούσε να συμμετέχει συμβολικά σε τελετές και τελετουργίες ακόμη και όταν φυσικά απουσίαζε.
Ο Frank Willett περιέγραψε αυτήν την πιθανότητα: «Το κέντρο της γιορτής ήταν ένα αγαλματάκι σε αληθινό μέγεθος που υποτίθεται ότι αναπαριστά τον αποθανόντα και ήταν ντυμένο όπως ένα μεγάλο μαριονέτα.» Υπάρχει therefore λόγος να πιστέψει κανείς ότι οι μπρονζέν κεφαλές του Ίφε χρησιμοποιήθηκαν με τον ίδιο τρόπο ως επάνω τμήματα μνημειακών μορφών που χρησιμοποιούνταν σε τελετές τελικών τελετών. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί αυτές οι μπρονζέν κεφαλές είναι σχετικά συνήθεις σήμερα. Χρησιμοποιήθηκαν διαμέσου αιώνων, οπότε βρίσκουμε αντίστοιχα ρεαλιστικά σχεδιασμένες μπρονζέ κεφαλές για μεγάλη χρονική περίοδο.
Frank Willett, Ife, σελ. 51-53, που εξηγεί μια κηδευτική τελετή του βασιλιά Όωο από το 1944.
«Οι κεφαλές από μπρονζέ σε αληθινό μέγεθος από το Ίφε μπορεί να είχαν προσαρτηθεί σε παρόμοια σώματα για τον ίδιο σκοπό.» Frank Willett, Ife, πλ. 2 (τελευταία ακολουθία φωτ.).
Η χρήση ξύλινων σωμάτων εξηγεί επίσης γιατί αρκετές κεφαλές από μπρονζέ έχουν επιβιώσει. Το μπρονζέ στοιχείο ήταν ανθεκτικό και μπορούσε να διατηρηθεί σε τελετουργική χρήση σε αρκετές γενιές, ενώ τα ξύλινα σώματα φυσικά φθύριζαν. Όταν ένας νέος Ομπα ανέλαβε την εξουσία, είναι πιθανό ότι μόνο η μπρονζέ κεφαλή αντικαταστάθηκε ή δημιουργήθηκε καινούργια, ενώ η τελετουργική λειτουργία της φιγούρας συνέχισε.
Μια αντίστοιχη παράδοση τεκμηριώνεται σε συνάρτηση με τελετές κηδείας αλλού στον γιορούμπα κόσμο. Ο Willett αναφέρεται στην κηδευτική τελετή του Βασιλιά του Όωο το 1944, όπου το κεντρικό στοιχείο ήταν ένα αγαλματάκι σε αληθινό μέγεθος που αντιπροσώπευε τον αποθανόντα μονάρχη, ντυμένο όπως μια μεγάλη μαριονέτα. Αυτό παρέχει μια σημαντική εθνογραφική παράλληλη για κατανόηση της πιθανής λειτουργίας των μπρονζέ κεφαλών του Ίφε ως ιεροτελεστικές βασιλικές αναπαραστάσεις αντί για απλά πορτρέτα.
Άρα, αυτή η μπρονζέ κεφαλή πρέπει να γίνεται κατανοητή ως ταυτόχρονα μια εικόνα ενός μονάρχη και ένα σύμβολο της ίδιας της βασιλείας. Ο εκλεπτυσμένος φυσιοκρατισμός της δεν υποδηλώνει κατ’ ανάγκη ένα ατομικό πορτρέτο, αλλά αντίθετα την ιδεαλιστική εικόνα του Ίφε για τη δημιουργία της ιδανικής εικόνας ιερής κληρονομιάς — μια διαχρονική αναπαράσταση του Ομπα, που η εξουσία του ξεπερνούσε τη ζωή οποιουδήποτε ατόμου μονάρχη.
Βιβλιογραφία:
Frank Willett, Ife. New Studies in the Art of Ancient West Africa, Λονδίνο: Thames & Hudson, 1967; 2η έκδοση 1975, ειδικά οι πλάκες 2 και 3, σελ. 51–53.
H. Meyerowitz και V. Meyerowitz, “Bronzes and Terra-Cottas from Ile-Ife,” The Burlington Magazine for Connoisseurs, Οκτώβριος 1939.
Jean Laude, Arts de l’Afrique Noire, μεταφρασμένο από Jean Decock, University of California Press, Berkeley, 1966; εκδόσεις paperback 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ21697
Ο πωλητής πιστοποιεί και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παράσχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής διασφαλίζει ότι任何 απαραίτητα αδειοδοτικά έγγραφα θα/θα χορηγηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει άμεσα τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις απόκτησης τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜία Μπρονζέ κεφαλή Ομπα, Ίφε, περιοχή Μπενίν Σίτι, Νιγηρία.
Αυτή η εντυπωσιακή μπρονζένια κεφαλή ανήκει στο σώμα των περιβόητων βασιλικών γλυπτών από το αρχαίο Ίλε-Ίφε, το πνευματικό και πολιτικό κέντρο του κόσμου των Γιορούμπα. Απεικονίζει έναν νέο Ομπα (θεϊκό μονάρχη) και παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά του στυλιστικού του Ίφε φυσιοκραισμού: ένα οβάλ πρόσωπο, αμυγδαλόσχηλα μάτια, ίσια μύτη και πλήρη χείλη με μια περιορισμένη έκφραση. Η επιφάνεια του προσώπου καλύπτεται από λεπτές, κανονικές στρώσεις γραμμώσεων, ενώ μια σειρά οπών τοποθετημένες γύρω από το στόμα, τα μήλα των μάγουλων, τα κροτάφια και το στέμμα υποδηλώνουν τη γέννη προηγούμενης προσθήκης εφαρμοσμένων στοιχείων ή ιεροτελεστικών διακοσμημάτων. Ο κυλινδρικός λαιμός, με οριζόντιες ρυτιδώσεις, καθώς και η κοιλότητα της κατασκευής, επιμένουν σε έναν περίπλοκο σχεδιασμό προσαρμοσμένο για έκθεση ή τελετουργική χρήση.
Από ανθρωπολογική σκοπιά, ο συνδυασμός εξατομικευμένων χαρακτηριστικών, τεχνικής τελειότητας και διακοσμητικών συσκευών εντάσσει αυτή την προτομή σε μια οπτική γλώσσα κύρους, κοινωνικής ταυτότητας και της αναπαράστασης της δύναμης που χαρακτηρίζει την τέχνη της αυλής του Ίφε.
Το αντικείμενο εμφανίζει αρκετά τεχνικά και δομικά χαρακτηριστικά που αντιστοιχούνται στενά με τον τύπο Wunmonije των κεφαλών από μπρονζέ του Ίφε. Τρεις τρύπες στον λαιμό υποδεικνύουν ότι αρχικά η κεφαλή ήταν στερεωμένη σε ένα ξύινο σώμα με καρφιά. Ο Frank Willett παρατήρησε:
“... τρεις οπές προσανατολισμένες σε καρφιά, με τα οποία η κεφαλή πιθανώς αρχικά συνδέονταν με έναν ξύλινο κορμό.”
Frank Willett, Ife, π. 3.
Αυτή η κατασκευή εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με τη λειτουργία και ερμηνεία αυτών των φημισμένων κεφαλών του Ίφε: Ήταν ατομικές προσωπογραφίες συγκεκριμένων ιστορικών μονάρχων, ή μάλλον ιδεαλισμένες αναπαραστάσεις της επίτευξης της βασιλείας;
Η απάντηση είναι πιο πολύπλοκη από μια απλή ερμηνεία πορτρέτου. Αν και ορισμένες κεφαλές μπορεί να συνδέονταν με συγκεκριμένους μονάρχες, η πλειοψηφία δεν θα πρέπει να νοείται ως ατομικά πορτρέτα με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή έννοια. Αντίθετα, φαίνονται να απεικονίζουν την ιδεαλισμένη εικόνα του Ομπα, ενσωματώνοντας βασιλική εξουσία, συνέχεια και θεϊκή νομιμότητα. Οι κεφαλές πιθανώς δεν προορίζονταν μόνο ως ομοιότητες ενός ατόμου, αλλά ως αναπαραστάσεις της ίδιας της θεσμικής αρχής της βασιλείας.
Το γεγονός ότι πολλές κεφαλές Ίφε μοιράζονται εξαιρετικά παρόμοια χαρακτηριστικά προσώπου ενισχύει αυτή τη χρησιμότητα ερμηνείας. Αποτελούν μέρος μιας οπτικής παράδοσης στην οποία ο μονάρχης απεικονίζεται σύμφωνα με καθιερωμένες συμβολές: νεανικός, ήρεμος, ισορροπημένος και πνευματικά φορτισμένος. Η ατομική ταυτότητα υπάγεται στην συμβολική αναπαράσταση της βασιλικής εξουσίας. Η κεφαλή δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα άτομο, αλλά την αιώνια παρουσία του Ομπα ως ιερή θεσμική οντότητα.
Η αρχική τους λειτουργία πιθανώς σχετιζόταν με τελετουργικές και επιμνημόσυνη πρακτική. Αντίστοιχοι μπρονζέ κεφαλές του τύπου Wunmonije Compound θεωρείται ότι είχαν προσαρτηθεί σε φυσικού μεγέθους ξύλινα αγαλματάκια, ίσως με κινητά άκρα. Αυτά τα αγαλματάκια ήταν ντυμένα και εξοπλισμένα με τον ίδιο τρόπο όπως ο αποθανών ή ο εκπροσωπούμενος μονάρχης. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ομπα θα μπορούσε να συμμετέχει συμβολικά σε τελετές και τελετουργίες ακόμη και όταν φυσικά απουσίαζε.
Ο Frank Willett περιέγραψε αυτήν την πιθανότητα: «Το κέντρο της γιορτής ήταν ένα αγαλματάκι σε αληθινό μέγεθος που υποτίθεται ότι αναπαριστά τον αποθανόντα και ήταν ντυμένο όπως ένα μεγάλο μαριονέτα.» Υπάρχει therefore λόγος να πιστέψει κανείς ότι οι μπρονζέν κεφαλές του Ίφε χρησιμοποιήθηκαν με τον ίδιο τρόπο ως επάνω τμήματα μνημειακών μορφών που χρησιμοποιούνταν σε τελετές τελικών τελετών. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί αυτές οι μπρονζέν κεφαλές είναι σχετικά συνήθεις σήμερα. Χρησιμοποιήθηκαν διαμέσου αιώνων, οπότε βρίσκουμε αντίστοιχα ρεαλιστικά σχεδιασμένες μπρονζέ κεφαλές για μεγάλη χρονική περίοδο.
Frank Willett, Ife, σελ. 51-53, που εξηγεί μια κηδευτική τελετή του βασιλιά Όωο από το 1944.
«Οι κεφαλές από μπρονζέ σε αληθινό μέγεθος από το Ίφε μπορεί να είχαν προσαρτηθεί σε παρόμοια σώματα για τον ίδιο σκοπό.» Frank Willett, Ife, πλ. 2 (τελευταία ακολουθία φωτ.).
Η χρήση ξύλινων σωμάτων εξηγεί επίσης γιατί αρκετές κεφαλές από μπρονζέ έχουν επιβιώσει. Το μπρονζέ στοιχείο ήταν ανθεκτικό και μπορούσε να διατηρηθεί σε τελετουργική χρήση σε αρκετές γενιές, ενώ τα ξύλινα σώματα φυσικά φθύριζαν. Όταν ένας νέος Ομπα ανέλαβε την εξουσία, είναι πιθανό ότι μόνο η μπρονζέ κεφαλή αντικαταστάθηκε ή δημιουργήθηκε καινούργια, ενώ η τελετουργική λειτουργία της φιγούρας συνέχισε.
Μια αντίστοιχη παράδοση τεκμηριώνεται σε συνάρτηση με τελετές κηδείας αλλού στον γιορούμπα κόσμο. Ο Willett αναφέρεται στην κηδευτική τελετή του Βασιλιά του Όωο το 1944, όπου το κεντρικό στοιχείο ήταν ένα αγαλματάκι σε αληθινό μέγεθος που αντιπροσώπευε τον αποθανόντα μονάρχη, ντυμένο όπως μια μεγάλη μαριονέτα. Αυτό παρέχει μια σημαντική εθνογραφική παράλληλη για κατανόηση της πιθανής λειτουργίας των μπρονζέ κεφαλών του Ίφε ως ιεροτελεστικές βασιλικές αναπαραστάσεις αντί για απλά πορτρέτα.
Άρα, αυτή η μπρονζέ κεφαλή πρέπει να γίνεται κατανοητή ως ταυτόχρονα μια εικόνα ενός μονάρχη και ένα σύμβολο της ίδιας της βασιλείας. Ο εκλεπτυσμένος φυσιοκρατισμός της δεν υποδηλώνει κατ’ ανάγκη ένα ατομικό πορτρέτο, αλλά αντίθετα την ιδεαλιστική εικόνα του Ίφε για τη δημιουργία της ιδανικής εικόνας ιερής κληρονομιάς — μια διαχρονική αναπαράσταση του Ομπα, που η εξουσία του ξεπερνούσε τη ζωή οποιουδήποτε ατόμου μονάρχη.
Βιβλιογραφία:
Frank Willett, Ife. New Studies in the Art of Ancient West Africa, Λονδίνο: Thames & Hudson, 1967; 2η έκδοση 1975, ειδικά οι πλάκες 2 και 3, σελ. 51–53.
H. Meyerowitz και V. Meyerowitz, “Bronzes and Terra-Cottas from Ile-Ife,” The Burlington Magazine for Connoisseurs, Οκτώβριος 1939.
Jean Laude, Arts de l’Afrique Noire, μεταφρασμένο από Jean Decock, University of California Press, Berkeley, 1966; εκδόσεις paperback 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ21697
Ο πωλητής πιστοποιεί και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παράσχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής διασφαλίζει ότι任何 απαραίτητα αδειοδοτικά έγγραφα θα/θα χορηγηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει άμεσα τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις απόκτησης τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Oba
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze head
Height
30 cm
Βάρος
3.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
