Imogen Cunningham - Imogen Cunningham - 2001

ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ/ΕΑΡΝΟΝΤΑ ΑΝΑΛΥΣΗ από την Imogen Cunningham -
σε ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ, ΜΕΓΑΛΟ FORMAT ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑΡΑ.

ΓΥΜΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΗΣ.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία των δύο πρώτων δημοπρασιών, το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία) χαίρει να παρουσιάσει περήφανα την τρίτη και τελευταία έκδοση για φέτος για το “Masters of Erotic Photobooks”.

Απολαύστε ακόμη μια ιδιαίτερα προσωπική επιλογή βιβλίων αφιερωμένων στην ερωτική τέχνη σε όλες τις όμορφες πλευρές της — αντλημένα από τη δική μου προσωπική βιβλιοθήκη και από διάφορες προμήθειες τα τελευταία χρόνια.

Η Imogen Cunningham (1883-1976) ήταν αμερικανίδα φωτογράφος γνωστή για τη βοτανική της φωτογραφία, τον γυμνό γυναικείο/ανδρικό ερωτισμό και τα βιομηχανικά τοπία. Η Cunningham ήταν μέλος της οργάνωσης Group f/64 με βάση την Καλιφόρνια, γνωστή για την αφοσίωσή της στην καθαρή-εστίαση απόδοση απλών θεμάτων.

Η 5Uhr30.com εγγυάται αναλυτικές και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία,
100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τaschen, Κολωνία, Λονδίνο, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη και Τόκυο. 2001. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Σκληρό εξώφυλλο με θήκη προστασίας. Διάσταση 270 x 335 χιλ. σελίδες 252. Επεξεργασία: Manfred Heiting. Σχεδιασμός: Lambert and Lambert, Ντύσσελτορφ. Σχεδιασμός εξωφύλλου: Angelika Taschen, Κολωνία. Συντονισμός έκδοσης: Simone Philippi, Κολωνία. Σύλληψη της σειρας φωτογραφιών: Manfred Heiting, Simone Philippi, Κολωνία. Μετάφραση στα γερμανικά: Wolfgang Himmelberg, Ντύσσελτορφ. Μετάφραση στα γαλλικά: Simone Manceau, Παρίσι. Επιμέλεια: Manfred Heiting. Κείμενο στα Αγγλικά, Γερμανικά και Γαλλικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά άψογο, φρέσκο και τέλειο, καθαρό χωρίς ενδείξεις προηγούμενου κατόχου και χωρίς καλύβια/κίτρινο. Το θήκη προστασίας αρκετά φρέσκια και ολοκληρωμένη χωρίς σχίσεις, χωρίς ταινίες επισκευής και χωρίς ελλείποντα μέρη. Το βιβλίο και η θήκη έχουν ήλιο στον κορμό. Σύνολικός καλός όρος.

Φανταστικό μεγάλο-format φωτοβιβλίο με αυθεντική θήκη προστασίας -
από τη θρυλική σειρά Taschen (Karl Blossfeldt, William Claxton, Ralph Gibson, Arnold Newman, Paul Outerbridge, Pierre and Gilles, Man Ray, August Sander, Jan Saudek, Julius Shulman, Jeanloup Sieff, Wolfgang Tillmans, Edward Weston).

"Η Imogen Cunningham γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον από τον πατέρα Isaac Burns Cunningham και τη μητέρα Susan Elizabeth Cunningham (née Johnson). Οι γονείς της καταγόντουσαν από το Μιζούρι, αν και οι δύο οικογένειές τους αρχικά κατάγονταν από τη Βιρτζίνια. Η Cunningham ήταν το πέμπτο από 10 παιδιά. Παρότι η τέχνη δεν περιλαμβανόταν στο παραδοσιακό πρόγραμμα του σχολείου, ως παιδί έπαιρνε μαθήματα τέχνης τα σαββατοκύριακα και κατά τη διάρκεια των διακοπών.
Μεγάλωσε στο Σιάτλ, Ουάσιγκτον και παρακολούθησε το Denny School στη διασταύρωση 5ης και Battery Streets στο Σιάτλ.
Το 1901, σε ηλικία δεκάοκτώ, αγόρασε την πρώτη της κάμερα, ένα 4x5 ιντσών view camera, μέσω ταχυδρομικής παραγγελίας από την American School of Art στο Scranton της Πενσυλβάνια.
Εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον το 1903, όπου έγινε επίτιμο μέλος του τμήματος Alpha Washington του φοιτήτριου αδελφότητα Pi Beta Phi για Γυναίκες. Δεν ήταν μέχρι το 1906, κατά τη φοίτηση στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που ενInspired να ασχοληθεί ξανά με τη φωτογραφία από μια συνάντηση με το έργο της Gertrude Käsebier. Οι πρώτες της φωτογραφίες το 1906 ήταν πορτρέτα τραβηγμένα με κάμερα 4x5. Με τη βοήθεια του καθηγητή χημείας Horace Byers, άρχισε να μελετά τη χημεία πίσω από τη φωτογραφία ενώ πλήρωνε τα δίδακτρα φωτογραφίζοντας φυτά για το τμήμα βοτανολογίας.
Το 1907 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον με πτυχίο στη χημεία. Η διατριβή της ονομάστηκε "Μοντέρνες Διαδικασίες Φωτογραφίας". Εκεί υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της τάξης, συμμετείχε στο German Club και Chemistry Club, και βρισκόταν στο προσωπικό της χρονικού συγγράμματος.
Μετά την αποφοίτηση από το κολέγιο το 1907, πήγε να εργαστεί για τον Edward S. Curtis στο στούντιο του στο Σιάτλ, κερδίζοντας γνώσεις για την επιχείρηση πορτρέτου και την πρακτική φωτογραφία. Δούλεψε στον Curtis στο πρόγραμμά του για τεκμηρίωση φυλών ιθαγενών Αμερικανών για το βιβλίο The North American Indian, που δημοσιεύθηκε σε είκοσι τόμους από το 1907 έως το 1930. Η Cunningham έμαθε την τεχνική της πλατινωτής εκτύπωσης υπό την επίβλεψη του Curtis και έγινε μαγεμένη από τη διαδικασία.
Το 1909, της απονεμήθηκε η Pi Beta Phi Graduate Fellowship. Αυτή η χορηγία της επέτρεψε να συνεχίσει τις σπουδές της στο Technische Hochschule (μετάφρ.: Technical University) στο Δρέσδη, Γερμανία, υπό τον καθηγητή Robert Luther, τον ιδρυτή του Ινστιτούτου Φω Fotograf s. Εκεί δεν έκανε πολλές φωτογραφίες, αλλά βοήθησε το Τμήμα Χημείας της Φωτογραφίας να βρεί φθηνότερες λύσεις για την ακριβή και σπάνια πλατίνη που χρησιμοποιούνταν για την εκτύπωση. Τον Μάιο του 1910 τελείωσε την εργασία της, "Περί της άμεσης ανάπτυξης χαρτιού πλατίνας για καφέ τόνους", περιγράφοντας τη μέθοδό της που στοχεύει στην αύξηση ταχύτητας εκτύπωσης, τη βελτίωση της διαύγειας των τόνων στις φωτεινές περιοχές και παραγωγή σεπτιανών τόνων.
Καθώς επέστρεφε στο Σιάτλ, γνωρίστηκε με φωτογράφους Alvin Langdon Coburn (στο Λονδίνο) και Alfred Stieglitz και Gertrude Käsebier στη Νέα Υόρκη.
Στο Σιάτλ, η Cunningham άνοιξε ένα στούντιο και αργότερα κέρδισε φήμη για πορτρέτα και εικαστική φωτογραφία. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς στο στούντιο αυτής της περιόδου απασχολούσε μοντέλα στα ίδια τους τα σπίτια, στο σαλόνι της ή στα δάση γύρω από το εξοχικό της. Σε μία φάση, η ίδια και ο άντρας της Roi Partridge, ένας καλλιτέχνης και έντυπος τεχνίτης από το Σιάτλ, ανέβηκαν στα αγριολούλουδα του αλπικού Mt. Rainier όπου ο Roi πόζαρε γυμνός ως μυστικιστικός δασικός φαούν. Οι εικόνες της παρουσιάστηκαν από τον Seattle Fine Arts Society και αργότερα δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Town Crier του Σιάτλ, προκαλώντας σκάνδαλο λόγω γυναικείας φωτογράφισης άνδρα γυμνού. Ένας κριτικός έγραψε ότι το έργο της ήταν χυδαίο και την κατηγόρησε ως αμαρτωλή γυναίκα, αλλά η Cunningham δήλωσε ότι «δεν έκανε τίποτα διαφορετικό για τη δουλειά μου. Κανείς δεν σκέφτηκε χειρότερα για μένα.» Η Cunningham δεν επανέλαβε αυτές τις φωτογραφίες για ακόμη πενήντα πέντε χρόνια.
Η Cunningham επίσης ήταν γνωστή για να βγάζει γυμνές φωτογραφίες της, από τις οποίες η εγγονή της Meg Partridge είπε: "Οι αυτοπορτρέτες της πραγματικά δείχνουν το χιούμορ της, και ήταν εξυπνο για την καριέρα της. Δημοσίευε ενεργά τη δουλειά της σε περιοδικά και εφημερίδες. Είχε καλό μάτι, αλλά ήταν σπουδαία επιμελήτρια. Ήξερε πώς να επεξεργάζεται τη δουλειά της, οπότε ό,τι βλέπει ο κόσμος είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα έργου."
Έγινε περιζήτητη φωτογράφος και εκτέθηκε στο Brooklyn Institute of Arts and Sciences το 1913. Το 1914, οι πορτρέτα της παρουσιάστηκαν σε Διεθνή Έκθεση Φωτογραφίας Πιχτωριαλισμού στη Νέα Υόρκη. Το Photographic Magazine του Wilson δημοσίευσε έναν φάκελο έργων της.
Την επόμενη χρονιά, παντρεύτηκε τον Partridge. Μεταξύ 1915 και 1920, συνέχισε το έργο της και απέκτησε τρία παιδιά (Gryffyd, Rondal, που έγινε επίσης φωτογράφος, και Padraic) με τον Partridge.
Το 1917, η οικογένεια μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και το 1920 μετακόμισε στο Campus Mills College στο Όκλαντ, όπου ο Partridge δίδασκε τέχνη.
Η Cunningham τελειοποίησε το στυλ της, ενδιαφέρθηκε περισσότερο για τα μοτίβα και τη λεπτομέρεια και έγινε όλο και πιο επικεντρωμένη στη βοτανική φωτογραφία, ειδικά τα λουλούδια. Μεταξύ 1923 και 1925 πραγματοποίησε διεξοδική μελέτη του λουλουδιού Magnolia. Το 1933 ίδρυσε την California Horticultural Society, όπου οι εικόνες της ήταν τόσο λεπτομερείς και καθαρές που πολλοί οπωρωποιολόγοι και επιστήμονες τις χρησιμοποιούσαν στις μελέτες τους. Αργότερα και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας στράφηκε προς τη βιομηχανία, δημιουργώντας αρκετές σειρές βιομηχανικών τοπίων σε Λος Άντζελες και Όκλαντ.

Το 1929, ο Edward Weston πρότεινε 10 φωτογραφίες της Cunningham (8 βοτανικές, 1 βιομηχανική και 1 γυμνή) για συμμετοχή στην έκθεση "Film und Foto". Η φημισμένη Two Callas έκανε μία πρεμιέρα σε αυτή την έκθεση.
Η Cunningham άλλαξε και πάλι κατεύθυνση, ενδιαφερόμενη περισσότερο για το ανθρώπινο σώμα, ιδιαίτερα τα χέρια, και μαγεύτηκε από τα χέρια καλλιτεχνών και μουσικών. Αυτή η ιδέα οδήγησε στην απασχόλησή της από το Vanity Fair, φωτογραφίζοντας αστέρες χωρίς μακιγιάζ.
Καθώς η Cunningham μετακίνησε τη μορφή της από τον ζωγραφικό-φαίνεσθαι προς τη φωτογραφία με καθαρή εστία, ενώθηκε με συγγενείς φωτογράφους, συμπεριλαμβανομένων των Ansel Adams, Edward Weston και Willard Van Dyke. Μαζί σχημάτισαν τη Group f/64 για να προωθήσουν ένα πιο σχετικό και ουσιαστικό ύφος φωτογραφίας, που απέρριπτε το μαλακό και ζωγραφικό και προωθούσε ό,τι αυτοί αποκαλούσαν "καθαρή ή ευθεία φωτογραφία". Στόχος τους ήταν η προώθηση μιας απλής και ευθύτερης τεχνικής φωτογραφίας που χρησιμοποιούσε τις μικρότερες διαφράξεις εστίασης (f/64 ήταν η μικρότερη) για τη δημιουργία λεπτομερέστατων εικόνων. Σε μια συνέντευξη, η Cunningham ανέφερε ότι η ομάδα f/64 "δεν είναι μόνο αμερικανική, είναι Δυτική Αμερική. Δεν είναι καν αμερικανική. Είναι δυτική." Επίσης ανέφερε, "Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι μας χρησιμοποιούσαμε τη μικρή διάφραξη, αλλά ήμασταν για την πραγματικότητα. Αυτό ήμασταν και εμείς."
Το 1932, η Cunningham προσκλήθηκε να δουλέψει στη Νέα Υόρκη για το Vanity Fair. Τους ζητήθηκε να κάνει πορτρέτα «ασχημων ανδρών» που ήταν εξέχοντες στις τέχνες. Δημιούργησε φωτογραφίες που ανάδειξαν τους ηθοποιούς Wallace Beery και Spencer Tracy. Η δουλειά της για το Vanity Fair, το Sunset και άλλα περιοδικά περιλάμβανε πορτρέτα της Gertrude Stein, Minor White, James Broughton, Martha Graham, August Sander, Man Ray και Theodore Roethke. Συνέχισε με το Vanity Fair μέχρι τη διακοπή της έκδοσης το 1936.

Της δεκαετίας του 1940, η Cunningham στράφηκε στη ντοκιμαντέρ street photography, η οποία υλοποιήθηκε παράλληλα με τη κύρια εργασία της σε εμπορική και στούντιο φωτογραφία. Το 1945, προσκλήθηκε από τον Ansel Adams να δεχτεί θέση ως μέλος της σχολής φωτογραφίας τέχνης στο California School of Fine Arts. Η Dorothea Lange και ο Minor White συμμετείχαν επίσης.

Το 1964, η Imogen Cunningham γνώρισε τη φωτογράφο Judy Dater ενώ ηγήθηκε εργαστηρίου με επίκεντρο τη ζωή και το έργο του Edward Weston σε φυσικά ιαματικά λουτρά Big Sur, Καλιφόρνια, που αργότερα έγιναν το Esalen Institute. Η Dater ενέπνευσε βαθιά από τη ζωή και το έργο της Cunningham. Η Cunningham εμφανίζεται σε μια από τις πιο δημοφιλείς φωτογραφίες της Dater, Imogen and Twinka at Yosemite, που απεικονίζει την ηλικιωμένη Cunningham να συναντά τη γυμνή μοντέλο Twinka Thiebaud πίσω από ένα δέντρο στο Εθνικό Πάρκο Yosemite. Οι δυο τους μοιράστηκαν ένα ενδιαφέρον για το πορτρέτο και παρέμειναν φίλες μέχρι τον θάνατο της Cunningham το 1976. Τρία χρόνια αργότερα, η Dater εξέδωσε το Imogen Cunningham: A Portrait, που περιλαμβάνει συνεντεύξεις με πολλούς από τους σύγχρονους φωτογράφους, φίλους και οικογένεια της Cunningham, μαζί με φωτογραφίες από τους Dater και Cunningham.

Το 1973, το έργο της παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ φωτογραφίας Rencontres d'Arles στη Γαλλία μέσω της ομαδικής έκθεσης: Trois photographes américaines, Imogen Cunningham, Linda Connor, Judy Dater.

Η αμερικανίδα φωτογράφος Claudia Kunin αναφέρει την Cunningham ως κύρια πηγή της καλλιτεχνικής της έμπνευσης."
(Wikipedia)