Francisca Salvat Homs (1946) - Sueños de infancia

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το magnificent έργο τέχνης που ανήκει στον Salvat Homs, το οποίο απεικονίζει μια νεαρή κοπέλα κοιμισμένη και κουλουριασμένη δίπλα στο λούτρινο αρκουδάκι της, σε μια διακριτική σκηνή που προκαλεί τρυφερότητα, προστασία, παιδικές αναμνήσεις και την ηρεμία του σπιτιού. Η ζωγραφιά ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική και την υψηλή εικαστική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις έργου: 80,5x65,5x2 εκ.
· Λάδι σε καμβά υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο πάνω δεξί μέρος.
· Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης, παρουσιάζει κάποια φθορά σε ορισμένα τμήματα στο κάτω μέρος.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γιρόνα.

Σημαντική note: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του πλειστηριάματος. Ψευδο-δειγματική ψηφιακή απεικόνιση· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο όσον αφορά το χρώμα, την κλίμακα και τις λεπτομέρειες.

Το τελάρο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX, χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει μέσω Correos ή GLS με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτό το πίνακας παρουσιάζει μια σκηνή βαθιάς τρυφερότητας και γαλήνης που πρωταγωνιστεί από μια νεαρή που κοιμάται ήρεμα κουλουριασμένη σε μια ευρύχωρη πολυθρόνα. Το σώμα της αναδιπλώνεται πάνω στον εαυτό του σε μια αυθόρμητη και προστατευμένη στάση, ενώ το κεφάλι ξεκουράζεται απαλά πάνω από το ένα από τα χέρια. Δίπλα της εμφανίζεται ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι, συντροφικό σιωπηλό της ξεκούρασης, που εισάγει μια ζεστή νότα και ξυπνά μνήμες σχετικά με την παιδική ηλικία, την ασφάλεια και την αγάπη. Η σύνθεση μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε μια οικεία και συγκινητική εικόνα, ικανή να μεταδώσει την αίσθηση ότι ο θεατής εισέρχεται, για λίγα στιγμές, σε έναν ιδιωτικό χώρο κυρίαρχο από τη σιωπή και την ηρεμία.

Η νεαρή κατέχει σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια της πολυθρόνας και γίνεται το απόλυτο κέντρο της σκηνής. Η κυρτή της στάση ακολουθεί το σχήμα του καθίσματος, προσαρμόζοντάς το όπως θα έψαχνε καταφύγιο ανάμεσα στα μαξιλάρια. Τα πόδια φαίνονται λυγισμένα και σταυρωμένα, ενώ ένα από τα χέρια ξεκουράζεται κάτω από το κεφάλι και το άλλο πέφτει χαλαρά προς το άκρο της πολυθρόνας. Η φυσικότητα αυτής της θέσης υποδηλώνει έναν βαθύ και ασυνείδητο ύπνο, ίσως μετά από μια έντονη ημέρα, ένα απόγευμα παιχνιδιών ή μια στιγμή ανάγνωσης και ανάπαυσης.

Το πρόσωπο μεταφέρει μια εξαιρετική αίσθηση γαλήνης. Τα μάτια παραμένουν κλειστά, τα φρύδια είναι χαλαρά και τα χείλη, ελαφρώς ανοιχτά, ενισχύουν την εντύπωση μιας ήρεμης αναπνοής. Δεν υπάρχει ένταση στα χαρακτηριστικά, αλλά πλήρης παράδοση στον ύπνο. Οι απαλές ροζ αποχρώσεις, βιολετί και γαλάζιες που διατρέχουν το δέρμα προσδίδουν βάθος στο πρόσωπο και επιτρέπουν την ήπια μετάβαση μεταξύ των φωτισμένων περιοχών και των μικρών σκιών γύρω από τα βλέφαρα, τη μύτη και το στόμα.

Η κεφαλή κλίνει πάνω από το αριστερό βραχίονα, ο οποίος λειτουργεί ως προσωρινό μαξιλάρι. Κάτω από αυτό υπάρχει ένα κόκκινο μαξιλάρι που προσφέρει άνεση και δημιουργεί μια χρωματική συνέχεια με το ρούχο της νεαρής. Το χέρι βρίσκεται κοντά στο πρόσωπο, τα δάχτυλα ελαφρώς λυγισμένα και πλήρως χαλαρωμένα. Αυτό το μικρό νεύμα τονίζει την ευαλωτότητα της φιγούρας και συμβάλλει στη δημιουργία μιας σκηνής βαθιάς συναισθηματικής εγγύτητας, σαν ο θεατής να παρακολουθεί μια στιγμή που συνήθως μένει κρυφή μέσα στην οικογενειακή σφαίρα.

Τα μαλλιά εξαπλώνονται σε μεγάλες κυματιστές μπούκλες πάνω από την πλάτη της πολυθρόνας. Οι καστανές, κοκκινωπές, χρυσαφί και βιολέτες αποχρώσεις δημιουργούν μια ομαλή κίνηση που πλαισιώνει το πρόσωπο και εκτείνεται προς την πάνω αριστερή ζώνη. Ορισμένες τούφες φαίνονται να φωτίζονται από ζεστά φώτα, ενώ άλλες συγχωνεύονται με τις βαθύτερες σκιές. Το πλούσιο μαλλί contrast με την ηρεμία του σώματος και προσφέρει ένα ρυθμό κυματισμού που διαπερνά τη σύνθεση ήρεμα και ελκυστικά.

Η νεαρή φορεί μια έντονο κόκκινο-πορτοκαλί ένδυμα, το οποίο φαντάζει αμέσως. Οι πτυχώσεις συσσωρεύονται γύρω από το κορμό, τα χέρια και τη μέση, δημιουργώντας μια ακολουθία δυναμικών καμπύλων. Τα κίτρινα, πορτοκαλιά, καραμίν και μικρές μωβ αποχρώσεις πλουτίζουν την επιφάνεια του ρούχου και κάνουν να φαίνεται σαν να δονείται μέσα στο ήσυχο περιβάλλον. Αυτό το θερμό χρώμα μετατρέπει τη φιγούρα στο κύριο εστιακό σημείο και δημιουργεί ένα ωραίο αντίθεση με τα μπλε στην κάτω ζώνη και τα σκούρα πράσινα του φόντου.

Η μανίκι δεξιά κατεβαίνει μέχρι το χέρι που πέφτει πάνω στο άκρο της πολυθρόνας. Τα δάχτυλα φαίνονται μακραίνουν και ελαφρώς χωρισμένα, χωρίς καμία ένταση, δηλώνοντας την πλήρη παράδοση του σώματος κατά τον ύπνο. Το χέρι φαίνεται να έχει μείνει εκεί τυχαία, σαν να είχε χαλαρώσει τη θέση του καθώς η νεαρή αποκοιμήθηκε. Αυτό το μικρό λεπτό σημείο προσδίδει αυθεντικότητα στη σκηνή και ενισχύει την εντύπωση ενός στιγμιαίου παρατηρημένου χωρίς προετοιμασία ή τεχνητότητα.

Στο κατώτερο μισό, η φιγούρα καλύπτεται από ένα μπλε ένδυμα που καλύπτει μέρος των ποδιών της. Οι διάφορες αποχρώσεις, από φωτεινά μπλε μέχρι βιολετιά και πιο σκούρες αποχρώσεις, δημιουργούν ένα ευρύ όγκο που εξισορροπεί την ένταση του κόκκινου. Οι καμπύλες αυτής της ζώνης ακολουθούν την κίνηση των λυγισμένων ποδιών και βοηθούν να εγκλειστεί ολόκληρο το σώμα μέσα στη θέση της πολυθρόνας. Ο διάλογος ανάμεσα στο κόκκινο και το μπλε δίνει στη σύνθεση μια μεγάλη χρωματική πλούτο, συγχωνεύοντας τη συναισθηματική ζεστασιά με μια αίσθηση ηρεμίας.

Τα γυμνά πόδια διασταυρώνονται στο πρώτο επίπεδο και αποκτούν σημαντική παρουσία στη σύνθεση. Οι στρογγυλές τους μορφές διαμορφώνονται με ροζ, κρεμ, βιολετί και πορτοκαλί αντανακλάσεις, δημιουργώντας αίσθηση φυσικότητας και ανάπαυλας. Η φυσική θέση των γονάτων ενισχύει την ιδέα της προστασίας, σαν η νεαρή να προσπαθεί να διατηρήσει τη ζέστη και να απομονωθεί από τον εξωτερικό κόσμο. Η στάση δεν είναι άκαμπτη αλλά ευέλικτη και πλήρως προσαρμοσμένη στον διαθέσιμο χώρο.

Τα πόδια καλύπτονται από ανοιχτές κάλτσες που έχουν λευκούς, γαλαζωπούς, πράσινους και κιτρινωπούς αντανακλάσεις. Ένα από αυτά resting στο δεξί άκρο της πολυθρόνας, ενώ το άλλο εμφανίζεται εν μέρει κρυμμένο από το πέρασμα των ποδιών. Αυτά τα μικρά ενδύματα προσφέρουν μια καθημερινή και τρυφερή λεπτομέρεια, ενισχύοντας την οικιακή ατμόσφαιρα. Η σαφήνεια τους αντίκειται στο μπλε κάθισμα και τραβά το βλέμμα προς τις άκρες της φιγούρας, ολοκληρώνοντας την οπτική κίνηση που ξεκίνησε από το πρόσωπο.

Το λούτρινο αρκουδάκι αποτελεί τον δεύτερο μεγάλο πρωταγωνιστή του έργου. Εμφανίζεται δίπλα στο σώμα της νεαρής, στηριγμένο στο κάθισμα και πολύ κοντά στο χέρι της. Το ανοιχτό του γούνα περιέχει ευαίσθητες μεταβολές λευκού, πράσινου παλαιού, μπλε, ροζ και κίτρινου, ενώ τα αυτιά και τα ποδαράκια δείχνουν ζεστές αποχρώσεις πορτοκαλιού. Το μικρό κόκκινο φιόγκο γύρω από το λαιμό του δημιουργεί μια άμεση σχέση με το ρούχο της νεαρής και ενώνει οπτικά και τους δύο χαρακτήρες.

Η διάταξη του αρκουδάκις επιτρέπει να φανταστεί κανείς ότι η νεαρή αποκοιμήθηκε ενώ το αγκάλιαζε ή το διατηρεί κοντά της ως παρηγορητικό παρόν. Το πρόσωπό του, στραμμένο προς τον θεατή, εισάγει μια περίεργη αίσθηση συντροφικότητας και επιτήρησης. Ενώ η κόρη παραμένει απούσα από όσα την περιβάλλουν, το αρκουδάκι φαίνεται να κατέχει τη θέση ενός τρυφερού φρουρού που προστατεύει τον ύπνο της. Αυτή η σχέση ανάμεσα στους δύο δίνει στη σκηνή ένα αφηγηματικό νόημα που συνδέεται με την αθωότητα, τη μνήμη και την πανανθρώπινη ανάγκη να νιώθει κανείς συντροφιά.

Το πολυθρόνο παίζει έναν ουσιαστικό ρόλο, καθώς δεν λειτουργεί μόνο ως έπιπλο, αλλά ως καταφύγιο που περιβάλλει πλήρως τη φιγούρα. Η στρογγυλή ή ημι-στρογγυλή του επιφάνεια, σε έντονους μπλε και βιολετών χρωματισμούς, formar μια σταθερή βάση στην οποία συγκεντρώνονται το σώμα, το λούτρινο και τα μαξιλάρια. Η πλάτη, καλυμμένη από ευρείες επιφάνειες ροζ, μωβ και μελανόχρωμες, καμπυλώνει γύρω από τη νεαρή και ενισχύει την αίσθηση προστασίας. Η δομή φαίνεται να προσαρμόζεται στη στάση της και να δημιουργεί ένα μικρό κλειστό σύμπαν αφιερωμένο αποκλειστικά στην ανάπαυση.

Τα μαξιλάρια παρουσιάζουν μια πλούσια ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων. Κάτω από το κεφάλι εμφανίζεται μια ζώνη κόκκινη και μωβ που απαλύνει την επαφή με το βραχίονα, ενώ δεξιά εκτείνεται ένα μεγάλο ροζ μαξιλάρι με ασπρες και μωβ αντανακλάσεις. Αυλοι αυτές οι κολόνες περιβάλλουν τη νεαρή και αυξάνουν την οπτική άνεση της σκηνής. Η αφθονία καμπύλων αποτρέπει κάθε σκληρότητα και μετατρέπει τον χώρο σε ένα ζεστό, ευέλικτο και φιλόξενο περιβάλλον.

Το μπροστινό τμήμα της πολυθρόνας κυριαρχείται από βαθιά μπλε, βιολετί και μικρούς πράσινους αντανακλάσεις. Το σχήμα της λειτουργεί ως μεγάλη πλατφόρμα που στηρίζει τη σύνθεση και σηματοδοτεί σαφή διαχωρισμό από το φόντο. Κάτω φαίνονται τα ξύλινα πόδια και μια σκοτεινή ζώνη που προσθέτει βάθος. Η ευδαιμονία του επίπλου contrasts με τη συναισθηματική ελαφρότητα του ύπνου και παρέχει ισορροπία στην κεκλιμένη διάταξη του σώματος.

Το φόντο κατασκευάζεται μέσω αρμονίας πράσινων, τιρκουάζ, ώχρας και ξεθωριασμένων κίτρων. Δεν εμφανίζονται συγκεκριμένα αντικείμενα που να αποσπούν την προσοχή, έτσι η φιγούρα παραμένει απομονωμένη σε μια ήρεμη ατμόσφαιρα. Οι κάθετες παραλλαγές του χρώματος προτείνουν έναν τοίχο ελαφρώς φωτισμένο ανώμαλα, ίσως από μια απαλή φωτεινότητα που εισέρχεται από κάποιο εξωτερικό σημείο. Αυτή η απλότητα επιτρέπει στο βλέμμα να εστιάσει στη νεαρή και στη συναισθηματική σχέση που διαμορφώνει με το λούτρινο.

Το φως φαίνεται να διανέμεται περιβαλλόμενα, χωρίς να δημιουργεί υπερβολικά σκληρές αντιθέσεις. Χαϊδεύει τα μαλλιά, το πρόσωπο, τα ρούχα, τα πόδια και τα μαξιλάρια, αφήνοντας μικρά λαμπερά κίτρινα και ροζ αψίδες στις επιφάνειες. Οι σκιές βιολετιά και μπλε παρέχουν βάθος, αλλά δεν σκιάζουν τη σκηνή· αντίθετα, συμβάλλουν να διατηρηθεί μια αίσθηση ηρεμίας. Όλα φαίνονται βυθισμένα στην ζεστασιά ενός ήσυχου απογευματινού, όταν ο χρόνος παγώνει και ο ύπνος έρχεται φυσικά.

Η χρωματική γκάμα αποτελεί ένα από τα πιο ελκυστικά στοιχεία του έργου. Οι κόκκινοι και πορτοκαλί της ενδύματος προσδίδουν ζεστασιά, ζωντάνια και εγγύτητα, ενώ τα μπλε και βιολεττά του πολυθρόνου μεταδίδουν γαλήνη και βάθος. Τα πράσινα του φόντου δημιουργούν ένα ήρεμο περιβάλλον, και τα ροζ του υποβραχιόνιου απαλύνουν το σύνολο. Το λούτρινο, με ανοιχτές αποχρώσεις, λειτουργεί σαν μια ευαίσθητη συνδετική κόλλα ανάμεσα σε όλα αυτά τα πεδία, αποτυπώνοντας αντανακλάσεις από τα χρωματικά περιβάλλοντα.

Η σύνθεση οργανώνεται μέσω μιας διαδοχής καμπύλων που καθοδηγούν το βλέμμα γύρω από το σώμα. Τα μαλλιά, ο λυγισμένος βραχίονας, η πλάτη, τα λυγισμένα πόδια, το κάθισμα και τα μαξιλάρια συμμετέχουν σε μια ενιαία κυκλική κίνηση. Αυτή η δομή αποτρέπει το βλέμμα από το να διαφύγει γρήγορα από τον καμβά και προσκαλεί να περιηγηθεί κανείς σε κάθε λεπτομέρεια. Η νεαρή φαίνεται να βρίσκεται σε μια είδος προστατευτικού κύκλου, οπτικά συνδεδεμένου με την ασφάλεια, το σπίτι και την αγάπη.

Η απουσία άλλων χαρακτήρων ενισχύει τον ιδιωτικό χαρακτήρα της στιγμής. Δεν γνωρίζουμε ποιος παρακολουθεί τη νεαρή, τι συνέβη πριν κοιμηθεί ή πόσο καιρό βρίσκεται σε ανάπαυση. Αυτή η έλλειψη πληροφορίας επιτρέπει να φανταστούμε πολλαπλές ιστορίες: ίσως πρόκειται για μια παύση μετά από ένα απόγευμα παιχνιδιών, για έναν ξαφνικό ύπνο ενώ περίμενε κάποιον ή για μια στιγμή κόπωσης στο τέλος της ημέρας. Η σκηνή παραμένει ανοιχτή στην ευαισθησία και στις προσωπικές αναμνήσεις του κάθε θεατή.

Ο ύπνος απεικονίζεται ως ένας χώρος απόλυτης εμπιστοσύνης. Η άτυχη στάση του χεριού, η χαλάρωση του προσώπου και η εγγύτητα του λούτρινο υποδεικνύουν ότι η νεαρή αισθάνεται ασφαλής στον τόπο όπου ξεκουράζεται. Δεν υπάρχει ανησυχία ή απειλή, αλλά βαθιά ηρεμία που απλώνεται γύρω από το περιβάλλον. Η πολυθρόνα μετατρέπεται έτσι σε ένα μικρό νησί ευεξίας, προσωρινά απομονωμένο από τις ανησυχίες και την κίνηση του εξωτερικού κόσμου.

Η παρουσία του αρκουδάκι επιτρέπει την ερμηνεία του έργου ως προβληματισμό περί της διατήρησης της παιδικότητας. Ακόμα και αν η φιγούρα δεν είναι πλέον παιδί, διατηρεί κοντά της ένα αντικείμενο φορτωμένο με συναισθηματική σημασία. Το λούτρινο μπορεί να συμβολίζει μια αγαπημένη ανάμνηση, μια συντροφιά συνήθη ή τον δεσμό με μια φάση αθωότητας και προστασίας. Αυτή η συναισθηματική διάσταση προσθέτει βάθος σε μια φαινομενικά απλή σκηνή και τη μετατρέπει σε ανάμνηση της ωρίμανσης, της μνήμης και της διάβασης του χρόνου.

Αποτελεί επίσης ιδιαίτερα όμορφη η αντίθεση μεταξύ της ενέργειας των χρωμάτων και της ακινησίας της πρωταγωνίστριας. Το έντονο κόκκινο, τα φωτεινά κίτρινα και τα ζωντανά μπλε θα μπορούσαν να υποδηλώνουν κίνηση και ζωντάνια· ωστόσο, όλα συγκεντρώνονται γύρω από ένα σώμα απόλυτα ήρεμο. Αυτή η αντίφαση δημιουργεί μια πολύ εκφραστική ισορροπία: η ζωή συνεχίζει να χτυπάει μέσα στο χρώμα, ενώ η νεαρή παραμένει αιωρούμενη στη σιωπή των ονείρων της.

Το έργο γιορτάζει την ομορφιά μιας καθημερινής στιγμής που εύκολα θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Δεν απεικονίζει ένα εξαιρετικό γεγονός, αλλά μια οικιακή σκηνή ανάπαυσης, οικειότητας και εμπιστοσύνης. Ακριβώς γι’ αυτό διαθέτει μια μεγάλη ικανότητα να ξυπνά πανανθρώπινες συναισθήσεις. Ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει σε αυτήν τις δικές του παιδικές αναμνήσεις, την αίσθηση να αποκοιμάσαι σε ένα οικείο περιβάλλον ή τη γλυκύτητα του να κοιτάς ένα αγαπημένο πρόσωπο καθώς ξεκουράζεται.

Συνόλικά, το έργο απεικονίζει μια νεαρή που κοιμάται βαθιά και κουλουριάζεται σε μια ευρύχωρη πολυθρόνα, συνοδευόμενη από ένα τρυφερό λούτρινο αρκουδάκι. Η στάση της συγκεντρωμένη, το ήρεμο πρόσωπο, το χέρι που αφέθηκε στην άκρη και τα λυγισμένα πόδια μεταδίδουν μια εξαιρετική αίσθηση γαλήνης και προστασίας. Οι έντονο-κόκκινοι τόνοι του ρούχου, τα μπλε του καθίσματος, τα ροζ των μαξιλαριών και τα πράσινα του φόντου συνθέτουν μια ζεστή και εκφραστική αρμονία που περιβάλλει τη σκηνή σε μια ιδιωτική ατμόσφαιρα. Πέρα από το να απεικονίζει μια απλή στιγμή ανάπαυσης, ο πίνακας εξυμνεί την αθωότητα, την ασφάλεια του σπιτιού, τη διατήρηση των παιδικών αναμνήσεων και την ομιχλώδη ομορφιά των καθημερινών στιγμών."