Robert Capa - Madrid - 1937

EXTREM IMPRESSIVE BOOK με φωτογραφίες του Robert Capa (1913-1954), της Gerda Taro (1910-1937) και του David Robert "Chim" Seymour (1911-1956).

BRILLIANTLY DESIGNED.
ΤΥΠΩΜΕΝΟ ΣΕ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΧΑΡΤΙΑ.
ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ ΑΠΟ ΤΟΝ JOSEP SALA.
ΣΕΚΑΤΑΡΑ COVER ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ.

Με 100 (!) σπουδαίες φωτογραφίες σε ασπρόμαυρο και τρία φωτομοντάζ σε έγχρωμο.
ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΣΕ Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΠΑΙΑΣ.

- Horacio Fernandez, "Photobooks Spain 1905-1977", σελ. 92-97
- Michel Lefebvre-Peña, "Guerra Grafica. Espagne 1936-1939. Photographes, Artistes et Ecrivains en guerre",
σελ. 210-211

Η επαγγελματική μου κάρτα στην μπροστινή εξώφυλλο κρύβει το ναζιστικό σύμβολο, το οποίο απαγορεύεται να εμφανίζεται στη Γερμανία. Κάθε φωτογραφία αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση του βιβλίου που προσφέρεται.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ SUPER POPULAR SINGLE-SELLER AUCTIONS από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέροντας μερικά από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΑ ΚΟΣΜΟΥ - από τη δική μου ιδιωτική συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

Ο Robert Capa είναι ένας από τους πιο γνωστούς φωτορεπόρτερς του εικοστού αιώνα. Γεννήθηκε Endre Ernö Friedmann (Βουδαπέστη, Ουγγαρία, 22 Οκτωβρίου 1913-Thai-Binh, Ινδοχώρα, 25 Μαΐου 1954) σε Εβραϊκή οικογένεια ράφτηδων, φοίτησε στο Βερολίνο και στη συνέχεια έφυγε πριν από το 1933 στο Παρίσι. Γρήγορα απέκτησε διεθνή φήμη για τις φωτογραφίες του από το Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, αργότερα διέφυγε στη Νέα Υόρκη το 1939. Κάλυψε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως σύμμαχος φωτογράφος, συν ίδρυσε τη Magnum Photos το 1947 (με τους Chim μεταξύ άλλων) και έκανε αρκετά βιβλία βασισμένα στις φωτογραφίες του από ταξίδια στην Ευρώπη, την ΕΣΣΔ και το Ισραήλ. Πέθανε μετά από πάτημα νάρκης το 1954.

Η Gerda Taro ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που αναγνωρίστηκαν ως φωτορεπόρτερ, και η πρώτη που σκοτώθηκε καλύπτοντας πόλεμο. Γεννήθηκε Gerta Pohorylle στο Στουτγάρδη της Γερμανίας (1 Αυγούστου 1910-Μπρουνέτε, Ισπανία, 26 Ιουλίου 1937) και μεγάλωσε στη Λειψία σε μεσαία αστική εβραϊκή οικογένεια, έφυγε για το Παρίσι το 1933. Ταξίδευε εμπρός-πίσω από το Παρίσι στην Ισπανία κατά τον πρώτο χρόνο του Ισπανικού Εμφυλίου και, while καλύπτοντας τη μάχη της Μ Brunete, χτυπήθηκε από τεθωρακισμένο και πέθανε.

Ο Chim, που γεννήθηκε Dawid Szymin (Βαρσοβία, Πολωνία, 20 Νοεμβρίου 1911-Σουέζ, Αίγυπτος, 10 Νοεμβρίου 1956), έφτασε στο Παρίσι το 1932 και εντός δύο ετών έγινε τακτικός συντάκτης του Regards με τις φωτογραφίες του για τον Λαϊκό Μέτωπο. Κάλυψε ολόκληρο τον Ισπανικό Εμφύλιο και διέφυγε από τη Γαλλία το 1939 για τη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ευρώπη το 1947 και καθιερώθηκε ως ξένος συντάκτης με το ψευδώνυμο David Seymour. Το 1956 σκοτώθηκε καλύπτοντας την Κρίση του Σουέζ.

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Editions del Comissariat de Propaganda de la Generalitat de Catalunya, 1937.
Πρώτη και μόνη έκδοση, πρώτη εκτύπωση. 1937.

Paperback (συνδεδεμένο μαλακό εξώφυλλο), εξώφυλλα εικονογραφημένα με φωτογραφίες και φωτομοντάζ (όπως κυκλοφόρησε). 235 x 300 mm. 96 σελίδες. 100 φωτογραφίες, 3 χειροχρωματισμένες, διπλές σελίδες φωτομοντάζ. Διάφοροι φωτογράφοι. Φωτομοντάζ: Josep Sala. Εκτύπωση: Industries Grafiques Seix, Barcelona και Barral Empresa, Colectivizada, Barcelona. Κείμενο στα Καλτονικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Αγγλικά.

Κατάσταση:
Εσωτερικά καθαρό χωρίς σημάδια προηγούμενου κατόχου, οι πρώτες σελίδες με βαρύτερο ίχνος χρήσης και με μερικά λεκέδες, σελίδα προς σελίδα το περιοδικό διατηρείται ολοένα και καλύτερα, ελαφρή ίχνη χρήσης ήπια, μικρές ατέλειες, αλλά όχι μεγάλες αξιοσημείωτες ατέλειες ή ελαττώματα (ακούγεται χειρότερο απ’ ότι είναι, καθώς οι περισσότερες σελίδες είναι πραγματικά καλά διατηρημένες). Τρεις μικροταινίεςαριστερά άκρη της πρώτης σελίδας (για να σταθεροποιήσουν τις σχίσεις που συμβαίνουν εύκολα όταν ανοίγετε το βιβλίο στο επίπεδο των συνδετήρων). Εκτός εξώφυλλα χρησιμοποιημένα και εν μέρει λεκιασμένα (όπως συχνά), ειδικά στο κάτω ήμισυ, πάντα εύθραυστο σπονδυλός με ελλείποντα μέρη στην κορυφή και στη μέση, σκισμένο στο τέλος, αλλά πολύ σταθερή δέσιμο, λίγο ζορισμένο στο τέλος (επίσης μικρή επίπτωση και για τις σελίδες, αλλά όχι δραματικά). Γενικά fairly good condition.

Ακραία σπάνιο, εξαιρετικά εντυπωσιακό και εξαιρετικά ζητούμενο ισπανικό φωτογραφικό περιοδικό - δύσκολη τύχη σε οποιαδήποτε κατάσταση.

"Το Νοέμβριο του 1936 τα επαναστατικά στρατεύματα έφτασαν στις πύλες της Μαδρίτης, και άρχισε η μάχη για την άμυνα της πρωτεύουσας. Η μακρά πάλη περιλάμβανε την εκκένωση των πολιτών και ακόμα και της θεσμικά εκλεγμένης κυβέρνησης προς Βαλένθια. Η Δημοκρατία βρισκόταν σε δεινή κατάσταση, ιδιαίτερα με γερμανικά και ιταλικά στρατεύματα στηρίζοντας τον Φράνκο (και έτσι βάζοντας τέλος σε οποιαδήποτε μορφή διεθνούς ουδετερότητας). Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνόδευσαν αεροπορικούς βομβαρδισμούς, για λίγο περισσότερο λόγο από το να αποδημοκρατήσουν τους πολιορκημένους. Εκείνο το Νοέμβριο ο λαός της Μαδρίτης υπέστη βομβαρδισμό μετά τον βομβαρδισμό, και ο θάνατος ήταν φριχτός.
Η Μαδρίτη έδωσε μάχη στα χαρακώματα αλλά και στο προπαγανδιστικό πεδίο σε μια προσπάθεια να λάβει βοήθεια από το εξωτερικό. Τον Οκτώβριο του 1936 η Καταλανική κυβέρνηση είχε ιδρύσει το Κομμανισάτο Προπαγάνδας για να «επανέλθει η αλήθεια» σχετικά με τον πόλεμο, ξεκινώντας ένα πρόγραμμα δημοσιεύσεων με στόχο τη στήριξη της Γκρούπας. Μία από αυτές τις δημοσιεύσεις ήταν Madrid, ένα φωτοβιβλίο στο οποίο οι εικόνες διηγούνται την ιστορία.
Το Madrid αποτελεί ένα ντοκουμέντο για τον πόλεμο στο населμότητα, μια οπτική αφήγηση με αρχή και τέλος, μια ιστορία σε τέσσερα μέρη ακολουθούμενη από επίλογο. Το βιβλίο ανοίγει με μια σύντομη προμε author στον οκτώγλωσσον τίτλο «Η Καταστροφή της Μαδρίτης» και αναφέρει ότι «Η σκανδαλώδης σκληρότητα ευδοκιμεί στην επίθεση του ανεπίδεκτου άμαχου πληθυσμού» και ότι τα γερμανικά και ιταλικά αεροσκάφη «καταστρέφουν ολόκληρες γειτονιές, μουσεία, νοσοκομεία, ευαγή ιδρύματα, σχολεία.» Ακολουθεί μια ενότητα με εικόνες που φέρνουν την «αλήθεια»: την καταστροφή που προκλήθηκε από τη βόμβα, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων. Η δεύτερη ενότητα εστιάζει στους άστεγους, στους πρόσφυγες ειδικά. Το τρίτο μέρος καλύπτει την εκκένωση, ενώ το τελευταίο αφιερώνεται στην υποδοχή των εκτοπισμένων στην Μπαρτσελόνα. Το ευτυχές τέλος ωστόσο διαψεύδεται από τον επίλογο, όπου η ιστορία αρχίζει ξανά με την επιστροφή σε κτιριακές προσβολές από βόμβες και άμαχους θανάτους. Οι ενότητες της ιστορίας συνδέονται με θεατρικά παραπετάσματα σε τρεις διπλές σελίδες, χειροχρωματισμένα φωτομοντάζ. Δεν δίνονται πληροφορίες σχετικά με τους καλλιτέχνες.
Το Madrid δεν περιέχει πιστώσεις σχετικά με όσους ευθύνονται για το σχεδιασμό, το κείμενο, τα σκίτσα, το φωτομοντάζ ή τις φωτογραφίες. Τέτοιες πληροφορίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν, καθώς πιθανόν οφείλονται στην ολική καταστροφή εγγράφων στη Μπαρτσελόνα στις ημέρες πριν από την είσοδο του επαναστατικού στρατού - τα αρχεία του Κομμανισατού Προπαγάνδας δεν υπάρχουν πλέον. Επιπλέον, οι φωτογραφίες από τα δεκατέσσερα άλμπουμ φωτογραφιών του Κομμανισατού στη Βιβλιοθήκη Nacional μέχρι το 1990 και σήμερα στο Arxiu Nacional de Catalunya επίσης παρέχουν λίγες πληροφορίες για τους φωτογράφους. Παρόλα αυτά, πολλές από τις εικόνες δημοσιεύτηκαν αλλού με πιστώσεις ή βρέθηκαν σε άλλους αρχεία, διευκολύνοντας τον εντοπισμό μεγάλου μέρους τους.
Για παράδειγμα, οι δύο φωτογραφίες εξωφύλλου είναι εικόνες του David Seymour (Chim) που δημοσιεύθηκαν σε πολλές περιπτώσεις. Ο Seymour τράβηξε αυτές τις εικόνες τον Απρίλιο του 1936 (δηλαδή πριν από την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου) κατά τη διάρκεια συνέδριου κοντά στη Μπαδahoθ στο ριζικό μεταρρυθμίσεων αγροτικής πολιτικής. Ο άγνωστος καλλιτέχνης του φωτομοντάζ απεικονίζει ανθρώπους που κοιτάζουν με προσμονή προς τον ουρανό με ανήσυχες εκφράσεις προσώπων για να δημιουργήσει ένα εξώφυλλο με τη δύναμη αφίσας που απεικονίζει τον τρόμο της βόμβας και τους πιθανούς θανάτους. Οι γυναίκες και τα παιδιά στο εξώφυλλο συμβολίζουν την αδυναμία ενός λαού εκτεθειμένου στις επιθέσεις του φασισμού.
Το βιβλίο ανοίγει με είκοσι φωτογραφίες κτιρίων στο κέντρο της Μαδρίτης που καταστράφηκαν από βόμβες. Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι του Luis Lladó, διδάσκων και φωτογράφος στη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Μαδρίτης, οποίος υπήρξε διευθυντής του φωτογραφικού αρχείου στα Υπουργεία Προπαγάνδας και Κράτους κατά τον πόλεμο και ο επίσημος φωτογράφος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η σειρά των εικόνων απεικονίζει καμμένα σπίτια, ισοπεδωμένα εργαστήρια, κτίρια χωρίς προσόψεις, δρόμους γεμάτους συντρίμμια, κρατήρες στις εισόδους του μετρό, τα ερείπια ενός αγοράς, τη στέγη παιδιατρικού νοσοκομείου φλεγόμενη. Μετά αυτές τις εικόνες, των οποίων οι μόνο «μικρές απώλειες» είναι ένα σήμα κυκλοφορίας μπροστά στο κτίριο του ταχυδρομείου και ένα σφαγιασμένο άλογο στον πεζόδρομο, τα θύματα της «αλήθειας» παρουσιάζονται σε επίσημες φωτογραφίες από τα αρχεία νεκροτομείων. Αυτές δείχνουν δώδεκα νεκρά παιδιά με ανοιχτά μάτια και ετικέτες αριθμών ταυτοποίησης. Αυτές οι σοκαριστικές εικόνες δημοσιεύτηκαν στη συνέχεια πολλές φορές σε περιοδικά και αφίσες τόσο στην Ισπανία όσο και στο εξωτερικό. Στο τέλος αυτής της ενότητας, μια φωτομοντάζ τριών λήψεων του Robert Capa τονίζει αισιόδοξα την ύπαρξη της Δημοκρατικής αεράμυνας, αν και αποδείχθηκε ανεπαρκής για την ανατροπή των εχθρικών βομβαρδισμών.
Η επόμενη ενότητα φέρει τον τίτλο "Κάτω από το έδαφος της Μαδρίτης" και παρουσιάζει πλατφόρμες σε σταθμούς υπόγειου μετρό που λειτουργούσαν ως καταφύγια για αεροπορικά χτυπήματα. Το αρχικό μοτίβο αποτελείται από ένα σχέδιο ομάδας τρομοκρατημένων ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών που κατεβαίνουν σκαλιά φωτιζόμενα από τη λάμψη των πυρκαγιών. Το σχέδιο συνδυάζεται με τέσσερις νυχτερινούς φωτογραφίες τραβηγμένες κατά τον μήνα Νοέμβριο στους σταθμούς Sol και Gran Vía. Μια από αυτές έχει αποδοθεί στον Hans Namuth και Georg Reiner, ενώ οι υπόλοιπες είναι σίγουρα του Capa. Αυτοί οι τρεις φωτογράφοι τράβηξαν και τις άλλες εικόνες σε αυτήν την ενότητα, μερικές από τις οποίες επανεκδόθηκαν στον διεθνή τύπο.
Η φωτομοντάζ στην αρχή της επόμενης ενότητας, "Desolation and Exodus", αποτελείται από τρεις άγνωστες φωτογραφίες της εκκένωσης του πολιτικού πληθυσμού στο τέλος Νοεμβρίου. Οι επόμενες πέντε φωτογραφίες ελήφθησαν από τον Capa στην γειτονιά Vallecas.
Αποφεύγοντας τα λόγια, περιγράφουν την επιτακτικότητα της εκκένωσης. Ακολουθούν αρκετές φωτογραφίες προσφύγων που υποχωρούν -κυρίως παιδιά-. Το τελευταίο μέρος αυτής της ενότητας καλύπτει μια διαφορετική κατάσταση: όσοι έφυγαν πεζή από το μέτωπο με τις περιουσίες τους, εγκαταλειμμένοι από τις αρχές. Αυτές οι τραγικές εικόνες, που ημερολογιακά χρονολογούνται ένα μήνα πριν από τις άλλες, τραβήχτηκαν όχι στη Μαδρίτη αλλά στην επαρχία Κόρδοβα και, αν και δεν είναι τόσο γνωστή όσο η φωτογραφία του πτώσανε του Capa, δημοσιεύτηκαν και αυτές σε πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης." Εκείνο που 5 Σεπτεμβρίου ο Capa δεν ήτανο μόνος. Η Gerda Taro, ο Hans Namuth και ο Georg Reisner είχαν επίσης πάρει τις κάμερες τους στο Cerro Muriano (Κορδόβα).

Η τέταρτη ενότητα ανοίγει με ένα φωτεινότερο φωτομοντάζ που απεικονίζει μια πρόσφυγα που κρατά ένα παιδί στην αγκαλιά της και χαμογελά πλατιά. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Chim στο σταδτιόν Montjuic της Μπαρτσελόνα, το κέντρο υποδοχής για τους εκτοπισμένους! Ολοκληρώνοντας το φωτομοντάζ, μια εικόνα δύο στρατιωτών σε άδεια σε συντροφιά με νοσοκόμες. Αποτυπώνονται εναντίον ενός πανοραμικού οράματος της Μπαρτσελών από ύψος. Μια αφελής εικόνα της πλευράς που υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δεν υπήρχε, σχεδόν σαν κάτι από έναν άλλον κόσμο, μια εικόνα που ίσως να μη υπήρχε... και ένα σημάδι ότι η προπαγάνδα ξαφνικά έγινε τοπική και ίσως αυτοικανοποιημένη. Οι επόμενες φωτογραφίες επιβεβαιώνουν αυτήν την εντύπωση της απ逃ξίας από την πραγματικότητα: οι εκτοπισμένοι «ανάπαυονται από την μακροχρόνια κόπωση κάτω από τον ήλιο της Καταλονίας», «τραιφομονούν οι ίδιοι στους μεγάλους φαγητούς των Barcelona» και έχουν «μία νέα σχολή αέρα και ήλιου για να κάνουν τις άσχημες μνήμες να ξεφουσκώσουν». Αυτή τη φορά οι φωτογραφίες, που επίσης κυκλοφόρησαν ως σειρά καρτ ποστάλ, ήταν του Chim και της Margaret Michaelis.
Όπως αναφέρει ο τελικός κειμενο, εδώ πρέπει να τελειώνει το Madrid, αλλά ένα ερωτηματικό που αιωρείται πάνω από το κείμενο (κλείνουμε το βιβλίο με ένα φρικτό ερώτημα) μετακινεί ρητορικά την πιθανότητα να βομβαρδίσουν και το Μπαρτσελόνα. Ένας βομβαρδισμός πράγματι έλαβε χώρα στις 13 Φεβρουαρίου 1937, όταν ένα ιταλικό πολεμικό πλοίο άνοιξε πυρ κατά της πόλης. Η νέα, αναπόφευκτη παρουσία της «αλήθειας» ήρθε ως αγενής αφύπνιση στη τοπική προπαγάνδα και προώθησε την προσθήκη τεσσάρων σελίδων με εννιά εικόνες ερειπίων και πέντε πτωμάτων, το μόνο σχόλιο ήταν ένα σύντομο «Μαδρίτη επίσης», το οποίο δραματικά και τελικά γύρισε ξανά το Μαδρίτη στο ξεκίνημα - την ολοκλήρωση ενός σατανικού πλήρους κύκλου.»
- Horacio Fernandez -