Robert Mapplethorpe - Autoportrait (ORIGINAL DUSTJACKET) - 2001

ΠΟΛΥ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΒΙΒΛΙΟ από τον Ρόμπερτ Μάπλθερθπορφ - με τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ.
Δείχνει εξήντα πέντε αυτοπορτρέτα, πολλά από τα οποία δεν είχαν δημοσιευτεί μέχρι τώρα και προέρχονται από τα πρώτα του έργα, προσφέροντας βάθος στην πολυσύνθετη προσωπικότητα του φωτογράφου και στην εξερεύνηση του εαυτού.

Ακόμα και με το διαφημιστικό φυλλάδιο από τον εκδότη (Arena Editions) χαλαρά ενσωματωμένο (βλ. φωτο).

ΜΕ ORIGINAL ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ ΓΑΡΤΖΟΝΙ.

ΦΡΕΣΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία των δύο πρώτων δημοπρασιών, το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία) παρουσιάζει υπερήφανα την τρίτη και τελευταία έκδοση για φέτος των “Masters of Erotic Photobooks”.
Απολαύστε ακόμα μια ιδιαίτερα προσωπική επιλογή βιβλίων αφιερωμένων στην ερωτική τέχνη σε όλες τις όμορφες της όψεις - αντλημένη από τη δική μου ιδιωτική βιβλιοθήκη και από διάφορες αγορές τους τελευταίους χρόνους.

Ο Ρόμπερτ Μάπλθερθπορφ (1946-1989) ήταν ένας καλλιτέχνης που ενέπνευσε την τέχνη με προσωπική αναφορά, υποκειμενική έκφραση και υπαινιγμό σε πραγματικό χρόνο και συναίσθημα. Αν among τα κύρια θέματα και αντικείμενα που ακολούθησε ο Μάπλθερθπορφ ήταν ο εαυτός, το σώμα, τα μέρη του σώματος, τα σεξουαλικά όργανα και η σεξουαλικότητα.
Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες Polaroid που παρήγαγε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως αρχές των 1970 συνιστούν ένα σε βάθος αυτοπορτρέτο, διερευνώντας εντατικά εκφράσεις, διαθέσεις, στάσεις και ενέργειες που κυμαίνονται από αγγελικές και αθώες μέχρι συναισθηματικά σκοτεινές και ερωτικές. Αποτελούμενο από τα πρώτα φωτογραφικά έργα του Μάπλθερθπορφ, το Autoportrait παρουσιάζει τις πιο αποκαλυπτικές προσπάθειες του καλλιτέχνη να συνδέσει το ερωτικό και σεξουαλικό με άλλες θεωρητικές ανησυχίες.
"(από τον εκδότη)"

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένα αποστολή παγκοσμίως.

Arena Editions, Santa Fe, Νέο Μεξικό, ΗΠΑ σε συνεργασία με Cheim and Read. 2001.
Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Έδρα με σκούρο εξώφυλλο. Διαστάσεις 210 x 260 mm. 144 σελίδες. 59 φωτογραφίες σε μαύρο-λευκό. Φωτογραφίες: Robert Mapplethorpe. Πρόλογος: Richard D. Marshall. Κείμενο στα Αγγλικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο μέσα έξω εξαιρετικό, πολύ φρέσκο και άψογο, καθαρό με τα σήματα προηγούμενου κατόχου και χωρίς φθορισμό. Το εξώφυλλο ξύπρινο και πλήρες χωρίς σχίσιμο, χωρίς κολλημένα σκισίματα και χωρίς λείποντα μέρη· μικρή ένδειξη χρήσης. Γενικά εξαιρετική κατάσταση.

Μεγάλο βιβλίο από τον Ρόμπερτ Μάπλθερθπορφ - με αρχικό εξώφυλλο.

"Ρόμπερτ Μάικάλ Μάπλθερθπορφ (1946-1989) ήταν Αμερικανός φωτογράφος, γνωστός κυρίως για τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του. Το έργο του περιελάμβανε ένα εύρος θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων πορτραίτων διασημοτήτων, γυμνών αντρών και γυναικών, αυτοπορτραίτων και νεκρής φύσης. Τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του τεκμηρίωσαν και εξέτασαν την ομοφυλοφιλική ανδρική BDSM υποκουλτούρα της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και αρχές της δεκαετίας του 1970. Μια έκθεση το 1989 με έργα του Mapplethorpe, με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, προκάλεσε δημόσια συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τη χρήση δημόσιων πόρων για «απαράδεκτα» έργα τέχνης και τα συνταγματικά όρια της ελευθερίας του λόγου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Mapplethorpe γεννήθηκε στη γειτονιά Floral Park του Κουίνς, Νέα Υόρκη, γιος της Τζοάν Ντόροθι (Μαξέι) και του Χάρι Ίρβινγκ Μάπλθερθπορφ, ηλεκτρονικού μηχανικού. Ήταν από αγγλική, ιρλανδική και γερμανική καταγωγή, και μεγάλωσε καθολικός στην ενορία Our Lady of the Snows. Ο Mapplethorpe αποφοίτησε από το Martin Van Buren High School το 1963. Είχε τρία αδέλφια και δύο αδελφές. Ένας από τους αδελφούς του, ο Έντουαρντ, αργότερα εργάστηκε για εκείνον ως βοηθός και έγινε φωτογράφος. Σπούδασε Bachelor of Fine Arts στο Pratt Institute στο Μπρούκλιν, όπου ειδικεύτηκε στις Γραφικές Τέχνες, αν και εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο το 1969 πριν τελειώσει το πτυχίο του.
Ο Mapplethorpe έζησε με τη φίλη του Patti Smith από το 1967 ως το 1972, και αυτή τον στηριζε δουλεύοντας σε βιβλιοπωλεία. Δημιούργησαν τέχνη μαζί και διατήρησαν στερή σχέση φιλίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του Mapplethorpe.
Το στούντιο του Mapplethorpe στο 24 Bond Street στη γειτονιά NoHo του Μανχάταν, που αργότερα το διατήρησε για χρήση ως σκοτεινό θάλαμο.
Ο Mapplethorpe πήρε τις πρώτες του φωτογραφίες στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1970 χρησιμοποιώντας μια Polaroid. Σχεδίαζε και πωλούσε επίσης τα δικά του κοσμήματα, τα οποία φορούσε ο σταρ του Warhol Joe Dallesandro.
Κατά την περίοδο αυτή ο Mapplethorpe παρήγαγε επίσης σκίτσα, κολάζ και γλυπτά από ευρήματα.
Το 1972 γνωρίστηκε με τον επιμελητή τέχνης Sam Wagstaff, ο οποίος θα γίνει ο μέντορας, εραστής, χορηγός και σύντροφος ζωής του. Μέσα στη μέση των 1970s ο Wagstaff απέκτησε μια Hasselblad μεσαίου φορμά, και ο Mapplethorpe άρχισε να τραβά φωτογραφίες ενός ευρύ κύκλου φίλων και γνωστών, συμπεριλαμβανομένων καλλιτεχνών, συνθετών και κοινωνικών κύκλων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγινε φίλος με τον καλλιτέχνη George Dureau της Νέας Ορλεάνης, ο οποίος έργα επηρέασαν βαθιά τον Mapplethorpe, ο οποίος επανασυνέθεσε πολλές από τις πρωτες φωτογραφίες του Ντέρου. Από το 1977 ως το 1980, ο Mapplethorpe ήταν εραστής του συγγραφέα και συντάκτη του Drummer Jack Fritscher, που τον εισήγαγε στο Mineshaft (ένα κλαμπ BDSM μόνο για μέλη στην Leather στη Νέα Υόρκη). Ο Mapplethorpe τράβηξε πολλές φωτογραφίες από το Mineshaft και σε κάποια φάση υπήρξε ο επίσημος φωτογράφος του (… "Μετά το δείπνο πηγαίνω στο Mineshaft").
Μέχρι τη δεκαετία του 1980, το θέμα του Mapplethorpe εστιάζει σε αγάλματα γυμνών αντρών και γυναικών, ευαίσθητες λουλουδένιες Still lifes, και εξαιρετικά επίσημα πορτρέτα καλλιτεχνών και διασήμων. Το πρώτο του στούντιο βρισκόταν στο 24 Bond Street στη Νέα Υόρκη. Στη δεκαετία του 1980 ο Wagstaff αγόρασε ένα υπερπολυτελές διαμέρισμα-πατάρι στον 35 West 23rd Street για τον Robert, όπου διέμενε, χρησιμοποιώντας το επίσης ως στούντιο φωτογράφισης. Διατήρησε το διαμέρισμα Bond Street ως σκοτεινό θάλαμο. Το 1988, ο Mapplethorpe επέλεξε την Patricia Morrisroe να γράψει τη βιογραφία του, η οποία βασίστηκε σε περισσότερες από 300 συνεντεύξεις με διασημότητες, κριτικούς, εραστές, και τον ίδιο τον Mapplethorpe.
Ο Mapplethorpe πέθανε σε ηλικία 42 ετών από επιπλοκές του HIV/AIDS σε νοσοκομείο της Βοστόνης στις 9 Μαρτίου 1989. Το σώμα του αποτεφρώθηκε. Οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο St. John's Cemetery, στην Κουίνς της Νέας Υόρκης, στον τάφο της μητέρας του, με την επιγραφή "Maxey".
Σχεδόν ένα έτος πριν το θάνατό του, ο Mapplethorpe ίδρυσε το Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η οπτική του για το Ίδρυμα ήταν ότι θα ήταν «το κατάλληλο εργαλείο για να προστατεύσει το έργο του, να προωθήσει τη δημιουργική του αντίληψη και να υποστηρίξει τους σκοπούς που τον ενδιέφεραν». Από τον θάνατό του, το Ίδρυμα όχι μόνο λειτούργησε ως επίσημη περιουσία και προώθησε το έργο του παγκοσμίως, αλλά αύξησε και δαπάνησε εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στον αγώνα κατά του AIDS και της μόλυνσης από HIV. Το 1991 το Ίδρυμα τιμήθηκε με το βραβείο Μεγάλη Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση της Χρονιάς στο πλαίσιο Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα διέθεσε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση της Robert Mapplethorpe Residence το 1993, μια εξάώροφη κατοικία στο East 17th Street στη Νέα Υόρκη για μακροχρόνια θεραπεία AIDS, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η κατοικία έκλεισε το 2015 λόγω οικονομικών δυσκολιών. Το Ίδρυμα προωθεί επίσης τη σύγχρονη καλλιτεχνική φωτογραφία σε θεσμικό επίπεδο. Βοηθά να προσδιοριστεί ποιες γκαλερί αντιπροσωπεύουν τα έργα του Mapplethorpe. Το 2011 το Ίδρυμα Robert Mapplethorpe δώρισε το Αρχείο Robert Mapplethorpe, καλύπτοντας το 1970-1989, στο Getty Research Institute.
Σχεδόν ένα χρόνο πριν το θάνατό του, ο άρρωστος Mapplethorpe βοήθησε στη ίδρυση του Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η οραματισμός του για το Ίδρυμα ήταν ότι θα ήταν «το κατάλληλο φορείο για να προστατεύσει το έργο του, να προωθήσει τη δημιουργική του άποψη και να προωθήσει τους σκοπούς που τον απασχολούσαν». Από τον θάνατό του, το Ίδρυμα έχει λειτουργήσει όχι μόνο ως επίσημη κληρονομιά του και έχει βοηθήσει στην προώθηση του έργου του παγκοσμίως, αλλά έχει επίσης αντλήσει και διαθέσει εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στην καταπολέμηση του AIDS και της μόλυνσης από HIV. Το 1991 το Ίδρυμα έλαβε το βραβείο Μεγάλης Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης του Χρόνου ως μέρος των Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα διέθεσε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση της Robert Mapplethorpe Residence το 1993, μια εξά ορόφη κατοικία για μακροχρόνια θεραπεία AIDS στην ανατολική οδό 17ης στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η κατοικία έκλεισε το 2015, επικαλούμενο οικονομικά προβλήματα. Το Ίδρυμα προωθεί επίσης τη φωτογραφία καλών τεχνών σε θεσμικό επίπεδο. Το Ίδρυμα βοηθά στον προσδιορισμό των γκαλερί που εκπροσωπούν τα έργα του Mapplethorpe. Το 2011 το Ίδρυμα Robert Mapplethorpe δώρισε το Αρχείο Robert Mapplethorpe, καλύπτοντας το 1970-1989, στο Getty Research Institute.
Ο Mapplethorpe εργάστηκε κυρίως σε ένα στούντιο και σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μαύρο‑άσπρο, με εξαίρεση μερικά από τα μεταγενέστερα έργα και την τελευταία του έκθεση "New Colors". Το σώμα του έργου περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του βρίσκεται σε ερωτικά εικονιστικά. Θα ανέφερε ορισμένα από τα δικά του έργα ως πορνογραφικά, με σκοπό να διεγείρει τον θε viewer, αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως υψηλή τέχνη. Η ερωτική τέχνη του διερεύνησε ένα ευρύ φάσμα σεξουαλικών θεμάτων, απεικονίζοντας τη BDSM υποκουλτούρα της Νέας Υόρκης στις δεκαετίες του 1970, πορτραίτα μαύρων ανδρών γυμνοί και κλασικοί γυμνοί γυναικομάχοι. Ένας από τους μαύρους μοντέλα με τα οποία συνεργαζόταν τακτικά ήταν ο Derrick Cross, η πόζα του οποίου για τη αυτογραφία του 1983 έχει συγκριθεί με τον Farnese Hercules. Ο Mapplethorpe ήταν συμμετέχων παρατηρητής για μεγάλο μέρος της ερωτικής του φωτογραφίας, συμμετέχοντας στις σεξουαλικές πράξεις που φωτογράφιζε και εμπλέκοντας σε αυτές τους μοντέλους του σεξουαλικά.
Άλλα θέματα περιελάμβαναν λουλούδια, ειδικά ορχιδέες και καλέες, παιδιά, αγάλματα και διασημότητες άλλων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένων των Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading και Patti Smith. Η Smith ήταν μακροχρόνια συγκάτοικος του Mapplethorpe και τακτικό θέμα στη φωτογραφία του, συμπεριλαμβανομένης μιας έντονης, εμβληματικής φωτογραφίας που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του πρώτου άλμπου της Smith, Horses.
Το έργο του συχνά έκανε αναφορές σε θρησκευτική ή κλασική εικονογραφία, όπως ένα πορτρέτο της Patti Smith από το 1975 που θυμίζει το αυτοπορτρέτο του Albrecht Dürer από το 1500. Μεταξύ 1980 και 1983, ο Mapplethorpe δημιούργησε πάνω από 150 φωτογραφίες της bodybuilder Lisa Lyon, κορυφώνοντας με το φωτοβιβλίο Lady, Lisa Lyon (1983) από τις Viking Press και κείμενο Bruce Chatwin.
Το καλοκαίρι του 1989, μια περιοδεύουσα ατομική έκθεση του Mapplethorpe προκάλεσε εθνική προσοχή στα ζητήματα δημόσιας χρηματοδότησης των τεχνών, καθώς και ερωτήματα λογοκρισίας και απρεπούς. Η Corcoran Gallery of Art στην Ουάσιγκτον, DC, είχε συμφωνήσει να είναι ένα από τα μουσεία-υποστηρικτές της περιοδείας. Ο Mapplethorpe αποφάσισε να δείξει τη τελευταία σειρά του, που είχε εξερευνήσει λίγο πριν το θάνατό του. Με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, η έκθεση περιελάμβανε φωτογραφίες από το X Portfolio, που περιλάμβαναν εικόνες οροφαγίας, ομοφυλοφιλικού BDSM και ένα αυτοπορτρέτο με ένα μαστίγιο στη θέση του πρωκτού. Περιείχε επίσης φωτογραφίες δύο παιδιών με εκτεθειμένα γεννητικά όργανα. Η έκθεση επιμελήθηκε η Janet Kardon του Institute of Contemporary Art (ICA). Το ICA έλαβε επιχορήγηση από το National Endowment for the Arts για να στηρίξει την έκθεση του Mapplethorpe στη Corcoran Gallery of Art. Η Corcoran ακύρωσε την έκθεση, τερματίζοντας το συμβόλαιό της με το ICA, διότι δεν ήθελε να εμπλακεί στα πολιτικά ζητήματα που προκάλεσε, αλλά αντίθετα η γκαλερί περαιώθηκε στη διαμάχη, η οποία