Robert Mapplethorpe - Altars (ORIGINAL DUSTJACKET, VERY FRESH COPY) - 1995

Μετά τη μεγάλη επιτυχία των δύο πρώτων δημοπρασιών, το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολώνια) παρουσιάζει πλέον με υπερηφάνεια την τρίτη και τελευταία έκδοση αυτού του έτους του “Masters of Erotic Photobooks”.

Απολαύστε μια ακόμη πολύ προσωπική επιλογή βιβλίων αφιερωμένων στον ερωτισμό με όλες τις όμορφες όψεις του - αντλημένη από τη δική μου ιδιωτική βιβλιοθήκη και από διάφορες αγορές τα τελευταία χρόνια.

ΕΞΑΙΡΕΤΑ BIG BOOK του 1995 (!) -
από τον AMERICAN PHOTOGRAPHY LEGEND Robert Mapplethorpe (1946-1989).

Με αρχικό dust jacket.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΕΚΤΗ.

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Schirmer and Mosel, Munich. 1995.
Α’ γερμανική έκδοση (όπως η πρώτη αμερικανική, που κυκλοφόρησε την ίδια περίοδο).

Σκληρό εξώφυλλο με dustjacket. 300 x 315 mm. 140 σελίδες. 127 πλάκες. Φωτογραφίες: Robert Mapplethorpe. Επιμέλεια και σχεδίαση: Mark Holborn και Dimitri Levas. Τύπωμα από Amilcare Pizzi, Μιλάνο, Ιταλία. Δοκίμιο: Edmund White. Μετάφραση από τα Αγγλικά στα Γερμανικά: Jörg Trobitius. Κείμενο στα Γερμανικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά και εξωτερικά εξαιρετικό, πολύ φρέσκο και χωρίς ελαττώματα· καθαρό χωρίς σημειώσεις προηγούμενου κατόχου και χωρίς βρωμιά. Το dustjacket πολύ φρέσκο και πλήρες, χωρίς σχίσματα, χωρίς σκισίματα με ταινίες και χωρίς ελλείποντα μέρη· ελάχιστο ίχνος χρήσης, όχι αξιοσημείωτα ελαττώματα. Γενικά πολύ καλή κατάσταση.

Μεγάλο βιβλίο του Robert Mapplethorpe με το αρχικό dustjacket - σε υπέροχη φρέσκια κατάσταση.

"Ο Robert Michael Mapplethorpe είναι περισσότερο γνωστός για τις μαύρο-άσπρες φωτογραφίες του. Το έργο του περιλαμβάνει έναν ευρύ κατάλογο θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων πορτρέτων διασήμων, αντρικών και γυναικείων γυμνών, αυτοφωτογραφιών και πιανών-εικόνων. Τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του τεκμηρίωσαν και εξέτασαν την ομοφυλοφιλική αντρική BDSM υποκουλτούρα της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μια έκθεση του 1989 με έργα του Mapplethorpe, με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, προκάλεσε αντιπαράθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τη χρηματοδότηση δημόσιων έργων τέχνης που κρίθηκαν «ανήθικα» και τα συνταγματικά όρια της ελευθερίας του λόγου στην Αμερική.

Ο Mapplethorpe γεννήθηκε στη γειτονιά Floral Park του Κουίνς, Νέα Υόρκη, γιος της Joan Dorothy (Maxey) και του Harry Irving Mapplethorpe, ηλεκτρολόγου μηχανικού. Ήταν από αγγλική, ιρλανδική και γερμανική καταγωγή και μεγάλωσε ως καθολικός στην ενορία Our Lady of the Snows. Ο Mapplethorpe φοίτησε στο Martin Van Buren High School, αποφοιτώντας το 1963. Είχε τρία αδέλφια και δύο αδελφές. Ένα από τα αδέλφια του, ο Edward, αργότερα εργάστηκε για εκείνον ως βοηθός και επίσης έγινε φωτογράφος. Σπούδασε Bachelor of Fine Arts στο Pratt Institute του Μπρούκλυν, όπου ειδικεύτηκε στις Γραφικές Τέχνες, αλλά αποχώρησε το 1969 πριν ολοκληρώσει το πτυχίο.

Ο Mapplethorpe ζούσε με τη φίλη του Patti Smith από το 1967 ως το 1972, και εκείνη τον στήριζε δουλεύοντας σε βιβλιοπωλεία. Δημιούργησαν τέχνη μαζί και διατήρησαν στενή φιλία καθ’ όλη τη ζωή του Mapplethorpe.

Το στούντιο του Mapplethorpe βρισκόταν στη διεύθυνση 24 Bond Street στο NoHo της Μανχάταν, αργότερα το κρατούσε για χρήση ως σκοτεινό θάλαμο.

Ο Mapplethorpe πήρε τις πρώτες του φωτογραφίες στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1970 χρησιμοποιώντας μια Polaroid. Επιπλέον σχεδίασε και πώλησε τα δικά του κοσμήματα, τα οποία φορούσαν οι σταρ του Warhol, Joe Dallesandro.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Mapplethorpe παρήγαγε επίσης σκιαγραφήσεις, κολάζ και γλυπτά ευρημάτων.

Το 1972 γνωρίστηκε με τον επιμελητή τέχνης Sam Wagstaff, ο οποίος θα γινόταν δάσκαλός του, εραστής, χορηγός και αδερφός ψυχής σε όλη τη ζωή του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Wagstaff απέκτησε μια Hasselblad μεσαίου φορμά, και ο Mapplethorpe άρχισε να φωτογραφίζει έναν ευρύ κύκλο φίλων και γνωστών, συμπεριλαμβανομένων καλλιτεχνών, συνθετών και κοινωνικών κύκλων. Εκείνη τη χρονιά έγιναν φίλοι με τον Νεοολλανδό καλλιτέχνη George Dureau, του οποίου η δουλειά είχε τόσο βαθιά επίδραση στον Mapplethorpe ώστε επανασχεδίασε πολλές από τις πρώτες φωτογραφίες του Dureau. Από το 1977 ως το 1980, ο Mapplethorpe ήταν ο εραστής του συγγραφέα και διευθυντή συντακτικής ομάδας Jack Fritscher, ο οποίος τον introductions στο Mineshaft (ένας BDSM gay leather μπαρ και κλαμπ σεξ μόνο για μέλη στη Μανχάταν). Ο Mapplethorpe φωτογράφισε πολλά στιγμιότυπα του Mineshaft και σε κάποια φάση ήταν ο επίσημος φωτογράφος του...

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, το θέμα του Mapplethorpe εστιάστηκε σε αγάλματα αντρικών και γυναικείων γυμνών, ευαίσθητες αντιλήψεις λουλουδιών και αυστηρά επίσημα πορτρέτα καλλιτεχνών και διασημοτήτων. Το πρώτο του στούντιο βρισκόταν στη Bond Street 24 στο Μανχάταν. Στη δεκαετία του 1980, ο Wagstaff αγόρασε μια σοφίτα στον ρόφου στη διεύθυνση 35 West 23rd Street για τον Robert, όπου διέμενε και τη χρησιμοποιούσε ως στούντιο φωτογράφισης. Διατήρησε τη σοφίτα Bond Street ως σκοτεινό θάλαμο. Το 1988, ο Mapplethorpe επέλεξε την Patricia Morrisroe για να γράψει τη βιογραφία του, η οποία βασίστηκε σε περισσότερες από 300 συνεντεύξεις με διασημότητες, κριτικούς, εραστές και τον ίδιο τον Mapplethorpe.

Ο Mapplethorpe πέθανε σε ηλικία 42 ετών από επιπλοκές του HIV/AIDS σε νοσοκομείο της Βοστώνης στις 9 Μαρτίου 1989. Το σώμα του αποτέφρωθηκε. Οι στάχτες του θάβονται στον Κοιμητήριο του St. John's, στον Κουίνς της Νέας Υόρκης, στο μνημείο της μητέρας του, με χαραγμένη τη λέξη "Maxey".

Λίγο πριν το θάνατό του, ο Mapplethorpe ίδρυσε το Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η όρασή του για το Ίδρυμα ήταν ότι θα αποτελούσε το “κατάλληλο μέσο για να προστατεύσει το έργο του, να προωθήσει το δημιουργικό του όραμα και να προωθήσει τους σκοπούς που τον ενδιέφεραν”. Από τον θάνατό του, το Ίδρυμα δεν λειτουργεί μόνο ως επίσημη κληρονομιά και προωθεί το έργο του παγκοσμίως, αλλά έχει επίσης συγκεντρώσει και δωρίσει εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στη μάχη κατά του AIDS και της μόλυνσης HIV. Το 1991, το Ίδρυμα τιμήθηκε με το βραβείο Μεγάλης Μη κερδοσκοπικής Οργάνωσης της Χρονιάς ως μέρος του Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση το 1993 της Robert Mapplethorpe Residence, ενός εξαώροφου οικιστικού σπιτιού για μακροχρόνια θεραπεία AIDS στη διεύθυνση East 17th Street στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η κατοικία έκλεισε το 2015, επικαλούμενο οικονομικές δυσχέρειες. Το Ίδρυμα προάγει επίσης τη φωτογραφία καλών τεχνών σε θεσμικό επίπεδο. Το Ίδρυμα βοηθά στον καθορισμό ποιες γκαλερί αντιπροσωπεύουν τη γλυπτική του Mapplethorpe. Το 2011, το Robert Mapplethorpe Foundation δώρισε το Αρχείο Robert Mapplethorpe, καλύπτοντας το διάστημα από το 1970 έως το 1989, στο Getty Research Institute.

Λίγο πριν το θάνατό του, ο Mapplethorpe πουβάρωνε ο ills, ίδρυσε το Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η οραματική του προσέγγιση ήταν ότι θα αποτελούσε το «κατάλληλο όχημα για να προστατεύσει το έργο του, να προωθήσει το δημιουργικό του όραμα και να προωθήσει τους σκοπούς που τον απασχολούσαν». Μετά το θάνατό του, το Ίδρυμα όχι μόνο λειτούργησε ως επίσημη περιουσία και προώθησε το έργο του παγκοσμίως, αλλά συγκέντρωσε και δώρισε εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στη μάχη κατά του AIDS και του HIV. Το 1991, το Ίδρυμα έλαβε το βραβείο Μεγάλης Μη κερδοσκοπικής Οργάνωσης της Χρονιάς ως μέρος των Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση το 1993 της Robert Mapplethorpe Residence, ενός εξαώροφου οικιστικού διαμερίσματος για μακροχρόνια θεραπεία AIDS στη διεύθυνση East 17th Street στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η κατοικία έκλεισε το 2015, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Το Ίδρυμα προάγει επίσης τη φωτογραφία καλών τεχνών σε θεσμικό επίπεδο. Το Ίδρυμα βοηθά στον καθορισμό ποιες γκαλελέ αντιπροσωπεύουν το έργο του Mapplethorpe. Το 2011, το Robert Mapplethorpe Foundation δώρισε το Αρχείο Robert Mapplethorpe, από το 1970 έως το 1989, στο Getty Research Institute.

Ο Mapplethorpe εργάστηκε κυρίως σε ένα στούντιο, και σχεδόν αποκλειστικά σε ασπρόμαυρο, με εξαίρεση ορισμένων μεταγενέστερων έργων και της τελικής του έκθεσης "New Colors". Το σώμα του έργου του καλύπτει ευρύ φάσμα θεμάτων και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του εστιάζει σε ερωτικές απεικονίσεις. Κάποιες από τις δικές του δημιουργίες τις χαρακτήριζε πορνογραφικές με στόχο να διεγείρει τον θεατή, αλλά θα μπορούσαν να θεωρηθούν και υψηλή τέχνη. Η ερωτική τέχνη του διερεύνησε ένα ευρύ φάσμα σεξουαλικών θεμάτων, απεικονίζοντας τη BDSM υποκουλτούρα του Μανχάταν τη δεκαετία του 1970, απεικονίσεις μαύρων αντρών γυμνών, και κλασικούς γυμνούς γυναικών-αθλητριών. Ένας από τους μαύρους μοντέλα με τα οποία εργαζόταν τακτικά ήταν ο Derrick Cross, του οποίου η πόζα για την αυτοαναφερόμενη εικόνα του 1983 έχει συγκριθεί με τον Farnese Hercules. Ο Mapplethorpe ήταν συμμετοχικός παρατηρητής σε μεγάλο μέρος των ερωτικών φωτογραφιών του, συμμετέχοντας στις σεξουαλικές πράξεις που φωτογράφιζε και εμπλέκοντας τους μοντέλους με σεξουαλικό τρόπο.

Άλλα θέματα περιλάμβαναν λουλούδια, κυρίως ορχιδέες και καλαμβίνες, παιδιά, αγάλματα, διάσημους και άλλους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading και Patti Smith. Η Smith ήταν μια μακροχρόνια συγκάτοικος του Mapplethorpe και συχνή θεματολογία στη φωτογραφική του δουλειά, περιλαμβανομένης μιας έντονης, εμβληματικής φωτογραφίας που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ της Smith, Horses.

Το έργο του συχνά έκανε κοινωνικό ή θρησκευτικό ή κλασικό παραλληλισμό, όπως ένα πορτρέτο του Patti Smith από το 1986 που θυμίζει το πορτρέτο αυτο-εικόνα του Albrecht Dürer το 1500. Μεταξύ 1980 και 1983 ο Mapplethorpe δημιούργησε πάνω από 150 φωτογραφίες της σώματος της bodybuilding Lisa Lyon, κορυφώνοντας με το φωτοβιβλίο Lady, Lisa Lyon, που εξέδωσε ο Viking Press και με κείμενο του Bruce Chatwin.

Τούμπα το καλοκαίρι του 1989, μια περιοδεύουσα ατομική εκθεση του Mapplethorpe έφερε εθνική προσοχή σε ζητήματα δημόσιας χρηματοδότησης των τεχνών, καθώς και ερωτήματα λογοκρισίας και του ακατάλληλου. Η Corcoran Gallery of Art στην Ουάσιγκτον είχε συμφωνήσει να γίνει ένα από τα μουσεία-προσωρινά φορείς της περιοδείας. Ο Mapplethorpe αποφάσισε να δείξει τη νέα του σειρά που ερεύνησε λίγο πριν πεθάνει. Με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, η έκθεση περιλάμβανε φωτογραφίες από το X Portfolio, που περιελάμβαναν εικόνες ουροφαγίας, ομοφυλοφιλικού BDSM και αυτο-πορτρέτο με μαστίγιο στον πρωκτό. Περιέλαβε επίσης φωτογραφίες δύο παιδιών με εκτεθειμένα γεννητικά όργανα. Η έκθεση επιμελήθηκε η Janet Kardon του Institute of Contemporary Art (ICA). Το ICA έλαβε επιχορήγηση από την National Endowment for the Arts για να στηρίξει την έκθεση του Mapplethorpe στην Corcoran Gallery of Art. Η Corcoran απέρριψε την έκθεση, τερματίζοντας το συμβόλαιό της με το ICA, γιατί δεν ήθελε να εμπλακεί σε πολιτικά ζητήματα που αυτή προέκυπταν, αλλά αντίθετα η γκαλερί παρασύρθηκε στην αντιπαράθεση, η οποία «εντείνε τη συζήτηση που διεξαγόταν τόσο στα μέσα ενημέρωσης όσο και στο Κογκρέσο σχετικά με τη χρηματοδότηση από την NEA έργων που οι ορισμένοι χαρακτήριζαν ανήθικα ή ακατάλληλα.» Η ιεραρχία της Corcoran και μερικοί βουλευτές των ΗΠΑ είχαν αγανακτήσει όταν τα έργα τους αποκαλύφθηκαν, λόγω των ομοφυλοφιλικών και σαδικομαδοστικών θεμάτων ορισμένων έργων. Παρόλο που πολλά από τα έργα του κατά τη διάρκεια της καριέρας του είχαν εκτεθεί δημόσια, συντηρητικές και θρησκευτικές οργανώσεις όπως η American Family Association χρησιμοποίησαν αυτή την έκθεση για να αντιταχθούν φωναχτά στη στήριξη της κυβέρνησης προς τέχνη που θεωρούσαν «τίποτε παραπάνω από την αισθησιακή παρουσίαση πιθανώς ανηθίκων υλικών.»

Τον Ιούνιο του 1989, ο καλλιτέχνης ποπ Lowell Blair Nesbitt ενεπλάκη στο ζήτημα της λογοκρισίας. Ο Nesbitt, μακροχρόνιος φίλος του Mapplethorpe, αποκάλυψε ότι είχε κληρονομιά 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων για το μουσείο διαθήκη του, αλλά δημόσια υποσχέθηκε ότι αν το μουσείο αρνιόταν να φιλοξενήσει την έκθεση, θα ανέκρουε τη διαθήκη. Η Corcoran απέρριψε και ο Nesbitt κληροδότησε τα χρήματα στο Phillips Collection. Μετά την άρνηση της Corcoran, οι υπογράφοντες της περιοδείας απευθύνθηκαν στο Washington Project for the Arts, που παρουσίασε όλες τις εικόνες στον χώρο του από 21 Ιουλίου έως 13 Αυγούστου 1989, σε μαζικό πλήθος κόσμου. Το 1990, το Contemporary Arts Center στο Cincinnati, που είχε επίσης παρουσιάσει την περιοδεία, και ο Dennis Barrie κατηγορήθηκαν για βωμολοχία; οι φωτογραφίες που απεικονίζουν άνδρες σε πόζες σαδομαζοχισμού ήταν η βάση των κατηγοριών ότι το μουσείο και ο διευθυντής του είχαν εμπορευματοποιήσει τη βωμολοχία. Ένοχοι δεν κηρύχτηκαν από το σώμα των ενόρκων.

Σύμφωνα με το ICA, «Η απόφαση της Corcoran προκάλεσε μια αμφιλεγόμενη εθνική συζήτηση: Πρέπει οι φορολογικοί πόροι να στηρίζουν τις τέχνες; Ποιος αποφασίζει τι είναι “βρωμερό” ή “ενοχλητικό” σε δημόσιες εκθέσεις; Και αν η τέχνη μπορεί να θεωρηθεί μορφή ελεύθερης έκφρασης, είναι παράβαση της Πρώτης Τροποποίησης η ανάκληση ομοσπονδιακής χρηματοδότησης με βάση την αβρωμοσύνη; Μέχρι σήμερα τα ερωτήματα αυτά παραμένουν εν εξελίξει.» Ο Mapplethorpe έγινε κάτι σαν αιτία-προς-τιμή και για τις δύο πλευρές του αμερικανικού πολιτιστικού πολέμου. Ωστόσο, οι τιμές για πολλές από τις φωτογραφίες του Mapplethorpe διπλασιάστηκαν και ακόμη τρίπλασαν εξαιτίας όλης της προσοχής. Η φήμη αυτού του καλλιτέχνη φέρεται να βοήθησε και την μεταθανάτια αγορά στην δημοπρασία Christie's του δικού του συνόλου επίπλων, κεραμικών, αργύρων και έργων άλλων ζωγράφων, που απέφεραν γύρω στα 8 εκατομμύρια δολάρια.