René Magritte (1898-1967) - Ceci n'est pas une pomme

Ρενέ Μαγκρίτ (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφα υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Τσάρλι Χερσκωβίτσι, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE, πλακέτα Μαγκρίτ υπογεγραμμένη

Λιθογραφία σε βελούδο χαρτί BFK Rives vellum.

Αριθμημένη / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένη στην επιτύπωση
Το πλαίσιο δεν συμπεριλαμβάνεται

Λιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Μαγκρίτ, επαληθευμένη με τη σφραγίδα blind seal Succession, υπογεγραμμένη στο πέτρινο κάτω αριστερό σημείο και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Τσάρλι Χερσκωβίτσι, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.

Ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο διάσημος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ενδιαφέροντα έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσης.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται κάπου· απλώς πλέει στο κέντρο της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτόν τον αινιγματικό μόλιβ, καλαίσθητα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδομένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Μαγκρίτ.

Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενικής οντότητας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ presents ένα αδύνατο όραμα. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική αίσθηση της αταξίας, αποτελώντας ένα μέρος αυτής της παράξενης σύνθεσης. Ο Μαγκρίτ χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτά τα κοινά θέματα για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αναρωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό, και τη ίδια τη φύση της αναπαράστασης.