Διακοσμητικό στολίδι - Ιταλία - Tavola Sovraporta

Αυτή η υπέροχη ζωγραφιστή ταβάνι-πλάκα (στο ιστορικό παρελθόν χρησιμοποιούταν ως δομικό στοιχείο, διακόσμηση οροφής ή πάνελ πάνω από πόρτα) απεικονίζει δύο προφίλ σε ένα πλούσιο διάκοσμο από σπειρώματα και φυτικά μοτίβα. Το έργο θυμίζει έντονα την παράδοση των ξύλινων ταμπλών οροφής της Ιταλικής Αναγέννησης ή τη μεταγενέστερη βαρκοπική εξέλιξη.

Έχει εμφανή και γοητευτικά ίχνη του χρόνου. Διακρίνονται βαθιές φλέβες του ανοιχτού ξύλου, γραμμώσεις κατά μήκος λόγω της φυσικής κίνησης της ξυλώδους ουσίας και μικρές οπές στην επιχρωμάτιστη στιλβή που αφήνουν να φανεί το βάθος από κάτω. Οι κάθετοι πλευρικοί άκρες εμφανίζουν μουσικές αποχρώσεις σκούρου χρώματος, πιθανόν υπόλοιπα της αρχικής δομικής κορνίζας μέσα στην οποία είχε ενσωματωθεί η ταβάνι.

Μέσα σε δύο ασύλλα ή «πανοπτικά» οπτικά παράθυρα, απεικονίζονται δύο πρόσωπα σε ήμισυ προφίλ που κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Αριστερά βρίσκεται μια ανδρική φιγούρα με σγουρά και κοντά μαλλιά, διακοσμημένα με μικρά κίτρινα λουλούδια, το βλέμμα στραμμένο δεξιά και μια πλεκτή τάφρος που περιβάλλει τους ώμους. Δεξιά εμφανίζεται μια γυναικεία φιγούρα, με πλεξούδες μαλλιών, μια ταινία στο μέτωπο και ένα κολιέ με μαργαριτάρια ή κόκκους σε χρώμα ώχρας/χρυσού στο ντεκό décolleté.

Στον κέντρο της ταβάνης, διαχωρίζοντας τα δύο πρόσωπα, κυριαρχεί ένα μεγάλο λουλούδι στιλιζέ με έξι πέταλα ώχρας/κίτριου χρώματος και σκούρο κέντρο. Από αυτό το κέντρο αναπτύσσεται μια πολύπλοκη δομή από φύλλα και γιόγκες σε αποχρώσεις του πράσινου και του μπλε, που περιβάλλει τους χαρακτήρες και επαναλαμβάνεται συμμετρικά κατά μήκος των άνω και κάτω περιγραμμάτων. Μικροί κίτρινοι οβάλτα ολοκληρώνουν τις γωνίες και κενά, δημιουργώντας έναν συνεχώς διακοσμητικό ρυθμό (εμπνευσμένο από μοτίβα γοτθικά).

Τα ανθρώπινα χρωματικά χαρακτηριστικά των προσώπων — με έντονες γραμμές περιγράμματος, μεγάλα γεωμετρικά μάτια, σκληρές εκφράσεις — σε συνδυασμό με την επιλογή των σπειρωμένων φύλλων, παραπέμπουν έντονα στη γεύση της ιταλικής Αναγέννησης και του ύστερου Ραφαελο ή του 16ου-17ου αιώνα. Ωστόσο, η επαναδιευθέτηση των προσώπων και η στρωματοποίηση των χρωμάτων θα μπορούσαν επίσης να δηλώνουν μια μεταγενέστερη βιοτεχνική/λαϊκή παραγωγή του 18ου ή 19ου αιώνα που επανέρχεται στα κλασικά μοντέλα.