Εποχή του Χαλκού Μπρούντζος Αγαλματάκι βουνίσιας κατσίκας (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: φιγούρα κατσίκας-ιάβκος (Ibex)
ΥΛΙΚΟ: Χαλκός/Χαλκούχος-μπρούτζος
ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Χαλκογραφία της Λούρι-στάν
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1600 – 1000 π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 38 mm x 25 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από ολλανδική ιδιωτική συλλογή, συλλεγεί πριν τη δεκαετία του 1990

Παραδίδεται με Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής

Οι μπρούτζινες φιγούρες-ιμπέξ (ibex) από τη Λουριστάν, που χρονολογούνται κυρίως από τον πρώιμο 1ο αιώνα π.Χ. (περ. 1000–650 π.Χ.), αντιπροσωπεύουν μερικές από τις πλέον περιφημείς αριστουργήματα της αρχαίας Ανατολίας της Ήβης Εποχής του Σιδήρου. Κατασκευασμένες από νομάδες ή ημια-nomads metallurgists στην ορεινή περιοχή Zagros της δυτικής Ιρανίας, αυτές οι μικρής κλίμακας γλυπτές φιγούρες διακρίνονται για την εξελιγμένη διαδικασία απώλειας κεριού (lost-wax casting) και τη διακριτή στυλιστική τους απόδοση. Το άγριο κατσίκι-ιμπέξ—ένα τοπικό ορεινό κατσίκι διακρίνεται από τις φαρδιές, εξαιρετικά καμπύλες κεράτες—υπήρξε κεντρικό μοτίβο στη Λουριστάν τέχνη, συμβολίζοντας την χάρη, την ελαφρότητα και τη φυσική δύναμη του φυσικού κόσμου που περιέβαλλε αυτές τις αρχαίες ποιμενικές κοινότητες.

Ακαδημαϊκά, αυτές οι φιγούρες εξισορροπούν τη φυσική παρατήρηση με τη τόλμη διακοσμητικής Αφαίρεσης. Οι κορυφαίοι μεταλλουργοί τόνιζαν τα χαραχτηριστικά του ζώου, ιδιαίτερα τα μεγαλοπρεπή, ραβδωτά κεραία που συχνά σχηματίζουν δραματικές καμπύλες, μερικές φορές μετακινούνται πίσω ώστε να ενωθούν άψογα με το σώμα ή το ακουλούδι. Είτε χύτευμένες ως ελεύθερες φιγούρες, είτε ως περίτεχνα λαβές αγγείων ή διακοσμητικά φινίλια (άρτια συχνά ζευγισμένα συμμετρικά ή στυλιζαρισμένα ως εικονογραφία “Master of Animals”), τα αντικείμενα παρουσιάζουν μια εξαιρετική αίσθηση υφούς ρυθμού και έντασης. Παρά το συμπαγές, φορητό μέγεθος—προσαρμοσμένο σε έναν ζωής με κίνηση—διατηρούν αξιοσημείωτη παρουσία και μα monumental αναλογίες.

Λειτουργικά και πολιτισμικά, τα μπρούντζινα αντικείμενα από τη Λούρι-στάν συχνά θάβονταν σε ελίτ τελετουργικές ταφές ως οστά-κτερίσματα, υποδηλώνοντας μια βαθιά ιερουργική ή αποτρεπτική σημασία. Οι φιγούρες-ιμπέξ πιθανώς συνδέονταν με θρησκευτικές πεποιθήσεις σχετικά με τη γονιμότητα, την προστασία και τη πνευματική σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και το ορεινό πανί. Πέρα από τους λατρευτικούς ή συμβολικούς ρόλους τους, πολλές εξυπηρέτησαν και πρακτικούς σκοπούς σαν μάγουλα για τα άλογα, κεφαλές αγκίστρου ή σημαίες πλακών σε βάσεις από πέτρα. Σήμερα, αυτά τα περίτεχνα μπρούντζινα ευρήματα παραμένουν διαχρονικά σύμβολα της τεχνικής ευφυΐας και της καλλιτεχνικής φαντασίας των μεταλλουργών των ορεινών Zagros.