Terry Richardson - Lady Gaga - 2011

ΤΕΛΕΙΑ, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ "LADY GAGA" από Τέρενς "Τέρι" Ρίτσαρντσον, που γεννήθηκε το 1965 - διάσημος, αλλά και διεθνώς γνωστός και αμφιλεγόμενος Αμερικανός φωτογράφος μόδας και πορτραίτων.

Ο Terrry Richardson έχει φωτογραφήσει διαφημιστικές καμπάνιες για τους Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford και Yves Saint Laurent ανάμεσα σε άλλους, καθώς έχει δουλέψει και για περιοδικά όπως το Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair, Harper's Bazaar, i-D και Vice.
Από το 2001, ο Terrry Richardson έχει κατηγορηθεί από πολλούς μοντέλα για σεξουαλική παρενόχληση. Το 2017, μάρκες και περιοδικά που είχαν συνεργαστεί με τον Richardson στο παρελθόν άρχισαν να απομακρύνονται από αυτόν, λέγοντας ότι δεν θα τον απασχολούν πλέον. Δεν έχει ενεργά εργαστεί ως φωτογράφος από το 2018.

ME TO ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΕΞΩΔΕΙΚΤΙΚΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ.

ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Μετά την μεγάλη επιτυχία των δύο πρώτων δημοπρασιών, το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία) παρουσιάζει πλέον με περηφάνια τη τρίτη και τελευταία έκδοση για φέτος της σειράς "Masters of Erotic Photobooks".
Απολαύστε ακόμα μια πολύ προσωπική επιλογή βιβλίων αφιερωμένων στον ερωτισμό με όλα τα όμορφα του στοιχεία - αντλημένα από τη προσωπική μου βιβλιοθήκη και από διάφορες αγορές τα τελευταία χρόνια.

"Σε αυτό το βιβλίο με πρωτότυπες, backstage φωτογραφίες, ο διακεκριμένος φωτογράφος Ter ry Richardson ακολουθεί τη σταρ Lady Gaga για ένα χρόνο, από το Lollapalooza μέχρι τη τελευταία παράσταση της περιοδείας Monster Ball. Κατά την περίοδο που παρακολουθούσε τη Gaga, ο Richardson τράβηξε πάνω από 100.000 εικόνες και παραβρέθηκε σε πάνω από 30 ημερομηνίες Monster Ball σε όλο τον κόσμο. Από τα MTV Video Music Awards του 2010 μέχρι το συναυλιακό συλλαλητήριο Don't Ask, Don't Tell repeal στη Πόρτλαντ του Μέιν, μέχρι τη μόδα Thierry Mugler στο Maxime, Παρίσι, ο Richardson αιχμαλωτίζει τη Lady Gaga όπως δεν την έχετε ξαναδεί ποτέ πριν. Ένα παγκόσμιο οδοιπορικό διάρκειας ενός έτους - πλήρης πρόσβαση, τίποτα εκτός ορίων - αυτό είναι το βιβλίο που οι θαυμαστές της Lady Gaga περιμένουν."
(από τον εκδότη)

Ο Terry Richardson είναι γνωστός για πολλές μεγάλες, περιζήτητες φωτοβιβλία όπως το "Hysteric Glamour" (Hysteric Glamour, Τόκιο. 1998 - Andrew Roth, The Book of 101 Books - Martin Parr, Gerry Badger, "The Photobook. A History. Volume 2" - Hasselblad Center, "The Open Book")

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Wilhelm Goldmann Verlag, Μόναχo. 2011. Πρώτη γερμανική έκδοση, πρώτη εκτύπωση.
Αρχικά δημοσιεύθηκε από τους Grand Central Publishing, Boston, New York, στον ίδιο μέγεθος, διάταξη και περιεχόμενο.

Ασπρόδετο με εξώφυλλο. Διαστάσεις 257 x 316 mm. 360 σελίδες. 500 φωτογραφίες. Φωτογραφίες: Terry Richardson. Κείμενο στα γερμανικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά και εξωτερικά πολύ φρέσκο και καθαρό, χωρίς σημάδια προηγούμενων κατόχων και χωρίς γάργαρα· πολύ ελαφριά φθορά από χρήση, με μερικές ελαφρές κηλίδες στην επάνω άκρη. Το εξώφυλλο με το dustjacket πολύ φρέσκο και πλήρες χωρίς σχίσιματα, χωρίς κολλημένες ραφές και χωρίς ελλείποντα μέρη· πολύ ελαφριά φθορά από χρήση. Συνολικά πολύ καλή κατάσταση.

Μεγάlo photobook του Τerry Richardson για την "Lady Gaga" με πρωτότυπο dustjacket - σε πολύ φρέσκια κατάσταση.

"Ο Richardson γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, γιος της Norma Kessler, ηθοποιού, και του Bob Richardson, φωτογράφου μόδας που αντιμετώπιζε σχιζοφρένεια και εξάρτηση από ουσίες. Ο πατέρας του ήταν Ιρλανδοϊρλανδός καθολικός και η μητέρα του Εβραία. Μετά το διαζύγιο των γονέων του, ο Richardson μετακόμισε στο Woodstock της Νέας Υόρκης με τη μητέρα του και τον πατριό του, τον Αγγλο-κιθαριστή Jackie Lomax. Αργότερα μετακόμισε στην περιοχή του Χόλιγουντ, Λος Άντζελες, όπου φοίτησε στο Hollywood High School.
Μετακόμισε με τη μητέρα του στο Ojai, Καλιφόρνια, όπου φοίτησε στο Nordhoff High School, όταν ήταν 16 ετών.
Αρχικά ο Richardson ήθελε να γίνει μουσικός punk rock αντί για φωτογράφος. Έπαιζε μπάσο στον πανκ ροκ σχημα The Invisible Government για τέσσερα χρόνια. Έπαιζε μπάσο σε διάφορες άλλες punk μπάντες στη Νότια Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένων των Signal Street Alcoholics, Doggy Style, Baby Fist και Middle Finger.
Η μητέρα του φέρεται να του έδωσε την πρώτη φωτογραφική μηχανή το 1982, την οποία χρησιμοποίησε για να καταγράψει τη ζωή του και τη σκηνή του punk rock στο Ojai. Το 1992, ο Richardson εγκατέλειψε τη μουσική και μετακόμισε στο East Village της Νέας Υόρκης, όπου άρχισε να φωτογραφίζει νέους που διασκέδαζαν και άλλες βραδινές εξόδους. Ήταν στη Νέα Υόρκη όπου είχε το πρώτο του «μεγάλο διάλειμμα». Τα πρώτα του δημοσιευμένα μόδας φωτογραφικά πλάνα εμφανίστηκαν στο Vibe το 1994. Το εκτεταμένο/classic spread στο Vibe παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μόδας του Παρισιού αργότερα εκείνο το έτος. Μετά την παρουσίαση, ο Richardson φωτογράφισε διαφημιστική καμπάνια για την άνοιξη του 1995 του σχεδιαστή μόδας Katharine Hamnett. Η καμπάνια έγινε γνωστή για εικόνες νεαρών γυναικών με κοντές φούστες και με τριχωτό στην ηβική περιοχή.
Στη συνέχεια ο Richardson μετακόμισε στο Λονδίνο και δούλεψε για τα περιοδικά The Face, i-D και Arena.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει φωτογραφήσει καμπάνιες για μπράντες μόδας και σχεδιαστές όπως οι: Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford και Yves Saint Laurent. Έχει επίσης εργαστεί σε περιοδικά όπως Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair και Harper's Bazaar.
Ο Richardson έχει παράξει αρκετές καμπάνιες για τη Diesel, συμπεριλαμβανομένου του 'Global Warming Ready' που κέρδισε Ασημένια Λιοντάρια ως Εκτύπωση στο Διεθνές Φεστιβάλ Διαφήμισης Cannes Lions το 2007. Έχει παραγάγει αρκετούς ιδιωτικούς πορτραίτα για τον ιδρυτή της εταιρείας Renzo Rosso. Τον Σεπτέμβριο του 2011, διοργάνωσαν από κοινού μια παρουσίαση βιβλίου μαζί με την συντάκτη μόδας Carine Roitfeld, στο Colette στο Παρίσι.
Το 2012 ο Richardson ξεκίνησε τη δική του ατομική έκθεση στην OHWOW Gallery του Λος Άντζελες, με τίτλο Terrywood. Τον Μάιο του 2012, βίντεο με το μοντέλο Kate Upton να εκτελεί τον χορό Cat Daddy για τον Richardson στο στούντιό του, έγινε viral. Τον Δεκέμβριο του 2012, η Lady Gaga ανακοίνωσε ότι ο Richardson γύριζε ένα ντοκιουτέρ για τη ζωή της. Ο Gavin McInnes του Vice υπερασπίστηκε τον Richardson το 2004 λέγοντας ότι η δουλειά του επικρίθηκε από «τύπους φεμινιστών του πρώτου έτους».
Ο Richardson πραγματοποίησε την πρώτη ομαδική έκθεση το 1998. Η έκθεση με τίτλο These Colors Don't Run και φιλοξενήθηκε στην Alleged Gallery, συμπίπτοντας με την κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου με τίτλο Hysteric Glamour. Η δουλειά του περιλήφθηκε αργότερα σε άλλη έκθεση με τίτλο Smile στην Alleged Gallery. Έκανε την πρώτη του Παρισινή έκθεση στη Galarie Emmanuel Perrotin το 1999. Η έκθεση του Richardson "Feared by Men Desired by Women" παρουσιάστηκε σε γκαλερί στο Shine Gallery του Λονδίνου την επόμενη χρονιά.
Terryworld, μια έκθεση της δουλειάς του Richardson με το όνομα, παρουσιάστηκε το 2004 στην Deitch Gallery στη Νέα Υόρκη. Το Orange County Museum of Art παρουσίασε τη δουλειά του Richardson σε μια ομαδική έκθεση με τίτλο Beautiful Losers το 2005. Η έκθεση Mom + Dad, που παρουσίαζε έργα από το βιβλίο του Richardson με το ίδιο όνομα, φιλοξενήθηκε στη Half Gallery στη Νέα Υόρκη το 2011. Τον ίδιο χρόνο, οι φωτογραφίες από το βιβλίο Hong Kong παρουσιάστηκαν στο Art Hong Kong. Η δουλειά του Richardson αργότερα παρουσιάστηκε στη OHWOW Gallery του Λος Άντζελες. Η έκθεση φέρει τον τίτλο Terrywood και διήρκεσε από τις 24 Φεβρουαρίου έως τις 31 Μαρτίου 2012.
Ο Richardson άρχισε να σκηνοθετεί μουσικά βίντεο στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Σκηνοθέτησε βίντεο για τους Death in Vegas και Primal Scream καθώς και εναλλακτικό βίντεο για το τραγούδι "Find a New Way" των Young Love και το "Purple" των Whirlwind Heat με μοντέλα τις Susan Eldridge και Charlotte Kemp Muhl. Σκηνοθέτησε το βίντεο κλιπ για το "Red Lips" της Sky Ferreira. Επιπλέον, κάνει cameo στην κορυφή του βίντεο Thirty Seconds to Mars για το "Hurricane".
Το βίντεο κλιπ για το "Oldie" των Odd Future ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια ενός φωτοσοου με τον Richardson και δημοσιεύτηκε στις 20 Μαρτίου 2012. Στο βίντεο φαίνεται ο Richardson να βγάζει φωτογραφίες του συλλογικού συγκροτήματος καθώς γλεντά και παίζει μπροστά από ένα μεγάλο λευκό φόντο. Στις 29 Αυγούστου 2013, σκηνοθέτησε την Μπιόνσε στο βίντεο κλιπ ενός single της "XO". Επίσης σκηνοθέτησε το "Wrecking Ball" της Miley Cyrus. Τον Δεκέμβριο του 2013 ανέλαβε το treatment για το βίντεο κλιπ της "Do What U Want" της Lady Gaga και του R. Kelly από το τρίτο στούντιο άλμπουμ της, Artpop, αλλά η ταινία δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Στις 21 Αυγούστου 2017, ο Richardson σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο της Anitta, "Vai Malandra", στο Vidigal, Ρίο ντε Τζανέιρο.
Υπάρχουν αρκετά επαναλαμβανόμενα θέματα στο έργο του Richardson, κυρίως η τοποθέτηση διασήμων σε καθημερινές καταστάσεις και η φωτογράφισή τους με παραδοσιακά πεζά μέσα όπως η χρήση μιας στιγμιαίας μηχανής. Το έργο του εξερευνά επίσης ιδέες σεξουαλικότητας, με πολλά από τα κομμάτια που φιλοξενούνται στα βιβλία Kibosh και Terryworld να απεικονίζουν πλήρη γυμνότητα και τόσο προσομοιωμένες όσο και πραγματικές σεξουαλικές πράξεις. Αρχικά, πολλά από τα θέματα του Richardson φωτογραφίζονταν μπροστά σε λευκό φόντο, αλλά αργότερα επεκτάθηκε σε άλλες πλάτες.
Είναι γνωστός για τη στάση του απέναντι στους υπό θεραπεία, τα μοντέλα και συχνά τους δίνει τα γυαλιά του ως το δικό του σήμα κατατεθέν, ώστε να « pretend to be him » ή, στην περίπτωση της ηθοποιού Chloe Sevigny, να ταποθετεί τα μοντέλα σε μακιγιάζ και κοστούμια ώστε να φαίνονται σαν αυτός. Ο Richardson θεωρείται ότι επηρέασαν ο Larry Clark, η Nan Goldin, η Diane Arbus και o Robert Fr anκ ως πρωταρχικές επιδράσεις στο καλλιτεχνικό του στυλ. Το έργο του έχει επαινεθεί από τον Helmut Newton.
Ο Richardson περιέγραψε το στυλ του ως «προσπάθεια να συλλάβω εκείνες τις ασυνανατολισμένες στιγμές όταν η σεξουαλικότητα των ανθρώπων βγαίνει στην επιφάνεια.»
Ο Richardson είναι επίσης γνωστός για τον μη σεξουαλικό πορτραίτο του. Έχει πάρει πορτραίτα ενός ευρέος φάσματος διασήμων και πολιτικών.
Ο Richardson είχε παντρευτεί τη μοντέλα Nikki Uberti από το 1996 έως το 1999. Παντρεύτηκε τη πολιτική υπάλληλο και επιχειρηματία Audrey Gelman από το 2011 έως το 2013.
Άρχισε να βγαίνει με τη μακρόχρονη βοηθό φωτογραφίας, την Alexandra "Skinny" Bolotow το 2014. Στις 19 Μαρτίου 2016, η Bolotow γέννησε δίδυμα αγόρια. Έχει δηλώσει ότι ήταν «η πιο έντονη, εμπνευστική, καθηλωτική, και ταπεινωτική εμπειρία της ζωής μου». Το ζευγάρι ενώθηκε το 2017 στο Taos, Νέο Μεξικό.
Αυτή τη στιγμή διαμένει στο Bearsville, Νέα Υόρκη.
Το 2010, ο Richardson συμμετείχε με το RxArt, μια φιλανθρωπική οργάνωση που δωρίζει τέχνη σε παιδιατρικές κλινικές.
Από το 2001, ο Richardson έχει κατηγορηθεί επανειλημμένως ότι χρησιμοποίησε τη επιρροή του στη βιομηχανία της μόδας για σεξουαλική εκμετάλλευση μοντέλων κατά τη διάρκεια φωτογραφήσεων, συμπεριλαμβανομένης πίεσης να συμμετάσχουν σε σεξουαλικές πράξεις μαζί του.
Τα μοντέλα με τα οποία έχει συνεργαστεί (συμπεριλαμβανομένων της Rie Rasmussen και της Jamie Peck) έχουν κατηγορήσει τον Richardson για σεξουαλική παραβατικότητα, συμπεριλαμβανομένης εκμετάλλευσης.
Σε συνέντευξη του 2010 στο French Institute Alliance Française, ο Marc Jacobs είπε ότι ο Richardson είναι "μη κακόβουλος". Ο Richardson δημοσίευσε μια επιστολή το 2014 στο The Huffington Post υπερασπιζόμενος τον εαυτό του κατά των κατηγοριών. Ο Richardson είπε ότι οι κατηγορίες είναι ψευδείς και ότι θεωρεί τον εαυτό του "σκεπτόμενο και σεβαστικό" προς τους φωτογραφικούς του υπόχρεους. Μοντέλα όπως οι Noot Seear, Daisy Lowe και Charlotte Free τον υπερασπίστηκαν.
Το 2017, λόγω των κατηγοριών για σεξουαλική παρενόχληση, πολλές μάρκες μόδας και περιοδικά μόδας αποφάσισαν να μη αναθέτουν πλέον έργα του, συμπεριλαμβανομένων των Valentino, Bulgari και των περιοδικών Condé Nast: Vogue, Glamour, Wired, Vanity Fair και GQ. Μετά τις επαγγελματικές επιπτώσεις, δεν έχει ενεργά εργαστεί από το 2018.