Rene Groebli - Photo. Variation 2 (HARDCOVER, DUSTJACKET) - 1971

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΑΝΑΜΕΙΚΤΩΝ SINGLE-SELLER AUCTIONS από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέροντας μερικά από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΑ - από τη δική μου ιδιωτική συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

"Photo. Variation 2. Some suggested uses of communicative colour photography" -
δείχνει το ΑΝΑΜΦΕΡΙΚΤΟ ΚΑΤΑΡΤΙΚΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ από τον διάσημο Ελβετό φωτογράφο René Groebli.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΡΩΤΗ ΕΛΒΕΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΥΠΩΣΗ από το 1971 (!).

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ Dustjacket.

O René Groebli είναι καλά γνωστός για το "Rail Magic" (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook, τόμ. 1, σελ. 204. The Open Book, Hasselblad center, σελ. 152/153. 802 photo books από τη συλλογή M. + M. Auer, σελ. 705) και για το "The Eye of Love".

TRUE FIRST SWISS EDITION ΚΑΙ ΕΚΤΥΠΩΣΗ από το 1971 (φυλακτό).

ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΗΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΕΝΑΝΙΚΟΩΝ ΜΕ ΑΡΧΙΚΟ dust jacket.

René Groebli είναι ευρέως γνωστός για το "Rail Magic" (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook, vol 1, σελ. 204. The Open Book, Hasselblad center, σελ. 152/153. 802 βιβλία φωτογραφίας από τη συλλογή M. + M. Auer, σελ. 705) και για το "The Eye of Love".

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία,
100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Teufen, Verlag Arthur Niggli AG. 1971. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

ΧΑΡΤΙΝΗ ΕΚΔΟΣΗ ΜΕ Dustjacket. 265 x 315 mm. 165 σελίδες. 225 έγχρωμες φωτογραφίες. Φωτογραφίες: René Groebli. Κείμενο στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά καθαρό χωρίς σημειώσεις προηγούμενου ιδιοκτήτη, η πρώτη σελίδα με τίτλο ελαφρά μουχλιασμένη, όλες οι άλλες σελίδες χωρίς μούχλα· οι σελίδες έχουν άρωμα υγρασίας. Εξώφυλλο εξωτερικά με πολύ φρέσκες επιδερμίδες και ράχη (προστατευόμενες από το dust jacket); η άνω άκρη ελαφρώς μουχλιασμένη. Dustjacket πλήρες χωρίς σκίσιμο, χωρίς καλώδια, χωρίς ελλείποντα μέρη, πολύ φρέσκο με μόνο ελαφριά ένδειξη χρήσης (από το μπροστινό μέρος), ελαφρώς μουχλιασμένο από το πίσω μέρος. Συνολικά καλής κατάστασης.

Μεγάλο φωτοβιβλίο του René Groebli σε πολύ πιο σπάνια έκδοση χαρτιού με ξεχωριστό dustjacket.
Δημοσιευμένο στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά (το 1971) από τους Hastings House, Publishers, Νέα Υόρκη 10016.

"René Groebli, γεννηθείς το 1927 στη Ζυρίχη, είναι φωτογράφος βιομηχανίας και διαφήμισης Ελβετός που εκτίθεται και εκδίδει έργα, ειδικός στη μεταφορά βαφής και στην χρωματική λιθογραφία.
René Groebli, γιος του Émile, ενός νομικού επιμελητή, μεγάλωσε στην περιοχή Enge της πόλης της Ζυρίχης, όπου παρακολούθησε το Langzeitgymnasium. Μετά από δύο χρόνια μετακόμισε στο Oberrealschule, μια σχολή με επιστημονική κατεύθυνση, αλλά διέκοψε αυτή τη μόρφωση μετά από δύο χρόνια για να ξεκινήσει πρακτική ως φωτογράφος με τον Theo Vonow στη Ζυρίχη το 1944. Όταν ο δάσκαλός του γύρισε στην Graubünden, ο Groebli μπήκε στο προπαρασκευαστικό μάθημα της σχολής Καλών Τεχνών της Ζυρίχης, παρακολουθώντας από την άνοιξη του 1945. Στη συνέχεια, γράφτηκε στην επαγγελματική τάξη για τη φωτογραφία υπό την διεύθυνση των Hans Finsler και Alfred Willimann μέχρι το καλοκαίρι του 1946. Μεταξύ των συμφοιτητών του ήταν οι Ernst Scheidegger και Anita Nietzsche.
Τον Σεπτέμβριο του 1946 άρχισε την εκπαίδευση ως ντοκιμαντέρ κινηματογραφιστής στα Κεντρικά Κινηματογραφικά Εργαστήρια και Gloria Film Zürich, αποφοίτησε στα τέλη του 1948 με πτυχίο, αν και δεν εξάσκησε αργότερα το επάγγελμα του κινηματογραφιστή.
Το 1947 κέρδισε το τρίτο βραβείο σε διαγωνισμό που διοργάνωνε το μηνιαίο περιοδικό Camera με τη σειρά Karussell. Ελεύθερος επαγγελματίας για το πρακτορείο Victor-N. Cohen στη Ζυρίχη, το 1948 ο Groebli έκανε την πρώτη του επίσκεψη στο Παρίσι και το 1949 αγόρασε τη Leica του για πρώτη φορά.
Από το 1949 ο Groebli εργάστηκε ως φωτορεπόρτερ και πραγματοποίησε αποστολές για το Züri-Woche, αργότερα στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή για το πρακτορείο London Black Star. Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Life και Picture Post. Το πρώτο μικρό φολιο Magie der Schiene (Rail Magic), που περιλάμβανε 16 φωτογραφίες (με εξώφυλλο και οπίσθιο κάλυμμα), γυρίστηκε επίσης το 1949 και αυτοεκδόθηκε αργότερα τον ίδιο χρόνο. Α capture το ‘μαγικό’ του ταξιδιού με ατμόσφαιρα των αμαξοστοιχιών κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών του 1940. Παρά το νεαρός και σχετικά άγνωστος, ο Groebli μπόρεσε να δανειστεί αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτήσει την υψηλής ποιότητας εκτύπωση. Τεχνικά πρόκειται για πορτφόλιο παρά για βιβλίο, με σελίδες ανεπίδεκτες και ριγμένες σε χαλαρή μορφή, εμπνευσμένο από την έκδοση FACILE (1935) των Man Ray και Paul Éluard που αγόρασε κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Παρίι το 1948. Φωτογραφημένο με Rolleiflex 6×6 και κάμερα Leica 35mm στην και γύρω από το Παρίσι, καθώς και τοποθεσίες στη Ελβετία, οι συχνά θολές και κόκων εικόνες μεταδίδουν την ενέργεια του ατμού. Ένας obi-band με γερμανικό κείμενο παραχθεί για περίπου 30 έως 40 πρωτότυπες προπαραγγελίες, και άλλες αντίτυπα διατέθηκαν χωρίς αυτό. Διοργάνωσε την πρώτη ατομική έκθεσή του με φωτογραφίες από το βιβλίο. Πέρασε τρεις μήνες στο Παρίσι όπου συνάντησε Brassaï και Robert Frank και πέρασε έναν μήνα στο Λονδίνο.
Στις 13 Οκτωβρίου 1951 παντρεύτηκαν ο ίδιος και η Rita Dürmüller (1923-2013).
Ένα δεύτερο λεπτότερο βιβλίο εικόνων, Das Auge der Liebe, αυτοέκδοση το 1954 μέσω της επιχείρησής του Turnus, δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τη σύζυγό του Rita Groebli, που είχε ολοκληρώσει επιτυχώς μια ειδίκευση στις εφαρμοσμένες και οπτικές τέχνες υπό Otto Morach στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ζυρίχης. Ο γραφιστικός σχεδιαστής Werner Zryd παρήγαγε την διάταξη.
Το μικρό βιβλίο, Das Auge der Liebe ('Το Μάτι της Αγάπης'), αν και σεβαστό για το σχεδιασμό και τη φωτογραφία του, προκάλεσε κάποιες διαμαρτυρίες, αλλά έφερε και προσοχή στον Groebli. Συντέθηκε από λήψεις που έγιναν κατά το καθυστερημένο μήνα του μέλιτος που ο φωτογράφος και η σύζυγός του, Rita, πήραν πάνω από δύο εβδομάδες στο Παρίσι το 1952 και το επόμενο έτος στο Μαρίσιο για λίγες ημέρες. Παρά το γεγονός ότι η δημοσίευση των φωτογραφιών δεν προγραμματιζόταν το 1953, ο Groebli τις διαστρώνει σε ένα βιβλίο, εισάγοντας μια κενή σελίδα για να σταθεί ως ημέρας στη χρονολογική του πορεία. Στο Swiss Photorundschau, που δημοσιεύεται από την Ελβετική Φωτογραφική Εταιρεία, ο συντάκτης Hermann König αντάλλαξε επιστολογραφία με έναν ειδικό δάσκαλο της Σχολής Καλών Τεχνών όπου το βιβλίο είχε διαδοθεί και συζητηθεί, ο όρος “αγάπη” στον τίτλο θεωρήθηκε από τους φοιτητές πολύ συναισθηματικός εξαιτίας των προφανών σεξουαλικών συνεπειών. Όπου η πρόθεση του φωτογράφου ήταν για ρομαντικό αποτέλεσμα, ο συντάκτης παραδέχτηκε ότι η αφήγηση είχε σεξουαλικό χαρακτήρα. Στην κορυφαία εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung, ο συντάκτης Edwin Arnet αντέδρασε στην έμφαση στην γυμνότητα. Ο Groebli οργάνωσε τις φωτογραφίες του ώστε να αφηγηθούν την ιστορία μιας γυναίκας που συναντά έναν άνδρα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο. Η τελευταία φωτογραφία δείχνει το χέρι της γυναίκας με έναν αρραβωνιαστικό δαχτυλίδι στο δακτυλίδι της αλλάζοντας συντεταγμένη σε λίγο πριν την ολοκλήρωση του μετά-ηλεκτροστατικού τσιγάρου. Στην αντίληψη των κοινού της εποχής, η υπόνοια ήταν ότι η γυναίκα έπρεπε να είναι είτε μια 'ευκολότου γυναίκα', μια πόρνη, ή μια άπιστη σύζυγος. Ωστόσο ο διαγωνισμός Camera Annual των ΗΠΑ κήρυξε το έργο ως "ένα τρυφερό φωτο-δοκίμιο για την αγάπη ενός φωτογράφου σε μια γυναίκα".
Μετά το θάνατο του photojournalist Paul Senn το 1953 και τη δολοφονία του Werner Bischof στο Περού το 1954, ο Kurt Blum, ο Robert Frank και ο René Groebli εισήχθησαν ως νέα μέλη στο Kollegium Schweizerischer Photographen. Μια μεγάλη έκθεση που οργάνωσε το 'Kollegium' το 1955 έπεισε τους κριτικούς ότι ένα νέο “ελβετικό στυλ” που όντως προχωρούσε προς τη Φωτογραφία ως Έκφραση, όπως ήταν ο τίτλος της έκθεσης, σήμαινε το τέλος της κριτικής (αργότερα αποκαλούμενης 'concerned') φωτογραφίας. Ωστόσο ο σύλλογος διαλύθηκε γρήγορα λόγω διαφωνιών μεταξύ Gotthard Schuh και Jakob Tuggener, και ο Groebli είχε ήδη αποποιηθεί την δημοσιογραφική φωτογραφία.
Το ίδιο έτος, μαζί με τέσσερις άλλους Ελβετούς φωτογράφους, ο Werner Bischof, ο Robert Frank, ο Gotthard Schuh και η Sabine Weiss, ο René Groebli εκπροσωπήθηκε με μια εικόνα στην έκθεση The Family of Man επιμεληθεί από τον Edward Steichen για το Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης. Η διαθέσιμη φωτογραφία του σε χαμηλό φωτισμό δείχνει μια πυκνή ομάδα ενθουσιασμένων, χορευτικών εφήβων, η κίνησή τους θολώνει στο στυλ Magie der Schiene.

Ο Groebli εγκαινίασε το δικό του στούντιο για εμπορική βιομηχανική και διαφημιστική φωτογραφία το 1955 στο νεοαναπτυγμένο κτίριο κατοικιών και στούντιο στη Ζυρίχη-Wollishofen. Φωτογράφοι που εργάστηκαν γι’ αυτόν περιλαμβάνονταν οι Rolf Lyssy, Margareth Bollinger, Roland Glättli, Ruth Wüst, Roland Gretler, Marlies Tschopp και άλλοι. Πολλοί γνωστοί γραφίστες όπως οι Werner Zryd, Victor N. Cohen, Karl Gerstner και Manfred Tulke ανέθεταν στο στούντιό του ευκαιρίες φωτογραφίας με σημαντικά κέρδη.

Το 1957, το αμερικανικό φωτογραφικό περιοδικό Popular Photography δημοσίευσε στο Color Annual μια δωδεκασέλιδη σειρά εικόνων με υπερβολικό τίτλο "René Groebli - Master of Color". Στη δεκαετία του 1950, ο Groebli παρήγαγε τυπωμένες μεταφορές βαφής από έγχρωμες διαφάνειες διαφημιστικών εργασιών που εκτυπώθηκαν στο στούντιο με ειδικούς Werner Bruggmann στο Winterthur και Raymund Schlauch στο Frauenfeld. Στις 18 Απριλίου 1959 ίδρυσε επίσης Turnus Film AG, μαζί με τους Hans-Peter Roth-Grieder του Gutenswil, R. A. Baezner στη Γενεύη, P. Grieder, Ζυρίχη και Dr. med. W. H. Vock στη Βασιλεία, με μετοχικό κεφάλαιο 270.000 ελβετικά φράγκα, με τον Groebli ως εκτελεστικό διευθυντή.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, ο Groebli έκανε μετατροπή και επέκταση του σπιτιού και του στούντιο του και πρόσθεσε δύο στούντιο και δύο εργαστήρια ασπρόμαυρων, ένα εργαστήριο μεταφοράς βαφής με αρκετά εργαστήρια. Οι ακριβές αυξήσεις μεταφοράς βαφής έγιναν κερδοφόρες και ο ειδικός Ruedi Butz διηύθυνε το στούντιο από το 1960 έως το 1972 με τη συνδρομή του John Whitehall. Από το 1972 έως το 1978, ο Derek Dawson ανέλαβε τη διαχείριση της παραγωγής μεταφοράς βαφής.

Το 1963 ο Groebli ίδρυσε την περιορισμένης ευθύνης εταιρεία Groebli + Guler με τον λιθογράφο Walter Guler, μετονομάστηκε 'Fotolithos' το 1968. Ο χώρος εργασίας στη Ζυρίχη-Wollishofen ήταν εξοπλισμένος με τις τελευταίες και καλύτερες τεχνικές δυνατότητες και μέσω της δεκαετίας του 1960 και αρχές της δεκαετίας του 1970 η επιχείρηση απασχολούσε μέχρι δώδεκα άτομα, με καλές κερδοφορίες από την παροχή διαφημιστικής φωτογραφίας. Σημαντικοί υπάλληλοι που εργάστηκαν στον Groebli από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν, μεταξύ άλλων, οι φωτογράφοι Felix Eidenbenz, Lotti Fetzer, Tom Hebting, Matthias Hofstetter, Peter Oberle, Anna Halm Schudel και Peter Schudel, Liselotte Straub, Katharina Vonow και Heinz Walti, η εθελοντής Dona de Carli, ο φωτογράφος Uschi Schliep, εκπαιδευόμενος.

Μετά από δέκα χρόνια παραγωγής εξειδικευμένης φωτογραφίας σε χρώμα, παραγωγής μεταφοράς βαφής και χρωματικών λιθογραφιών για εμπορικές διαφημίσεις και βιομηχανική φωτογραφία, το 1965 ο Groebli δημοσίευσε το τρίτο του βιβλίο φωτογραφίας Variation μέσω της Arthur Niggli Verlag, Teufen. Παρουσίασε μια αναδρομική ματιά στις δυνατότητες της χρωματικής φωτογραφίας του Groebli, αν και με μικρή αναφορά στον ρόλο των πολλών υπαλλήλων και επιχειρηματικών εταίρων του. Το 1971 κυκλοφόρησε μια δεύτερη έκδοση Variation 2, με ενημερωμένες πληροφορίες στην τεχνολογία χρωμάτων συμπεριλαμβανομένου του Cibachrome.

Στη δεκαετία του 1970, ταλαντούχοι νέοι φωτογράφοι, περιλαμβανομένων πρώην συνεργατών και υπαλλήλων του Groebli, άνοιξαν τα δικά τους φωτογραφικά στούντιο και επιδίωξαν να απαντήσουν στις ακόμη υψηλότερες απαιτήσεις διαφημιστικών πρακτορείων και την αυξανόμενη πίεση του ανταγωνισμού. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την ευρύτερη υιοθέτηση και αποδοχή των χρωματογραφικών μεθόδων παραγωγής χρώματος, λιγότερο τεχνικά απαιτητικών και φτηνότερων από τη μεταφορά βαφής, ο Groebli διέκοψε τη διαφημιστική φωτογραφία και την παραγωγή χρώματος, πούλησε το σπίτι και το στούντιο και συνταξιοδοτήθηκε, αν και διατηρούσε συνδέσεις με τη βιομηχανία και παρουσίασε μια εργασία για τη μεταφορά βαφής στα Rencontres d'Arles το 1977.

Ο Groebli επέστρεψε στη δημιουργία προσωπικών φωτογραφικών δοκιμίων σε χρώμα και σε ασπρόμαυρο, σε σειρές με τίτλους Fantasies, Ireland, The Shell, Burned Trees, N. Y. Visions, New York Melancholia και Nudes. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών γύρω από την αρχή του αιώνα, εργάστηκε στην αρχειοθέτηση των εικόνων του και ψηφιοποίησε τις σημαντικότερες φωτογραφίες που είχε τραβήξει σε μια καριέρα εξήντα ετών.

Ο Groebli διαμένει επί του παρόντος στην Ελβετία.

(Wikipedia)