Mario Testino, Kate Moss, Brad Pitt - Mario Testino - 2009

ΥΠΕΡΟΧΟ, ΠΟΛΥ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ, ΜΕΓΑΛΟΜΕΓΕΘΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ MAGAZINE «STERN», PORTFOLIO ΑΡΙΘ. 53.

Ολόκληρο με φωτογραφίες από τον διάσημο περουσιανό φωτογράφο Mario (Eduardo) Testino (Silva), «το πιο παραγωγικό περιοδικό και φωτογράφος μόδας του κόσμου» (Aaron Hicklin, The Observer).

Περιλαμβάνει φωτογραφίες της Kate Moss, του Brad Pitt και άλλων.

Το έργο του Mario Testino έχει φιλοξενηθεί διεθνώς σε περιοδικά όπως Vogue, V Magazine, Vanity Fair και GQ. Έχει επίσης δημιουργήσει εικόνες για μάρκες όπως Gucci, Burberry, Versace, Michael Kors, Chanel, Stuart Weitzman, Carolina Herrera και Estée Lauder. Παράλληλα με την πρακτική του ως φωτογράφος, ο Testino έχει εργαστεί και ως καλλιτεχνικός διευθυντής, προσκεκλημένος συντάκτης, ιδρυτής μουσείου, συλλέκτης τέχνης και συνεργάτης, και επιχειρηματίας.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ, ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΟ ΚΑΙ ΑΤΕΜΟΝΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ.
ΑΝΤΑΛΑΚΤΙΚΗ ΑΝΤΑΛΑΚΤΙΚΗ.

Gruner und Jahr, Αμβούργο. 2009. Πρωτότυπη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Εικονογραφημένος σκληρός δέκτης (όπως εκδόθηκε). 275 x 365 mm. 96 σελίδες. Φωτογραφίες: Mario Testino. Κείμενο στα Αγγλικά και Γερμανικά.

Κατάσταση:
Εσωτερικά και εξωτερικά σαν καινούργιο και αδιάβαστο· φρέσκο και αψεγάδιαστο, καθαρό χωρίς σημειώσεις προηγούμενου κατόχου και χωρίς φθορές από φωτίσεις. Ελάχιστο περιθώριο χρήσης. Γενικά σχεδόν άριστη, σχεδόν τέλεια κατάσταση.

Υπέροχη φωτοβιογραφία από τον Mario Testino - σε θαυμάσια φρέσκια κατάσταση.

«Ο Mario Testino γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λίμα σε μια εύπορη καθολική οικογένεια. Ήταν ο μεγαλύτερος από έξι παιδιά και προέρχεται από ισπανική, ιταλική και ιρλανδική καταγωγή. Φοίτησε σε καθολικό σχολείο, Santa Maria Marianistas. Από παιδί ήθελε να γίνει ιερέας.
Ο Testino μελέτησε οικονομικά στο La Universidad del Pacífico, ακολούθησε το Pontificia Universidad Catolica del Peru και το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο.
Το 1976, πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει φωτογραφία αφού άφησε τις σπουδές του στα οικονομικά, το Δίκαιο και τις Διεθνείς Υποθέσεις. Κατά τη διάρκεια της μαθητείας στα γκρίζες αίθουσες των γραφείων των John Vickers και Paul Nugent πραγματοποίησε τις πρώτες του προθέσεις ως φωτογράφος. Διαμένοντας σε μια ταπεινή κοινόχρηστη κατοικία που είχε μετατραπεί από νοσοκομείο, χωρίς πολλά χρήματα, εξασφάλισε τα προς το ζην δουλεύοντας σε ένα εστιατόριο. Είχε τα μαλλιά βαμμένα ροζ, πράγμα που τον βοήθησε να γίνει αντιληπτός ως φωτογράφος, και πήρε έμπνευση από τον βρετανό αστέρα της μόδας Cecil Beaton. Το Λονδίνο ήταν η πόλη που του έδωσε τη δυνατότητα να ανθίσει δημιουργικά χωρίς τους περιορισμούς που αισθανόταν ότι του επιβλήθηκαν στο Περού.
Το έργο του έκανε την πρώτη εμφάνιση στο Vogue το 1983.
Την πρώιμη περίοδο της δεκαετίας του 1990, ο Testino αναζητούσε έμπνευση από την παιδική του ζωή στο Περού και από τα εφηβικά καλοκαίρια στη Βραζιλία, που τον βοήθησαν να σχηματίσει τη γλώσσα της φωτογραφικής του γλώσσας.
Ο Testino έχει γίνει ένας από τους πιο γνωστούς και πιο εορτασμένους φωτογράφους μόδας στον κόσμο. Έχει τεκμηριώσει θέματα από αστέρες της A-list, μουσικούς, supermodels και καλλιτέχνες, καθώς και άτομα που συνάντησε κατά τα ταξίδια του. Το έργο του έχει φιλοξενηθεί σε περιοδικά όπως Vogue, V Magazine, Vanity Fair, GQ, LOVE, Allure και VMan. Δεκαοκτώ εκθέσεις και περισσότερα από 16 βιβλία έχουν εκδοθεί για το έργο του. Η Suzy Menkes, International Editor του Vogue, εξηγεί ότι «η ικανότητά του Testino έγκειται πρωτίστως στο να αιχμαλωτίζει τη στιγμή και να φέρνει στην επιφάνεια την ανθρωπιά στους πρωταγωνιστές του».
Μερικά από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα του προέρχονται από πορτρέτα βασιλέων, κυρίως η σειρά του με τη Diana, Princess of Wales το 1997. Εξουσιοδοτήθηκε για Vanity Fair και είπε: «Η Diana άνοιξε μια πόρτα για εμένα γιατί άρχισα να φωτογραφίζω ευρέως τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης... αυτό φέρνει στην επιφάνεια την αγάπη μου για παράδοση, για έναν τρόπο προβολής της οικογένειας και της μακροζωίας των ανθρώπων». Ο Testino ήταν επίσης ο επίσημος φωτογράφος για πορτραίτα του Δούκα και της Δούκισσας του Cambridge με αφορμή την αρραβωνιά τους τον Δεκέμβριο του 2010.
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε επίσημες φωτογραφίες της βρετανικής βασιλικής οικογένειας μετά τον βαπτισμό της Πριγκίπισσας Charlotte του Cambridge στο Sandringham Estate. Έχει φωτογραφίσει πολλές άλλες βασιλικές οικογένειες με παρόμοιο τρόπο.
Η συνεργασία του Testino με τον Tom Ford και τον καλλιτεχνικό διευθυντή μόδας Carine Roitfeld σε προκλητικές διαφημιστικές καμπάνιες στα μέσα της δεκαετίας του 1990 αποδίδεται ευρέως ως η κινητήρια ώθηση για την ανάταση της Gucci ως κύρια οικία μόδας.
Η Anna Wintour, διευθύντρια έκδοσης της American Vogue, δήλωσε ότι «Η μόδα έχει να κάνει με αυτόν τον άνισο συνδυασμό τέχνης και εμπορίας, και πιστεύω ότι κανείς δεν κατανοεί αυτό καλύτερα από τον Mario».
Ο Testino ξεκίνησε τη ‘Towel Series’ στον λογαριασμό του στο Instagram το 2013, προβάλλοντας επιδραστικά άτομα, συμπεριλαμβανομένων μουσικών, ηθοποιών και μοντέλων που φορούν μόνο χειραποσκευές. Η σειρά διαδόθηκε ευρέως από τους ακολούθους του στη δημόσια πλατφόρμα και ζήτησε πολύ από διάσημους.
Ο Testino είχε το παρατσούκλι «John Singer Sargent of our times» από τον Terence Pepper, επιμελητή φωτογραφίας της National Portrait Gallery στο Λονδίνο. Η έκθεση Portraits του 2002 προσέλκυσε περισσότερους επισκέπτες από οποιαδήποτε άλλη έκθεση στο μουσείο μετά από τότε. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια η έκθεση περιοδεύε σε όλο τον κόσμο. Το έργο του Testino έχει παρουσιαστεί σε μουσεία σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Helmut Newton Foundation στο Βερολίνο (Undressed, 2017), Shanghai Art Museum (Private View, 2012) και National Portrait Gallery στο Λονδίνο (Portraits, 2002).
Περισσότερα από 17 βιβλία της φωτογραφίας του έχουν εκδοθεί, συμπεριλαμβανομένων των Ciao, Sir, MARIO DE JANEIRO Testino, και Kate Moss by Mario Testino, όλα από τις TASCHEN· μαζί με Alta Moda και Pasito a Paso, εκδομένα από το Museo MATE.
Η προσωπική συλλογή τέχνης του Testino έχει αποτελέσει αντικείμενο δύο εκθέσεων. Η πρώτη, Somos Libres το 2013, ήταν στο MATE – Museo Mario Testino – στην Λίμα, Περού. Η δεύτερη εγκατάσταση το 2014, Somos Libres II, έγινε στην Pinacoteca Giovanni e Marella Agnelli στο Τορίνο, Ιταλία. Η σχέση του με τη καλό τέχνη αναπτύχθηκε μέσω τακτικών επισκέψεων σε γκαλερί και εργαστήρια καλλιτεχτών, και έχει συνεργαστεί για τη δημιουργία έργων με καλλιτέχνες όπως ο Keith Haring, Vik Muniz, John Currin και Julian Schnabel.

Ο Testino τιμήθηκε με τιμητικό OBE στις 14 Ιανουαρίου 2014 από τον Υπουργό Πολιτισμού της Μεγάλης Βρετανίας Ed Vaizey, σε αναγνώριση της καριέρας του και της φιλανθρωπικής του εργασίας.
Το 2011 τιμήθηκε με Υποτροφία Υψηλής Τιμής από τη Royal Photographic Society. Αυτές οι διακρίσεις απονέμονται σε διακεκριμένα άτομα που έχουν από τη θέση ή τα επιτεύγματά τους άμεση σύνδεση με τη επιστήμη ή την καλό τέχνη της φωτογραφίας ή την εφαρμογή της. Το ίδιο έτος το GQ απένειμε επίσης στο Testino το βραβείο Man of the Year Inspiration Award.
Στην Λατινική Αμερική, έχει λάβει τη διάκριση Grand Cross rank of the Order of Merit for Distinguished Service in Peru (25 Μαΐου 2010) και το Tiradentes Medal στη Βραζιλία (2007).
Στον χώρο της μόδας και της ψυχαγωγίας, έλαβε το Walpole Ward για υπηρεσίες στη βιομηχανία πολυτελείας (2009), το Rodeo Drive Walk of Style Award (2005) και το British Style Award (2003).
Τον Ιανουάριο του 2018, η The New York Times δημοσίευσε άρθρο με το οποίο ο Testino κατηγορούνταν από 13 ανδρικούς βοηθούς και μοντέλα που δούλευαν μαζί του για σεξουαλική παρενόχληση, εκμετάλλευση και επίθεση. Τα μοντέλα Roman Barrett, Jason Fedele και Ryan Locke κατήγγειλαν τη συμπεριφορά του κατά τις καμπάνιες της δεκαετίας του 1990. Μετά τις κατηγορίες (οι οποίες επεκτάθηκαν και στη συμπεριφορά του φωτογράφου Bruce Weber), ο Condé Nast ανακοίνωσε ότι «δεν θα αναθέτει οποιοδήποτε νέο έργο με αυτούς στο προβλεπόμενο μέλλον».
Περισσότερες καταγγελίες μεταδόθηκαν από τους New York Times εναντίον του Testino στις 3 Μαρτίου 2018. Τέσσερις από τις πέντε νέες καταγγελίες περιγράφουν περιστατικά που συνέβησαν κατά τη διάρκεια ή μετά το 2010. Ο Testino έχει αρνηθεί όλες τις καταγγελίες. Ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που δημόσια κατηγορεί τον Testino για σεξουαλική επίθεση αυξήθηκε σε 18.
To 2024, ο ηθοποιός Alan Ritchson ισχυρίστηκε ότι ενώ καθόταν δίπλα στον Testino κατά τη διάρκεια VIP δείπνου Atelier Versace στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού τον Ιανουάριο του 2014, «Δεν κρατούσε τα χέρια του από πάνω μου». Ο Ritchson είπε στο The Hollywood Reporter: «Όλο το χρονικό διάστημα που ήμασταν στο δείπνο, προσπαθούσε να με αγγίξει ανάμεσα στα πόδια κάτω από το τραπέζι. Είπα, ‘Άφησέ τα από πάνω μου, φίλε. Έζησα αυτή τη ζωή με ανθρώπους σαν εσένα όπου νιώθεις ότι μπορείς να έχεις ο,τιδήποτε. Δεν είμαι ένα αντικείμενό σου. Είμαι πολύ πέρα από αυτό τώρα, φίλε.’ Αλλά το απολάμβανε. Νόμιζε ότι ήταν το πιο αστείο πράγμα.» Ο Ritchson προσθέτει ότι ο Testino πήγε τόσο μακριά ώστε του προσέφερε εξώφυλλο στο Vogue αν κοιμόταν μαζί του εκείνο το βράδυ.
Ο Testino έχει τιμηθεί για τη συμβολή του σε πολλούς μη κερδοσκοπικούς σκοπούς και φιλανθρωπικά σωματεία μέσω διαφόρων βραβείων και διακρίσεων. Το 2010 διορίστηκε σε ένα από τα υψηλότερα παράσημα στη χώρα καταγωγής του, το Grand Cross Order of Merit in Peru, και έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής World Monuments Fund Peru το 2014.
Ως πρέσβης Save the Children βοήθησε στη συγκέντρωση πόρων για την ίδρυση του El Salvador Clinic στην περιφέρεια Pueblo Nuevo, Chincha στην πατρίδα του Περού. Η κλινική κατασκευάστηκε για παιδιά με φυματίωση στην περιοχή που επλήγη σφοδρά από τον καταστροφικό σεισμό, που έπληξε την ακτή του Περού τον Αύγουστο του 2007. Η κλινική El Salvador χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από την πώληση ενός μόνο εκτυπώματος από τα πορτρέτα του Princess Diana, δημοπρατημένου για 100.000 λίρες.
Κατέφερε πόρους για το Naked Heart Foundation της Natalia Vodianova για την κατασκευή παιδότοπου σε παιδιατρικό νοσοκομείο της Μόσχας, ειδικευμένου σε καρκίνο. Πρόκειται για υπόθεση αγάπης που αγγίζει την καρδιά του, καθώς ο αδελφός του πέθανε από την ασθένεια σε ηλικία 10 ετών.
Το 2012, ο Testino άνοιξε τη δική του πρώτη μη κερδοσκοπική ένωση στο Λίμα, Asociación Mario Testino (MATE).
Το Museo Mario Testino ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως δυναμική πλατφόρμα για την περουβιανή τέχνη μέσω της καλλιέργειας και προώθησης του πολιτισμού και της κληρονομιάς.»
(Wikipedia)