Jitka Hanzlova - Bewohner (FIRST BOOK, MINT CONDITION) - 2001

ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ των ΠΟΛΥ ΠΡΟΒΕΚΤΙΚΩΝ ΠΑΝΑ-ΔΗΜΟΦΙΛΩΝ SINGLE-SELLER AUCTIONS από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέρει ορισμένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΩΤΟΒΟΡΜΑ του ΚΟΣΜΟΥ - από τη δική μου ιδιωτική συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

Δεύτερη έκδοση του ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ από τον γνωστό φωτογράφο Jitka Hanzlova (ίδιο με το πρώτο· σε μέγεθος, διάταξη και περιεχόμενο) - σε ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Εκδόθηκε ένα χρόνο πριν το δεύτερο βιβλίο της Hanzlova 'Rokytnik' (1997, Martin Parr, The photobook, vol 1, σελίδα 85).

Μαζί με το 'Vielsalm' (1999) αποτελεί μέρος της πολύ σημαντικής τριλογίας του καλλιτέχνη.

Ιδιαίτερα περιορισμένο σε 1000 αντίτυπα μόνο.

Νέο, άθικτο, αδιάβαστο - ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

Το 5Uhr30.com εξασφαλίζει λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία,
100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Fotomuseum Winterthur, 2001.

Hardback (όπως εκδόθηκε). 165 x 245 mm. 72 σελίδες. 26 φωτογραφίες. Φωτογραφίες: Jitka Hanzlova. Κείμενο και σχεδιασμός: Jitka Hanzlova, Miriam Lambert. Κείμενο στα Γερμανικά.

Μεγάλο φωτοβοοκ - σε τέλεια κατάσταση.

Φανταστική επανέκδοση της εξαιρετικά σπάνιας πρώτης έκδοσης του 1996 (Frankfurter Kunstverein).

"Jitka Hanzlová, γεννημένη το 1958, είναι Τσέχα φωτογράφος, κυρίως γνωστή για τα πορτρέτα της. Η Hanzlová μεγάλωσε στο Rokytník, χωριό στην ανατολική Μποημία. Με το Rokytník, που αναπτύχθηκε ως φοιτήτρια στη Γερμανία, στο Essen μεταξύ 1990 και 1994, έθεσε τις βάσεις για τις άλλες της σειρές. Υπό την επίδραση της πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η σειρά αποτελεί φωτογραφική ιατροδικαστική έρευνα στην οποία απεικονίζει το χωριό, τους κατοίκους του μέσα στο αγροτικό τοπίο της παιδικής της ηλικίας. Φωτογραφημένη κυρίως εξωτερικά, το πράσινο των λιβαδιών δίνει το κυρίαρχο χρώμα. Από την αρχή, το στυλ της έχει επίσημη δομή: αποκλειστικά σε ορθότυπο (πορτρέτο) μορφότυπο, τραβηγμένο σε επίπεδο ματιού, με φυσικά φωτεινά χρώματα, αρκετά μελαγχολικά απεικονίσεις πραγμάτων και περιβάλλοντος, ήσυχοι νεκροτομικοί καθώς εναλλάσσονται με πορτραίτα, τα θέματα κατά πλειοψηφία καταλαμβάνουν μόνο το ήμισυ του ύψους του πλαισίου της εικόνας, στο Rokytník σαφώς λιγότερο, αφήνοντας χώρο γύρω τους γεμάτο ατμόσφαιρα, υπογραμμίζοντας τη συλλογική προέλευση χωρίς συναισθηματισμό. Το αίσθημα ενός τόπου και πάνω απ’ όλα το φως είναι πολύ σημαντικά γι’ αυτήν. Ο ήρεμος, σχεδόν χαλαρός ατμοσφαιρικός τόνος δεν θα μπορούσε να μεταβιβαστεί με μαύρο-άσπρο. Όχι ένας τυπολογικός τύπος όπως ο August Sander, ούτε η βαθιά αίσθηση της τυπικής αμερικανικής πραγματικότητας που αποπνέουν οι έγχρωμες φωτογραφίες του William Eggleston· στα πορτρέτα της Hanzlová τα χρώματα φαίνονται να ανήκουν στην ταυτότητα του ατόμου ως μέσα αυτο-έκφρασης." (Wikipedia)

"Από το 1978 η Jitka Hanlová εργάστηκε σε δημόσια τηλεόραση στην Πράγα. Το 1982, η Hanzlová έφυγε από την Πράγα και υπέβαλε αίτηση πολιτικού ασύλου στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Αρχικά την ενδιέφερε η ζωγραφική και το σχέδιο πριν ανακαλύψει τη φωτογραφία ως καλλιτεχνικό μέσο το 1983. Εμπνεόμενη από τα έργα της Diane Arbus και τα ανώνυμα πορτρέτα του Walker Evans, πραγματοποίησε το πρώτο της ταξίδι στην Αμερική το 1986. Το 1987 άρχισε τις σπουδές οπτικής επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Essen με έμφαση στη φωτογραφία, οπού ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της το 1994. Το 1989, ο Stern δημοσίευσε το πρώτο της σύνολο έργων με τον τίτλο «Man Calls It School» για ένα σχολείο για αιτούντες άσυλο. Μετά την πτώση του Τείχους και το τέλος του κομμουνιστικού καθεστώτος, ταξίδεψε πίσω στη φανατισμένη της Τσεχίας για πρώτη φορά. Η Hanzlová έλαβε επιπλέον μορφοποιητικά ερεθίσματα από την άποψη του αμερικανού φωτογράφου Robert Frank και τους πρωταγωνιστές της Νέας Χρωματικής Φωτογραφίας Joel Sternfeld και William Eggleston. Στην αρχή της δεκαετίας του 1990 βρήκε σημαντικούς μέντορες στην Ουτε Εσκίλδσεν, επικεφαλής της φωτογραφικής συλλογής στο Μουσείο Folkwang του Essen, και τον συγγραφέα John Berger, που συνόδευσαν τη δημιουργία των έργων Forest (2000–2005) και Horse (2007–2016). Από το 2005 έως το 2007 υπήρξε επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Αμβούργου, και από το 2012 έως το 2016 στο Zürich University of the Arts. Πολλές διεθνείς ατομικές εκθέσεις συνοδεύουν την καλλιτεχνική της πορεία. Από την αρχή το έργο της έχει επίσης παρουσιαστεί σε αμέτρητες ομαδικές εκθέσεις και μονογραφικές έρευνες για το σύγχρονο πορτρέτο, την ταυτότητα και τη σχέση ανάμεσα σε άνδρες και φύση (δείτε βιβλιογραφία). Το 2019, η Εθνική Γκαλερί της Πράγας οργάνωσε τη μεγάλη ατομική έκθεση Silences, curated by Adam Budak, που έκανε ορατές τις εννοιολογικές γραμμές εντός του έργου της για πρώτη φορά. Από το 1990, η Hanzlová εργάζεται σε ομάδες έργων όπου εξετάζει φυσικούς και αστικούς χώρους διαβίωσης. Στο BewohnER, φωτογραφημένο μεταξύ 1994 και 1996 κυρίως στην περιφέρειά Ruhr γύρω από το Essen, τη γενέτειρά της για πάνω από μια δεκαετία, οι εικόνες των «κατοίκων» και το περιβάλλον τους έρχονται σε αντίθεση η μία με την άλλη. Το ίδιο ισχύει για μια μετέπειτα ομάδα έργων που ονομάζεται Hier ('Εδώ', 2005–2010). Το Rokytník ενημερώθηκε από πορτρέτα ενσωματωμένα στο τοπίο, τα ζώα εμφανίστηκαν ως μέρος της αγροτικής ζωής, μια γυναίκα χαίρεται να παίρνει κατσίκι ως χορευτικό σύντροφο, το ίδιο ψηλό με αυτήν επάνω στα πίσω της πόδια, και ένα ελαφόσκηνο στα χέρια ενός κυνηγού. Τώρα τα ζώα τείνουν να αποτυπώνονται επίσης, ακόμα και ένα φύλλο χωρίς φύλλωμα ή μισο-ξεθωριαμένος ήλιος σε γλάστρα μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο. Το πορτρέτο ως είδος που ορίζεται συνήθως από τη χωριστή απομόνωση ενός ατόμου ή ομάδας από το περιβάλλον του (συνήθως σε στούντιο) αποκτά σημασία, χωρίς να παραμελεί τον πραγματικό χώρο και το φυσικό φως του σκηνικού. Ωστόσο, το μη χαμογελαστό βλέμμα των απεικονισμένων γυναικών και ενός αγοριού είναι αυτάρκες και δεν φαίνονται καθόλου ανώνυμα. Ένα περίπου ισόποσο αριθμό φωτογραφιών από σχεδόν αφηρημένες λεπτομέρειες αρχιτεκτονικής, μια λαδωμένη πιτσίλα ή μια φωτογραφία ενός αεροπλάνου σε ένα ομιχλώδες αεροδρόμιο και μερικά τοπία μεταφράζονται επίσης σε αποξένωση και αβεβαιότητα. Ένα απόσπασμα από τα Invisible Cities του Italo Calvino για τον εξωσμό των κατοίκων των πόλεων σε ιεραρχημένες χρονικά-χώρων στιγμές τοποθετείται εμπρός από τη σειρά φωτογραφιών των Bewohner, η οποία ανοίγει με ένα πλάνο από ψηλά το Berlin σε χιόνι, μια μοναδική ματιά στη δουλειά της και βαθιά συμβολική για την ιστορία της Ευρώπης τον 20ό αιώνα καθώς και για κάθε άτομο όπως κι εκείνηwhose life is determined by it, disrupted and connected again in a precarious way.
Η μεγάλη σειρά από 'Female' (1997–2000) και ακολούθως το Brixton, μια συνοικία στο Νότιο Λονδίνο με μεγάλη κοινότητα Καραβανών μεταναστών, όπου προσκλήθηκε από το The Photographers' Gallery το 2002, οι οποίες αποτελούνται εξ ολοκλήρου από πορτρέτα γυναικών. Συνήθως ήσαν ξένες σε αυτήν, γυναίκες που συνάντησε στο δρόμο. Αλλά πλησιάζει πιο κοντά· στο Brixton, μια μικρή ομάδα 23 φωτογραφιών, όλα τα πορτρέτα τραβήχθηκαν σε τριτο-τριτοποίηση, αφήνοντας χώρο περίπου ένα τεταρτο ύψους και το ήμισυ του πλάτους της εικόνας. Και στις δύο σειρές οι γυναίκες κοιτούν ευθεία στην κάμερα. Στο Brixton οι παράθυρα εμφανίζονται αρκετές φορές και λειτουργούν ως μεταφορά για το «μεταξύ», όρος που χρησιμοποιεί η Hanzlová για να περιγράψει τις διαφορετικές συνδέσεις μεταξύ του εσωτερικού και εξωτερικού, της κατάστασης του ατόμου εντός του χώρου διαβίωσής του και της ιστορικής διάστασης της σύνδεσης, της απώλειας και της αποξένωσης.
Κύριο για αυτά τα στρώματα που μεταφράζονται στη φωτογραφία και γίνονται ορατά είναι η σύνδεση «μεταξύ» του θέματος και της κάμερας στιγμή της λήψης: «κατά περιπτώσεις γίνεται πυκνή ενώ σε άλλες μετατρέπεται θαυματουργά σε έναν δρόμο προς τα εκεί και πίσω, ένα κορδόνι που ενώνει τους δύο χώρους.»
Η Φύση εμφανίζεται στα μακροχρόνια της πρότζεκτς 'Forest' (2000-2005), 'Vanitas' (2009-2012), 'Horse' (2007-2014) και 'Water' (2013-2020) μόνο ως φυσικός εικόνας χώρος, αλλά και ως «ψυχικό πεδίο ενέργειας», φορτισμένο με την προοπτική να κάνει ορατά μεταφυσικά θέματα. Η φωτογραφία της, λέει ο συγγραφέας Ulf Erdmann Ziegler, «είναι όχι μόνο μη-ιδεολογική αλλά κατά φύση αντί-ιδεολογική.