Ένα γλυπτό από Τερρακότα - Bura - Νίγηρας (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
11
ώρες
44
λεπτά
31
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 3 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140009 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια φιγούρα από πηλό Μπούρα
Πηλός
Πολιτισμός Μπούρα, Περιφέρεια Τουιλαμπίερι, Νίγηρας
Αυτή η φιγούρα από πηλό ανήκει στον αρχαιολογικό πολιτισμό γνωστό σήμερα ως Μπούρα-Ασίντα, κεντρικά στο μεσαίο Κάτω Νίγηρα της δυτικής Νιγηρίας. Ανακαλύφθηκε κυρίως μέσω ανασκαφών στην περιοχή Τουιλαμπίερι, αυτές οι γλυπτές μορφές αποτελούσαν μέρος ευρύτατων ταφικών συνόλων που συνδέονταν με έναν από τους πιο αξιοσημείωτους μεσα-βυζαντινούς πολιτισμούς της Δυτικής Αφρικής. Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14 θέτει την ακμή του πολιτισμού Μπούρα μεταξύ του ενδέκατου και του δεκαπέντε αιώνα.
Το γλυπτό απεικονίζει μια όρθια ανθρωπομορφική φιγούρα με κυλινδρικό σώμα να στηρίζει έναν μακρύ λαιμό και ένα στλιζαριστό κεφάλι. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από βαθιά βαθουλωμένα μάτια κάτω από έντονες φρύδες, μια ισχυρή τριγωνική μύτη και ένα στενό οριζόντιο στόμα, δημιουργώντας μια έκφραση σοβαρής αποξένωσης. Κοντά βραχίονες προεξέχουν οριζόντια από τον κορμό, ενώ το σώμα είναι πλούσια διακοσμημένο με εφαρμοσμένες ζώνες πλεγμένων διακοσμητικών στοιχείων που μοιάζουν με εντυπωσιακά ενδύματα, κολιέ ή διακριτικά βαθμίδων. Το κάτω τμήμα τελειώνει σε ένα τόξο με ανάγλυφη διακόσμηση από ανεβασμένες κορδόνες, πιθανώς συμβολίζοντας ενδύματα, αρχιτεκτονικά ή τελετουργικά έμβλημα.
Σε αντίθεση με τα πιο αφηρημένα σωληνοειδή κεφάλια της Μπούρα, αυτό το γλυπτό παρουσιάζει μια πλήρως ανεπτυγμένη ανθρωπομορφική μορφή, συνδυάζοντας γεωμετρική απλοποίηση με επιμελώς οργανωμένες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Οι ανεβάσεις ανυψωμένων ζωνών αποδεικνύουν τη τεχνική δεξιότητα του αγγειοπλάστη, ο οποίος δημιούργησε τον διακοσμητικό σχεδιασμό πριν το κάψιμο, προσαρτώντας πηλισμένες μεμονώσεις στο σώμα-δοχείο. Ο μετριοπαθής μοντελισμός και η αρχιτεκτονική δομή δίνουν στην μορφή έναν έντονο μονοumental χαρακτήρα παρότι το μέγεθός της είναι σχετικά ταπεινό.
Τέχνες από πηλό αυτού του τύπου τοποθετούνταν σε ταφικά πλαίσια μαζί με κεραμικά αγγεία, σιδερένιες όπλες, διακοσμητικά και ιπποδρομιακές φιγούρες. Η ακριβής τους λειτουργία παραμένει αβέβαιη, αλλά ερμηνεύονται γενικά ως προσωποποιήσεις προγόνων, προστατευτικοί φύλακες ή συμβολικές ενσώσεις επιφανούς μελών της κοινωνίας. Αντί να λειτουργούν ως πορτρέτα, εξέφραζαν έννοιες κληρονομιάς, εξουσίας και συνεχείας ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς.
Η θερμή κοκκινωπή επιφάνεια, τα ίχνη μεταλλικών αποθέσεων και οι περιοχές σάπωντας ενταφιασμού συνάδουν με μακροχρόνια αρχαιολογική συσσώρευση. Αυτές οι φυσικές μεταβολές συμβάλλουν στην ιστορική αυθεντικότητα του γλυπτού και μαρτυρούν αιώνες ταφής πριν από την επαναανακάλυψή του.
Τα γλυπτά από πηλό Μπούρα κατέχουν μια μοναδική θέση εντός της αρχαιολογικής κληρονομιάς της υποσαχάρειας Αφρικής. Η διακριτική οπτική γλώσσα τους, η αξιοσημείωτη ποικιλία μορφών και η σοφή τεχνική αποκαλύπτουν την ύπαρξη μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης μεσαιωνικής κοινωνίας, των επιτευγμάτων της οποίας παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα μέχρι τις συστηματικές αρχαιολογικές εξερευνήσεις του 20ού αιώνα. Αυτή η εξαιρετικά διασωζόμενη ανθρωπομορφική μορφή αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό παράδειγμα αυτής της εξαιρετικής παράδοσης.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
McIntosh, Susan Kee. Excavations at Bura, Niger (West Africa). University of California Press, 1995.
Haour, Anne. Rulers, Warriors, Traders, Clerics: The Central Sahel and the North Sea (800–1500). Leiden, 2007.
Insoll, Timothy. The Archaeology of Islam in Sub-Saharan Africa. Cambridge University Press, 2003.
Gado, Boubé. Le Site Archéologique de Bura. Niamey, διάφορες εκδόσεις.
Επιλεγμένες Περιφερειακές Αναφορές
Συγκριτικές μελέτες για τον αρχαιολογικό πολιτισμό Μπούρα-Ασίντα στη δυτική Νιγηρία, συμπεριλαμβανομένων ταφικών πηλινών, ιπποδρομιακών και ανθρωπομορφικών γλυπτών από τη ζώνη Τουιλαμπίερι.
Inv. No. MAZ23724
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 συνδυαστικά με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG), κάθε αίτηση αποζημίωσης για την επανέκδοση πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινά αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στην Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες αποκατάστασης (translocation-project) κατά τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στην εξάρτηση μας στο Λomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης στον τόπο. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Αν προκύψουν ερωτήματα ή αμφιβολίες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε περίπτωση θα αξιολογείται επιμελώς χρησιμοποιώντας όλες τις διαθέσιμες πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναπαραχώρησης πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινοειδή αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στη Βασική μας εξάρτηση στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμποτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε κανένα προηγούμενο δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναπαραχώρησης πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινά αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στην Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στη μοναδική μας εξάρτηση στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπούζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια φιγούρα από πηλό Μπούρα
Πηλός
Πολιτισμός Μπούρα, Περιφέρεια Τουιλαμπίερι, Νίγηρας
Αυτή η φιγούρα από πηλό ανήκει στον αρχαιολογικό πολιτισμό γνωστό σήμερα ως Μπούρα-Ασίντα, κεντρικά στο μεσαίο Κάτω Νίγηρα της δυτικής Νιγηρίας. Ανακαλύφθηκε κυρίως μέσω ανασκαφών στην περιοχή Τουιλαμπίερι, αυτές οι γλυπτές μορφές αποτελούσαν μέρος ευρύτατων ταφικών συνόλων που συνδέονταν με έναν από τους πιο αξιοσημείωτους μεσα-βυζαντινούς πολιτισμούς της Δυτικής Αφρικής. Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14 θέτει την ακμή του πολιτισμού Μπούρα μεταξύ του ενδέκατου και του δεκαπέντε αιώνα.
Το γλυπτό απεικονίζει μια όρθια ανθρωπομορφική φιγούρα με κυλινδρικό σώμα να στηρίζει έναν μακρύ λαιμό και ένα στλιζαριστό κεφάλι. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από βαθιά βαθουλωμένα μάτια κάτω από έντονες φρύδες, μια ισχυρή τριγωνική μύτη και ένα στενό οριζόντιο στόμα, δημιουργώντας μια έκφραση σοβαρής αποξένωσης. Κοντά βραχίονες προεξέχουν οριζόντια από τον κορμό, ενώ το σώμα είναι πλούσια διακοσμημένο με εφαρμοσμένες ζώνες πλεγμένων διακοσμητικών στοιχείων που μοιάζουν με εντυπωσιακά ενδύματα, κολιέ ή διακριτικά βαθμίδων. Το κάτω τμήμα τελειώνει σε ένα τόξο με ανάγλυφη διακόσμηση από ανεβασμένες κορδόνες, πιθανώς συμβολίζοντας ενδύματα, αρχιτεκτονικά ή τελετουργικά έμβλημα.
Σε αντίθεση με τα πιο αφηρημένα σωληνοειδή κεφάλια της Μπούρα, αυτό το γλυπτό παρουσιάζει μια πλήρως ανεπτυγμένη ανθρωπομορφική μορφή, συνδυάζοντας γεωμετρική απλοποίηση με επιμελώς οργανωμένες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Οι ανεβάσεις ανυψωμένων ζωνών αποδεικνύουν τη τεχνική δεξιότητα του αγγειοπλάστη, ο οποίος δημιούργησε τον διακοσμητικό σχεδιασμό πριν το κάψιμο, προσαρτώντας πηλισμένες μεμονώσεις στο σώμα-δοχείο. Ο μετριοπαθής μοντελισμός και η αρχιτεκτονική δομή δίνουν στην μορφή έναν έντονο μονοumental χαρακτήρα παρότι το μέγεθός της είναι σχετικά ταπεινό.
Τέχνες από πηλό αυτού του τύπου τοποθετούνταν σε ταφικά πλαίσια μαζί με κεραμικά αγγεία, σιδερένιες όπλες, διακοσμητικά και ιπποδρομιακές φιγούρες. Η ακριβής τους λειτουργία παραμένει αβέβαιη, αλλά ερμηνεύονται γενικά ως προσωποποιήσεις προγόνων, προστατευτικοί φύλακες ή συμβολικές ενσώσεις επιφανούς μελών της κοινωνίας. Αντί να λειτουργούν ως πορτρέτα, εξέφραζαν έννοιες κληρονομιάς, εξουσίας και συνεχείας ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς.
Η θερμή κοκκινωπή επιφάνεια, τα ίχνη μεταλλικών αποθέσεων και οι περιοχές σάπωντας ενταφιασμού συνάδουν με μακροχρόνια αρχαιολογική συσσώρευση. Αυτές οι φυσικές μεταβολές συμβάλλουν στην ιστορική αυθεντικότητα του γλυπτού και μαρτυρούν αιώνες ταφής πριν από την επαναανακάλυψή του.
Τα γλυπτά από πηλό Μπούρα κατέχουν μια μοναδική θέση εντός της αρχαιολογικής κληρονομιάς της υποσαχάρειας Αφρικής. Η διακριτική οπτική γλώσσα τους, η αξιοσημείωτη ποικιλία μορφών και η σοφή τεχνική αποκαλύπτουν την ύπαρξη μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης μεσαιωνικής κοινωνίας, των επιτευγμάτων της οποίας παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα μέχρι τις συστηματικές αρχαιολογικές εξερευνήσεις του 20ού αιώνα. Αυτή η εξαιρετικά διασωζόμενη ανθρωπομορφική μορφή αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό παράδειγμα αυτής της εξαιρετικής παράδοσης.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
McIntosh, Susan Kee. Excavations at Bura, Niger (West Africa). University of California Press, 1995.
Haour, Anne. Rulers, Warriors, Traders, Clerics: The Central Sahel and the North Sea (800–1500). Leiden, 2007.
Insoll, Timothy. The Archaeology of Islam in Sub-Saharan Africa. Cambridge University Press, 2003.
Gado, Boubé. Le Site Archéologique de Bura. Niamey, διάφορες εκδόσεις.
Επιλεγμένες Περιφερειακές Αναφορές
Συγκριτικές μελέτες για τον αρχαιολογικό πολιτισμό Μπούρα-Ασίντα στη δυτική Νιγηρία, συμπεριλαμβανομένων ταφικών πηλινών, ιπποδρομιακών και ανθρωπομορφικών γλυπτών από τη ζώνη Τουιλαμπίερι.
Inv. No. MAZ23724
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 συνδυαστικά με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG), κάθε αίτηση αποζημίωσης για την επανέκδοση πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινά αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στην Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες αποκατάστασης (translocation-project) κατά τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στην εξάρτηση μας στο Λomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης στον τόπο. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Αν προκύψουν ερωτήματα ή αμφιβολίες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε περίπτωση θα αξιολογείται επιμελώς χρησιμοποιώντας όλες τις διαθέσιμες πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναπαραχώρησης πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινοειδή αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στη Βασική μας εξάρτηση στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμποτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε κανένα προηγούμενο δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Συνθήκη της UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο για την Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναπαραχώρησης πολιτιστικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη γνώση των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής για την τοποθεσία και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πηλινά αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στην Gallery Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στη μοναδική μας εξάρτηση στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπούζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Gallery Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
"Πιστεύω ότι η εισαγωγή όλων των έργων τέχνης από την Αφρική—είτε αντίγραφα είτε πρωτότυπα—θα πρέπει να απαγορεύεται για την προστασία της Αφρικής." Παράθεση: Καθηγήτρια Δρ. Βίολα Κέρινγκ, πρώην διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου του Βερολίνου, νυν HUMBOLDTFORUM
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Bura
Χώρα προέλευσης
Νίγηρας
Υλικό
Terracotta
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A terracotta sculpture
Height
34 cm
Βάρος
1.9 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
