Josep Hereter (1919–1990) - Bajo el cielo rosado

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το Magnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Josep Hereter, το οποίο απεικονίζει έναν περιπατητή που επιστρέφει το ηλιοβασίλεμα σε ένα χωριό κοντά στον ποταμό, ως σύμβολο του ταξιδιού, της πάροχος του χρόνου και της επιστροφής στην οικία. Ο πίνακας διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική και την υψηλή ποικιλία ζωγραφικής που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με κάδρο: 33x52x3 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 27x46 εκ.
· Λέις πάνω σε πίνακα υπογεγραμμένο στο χέρι από τον καλλιτέχνη στο δεξί μέρος του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο κάδρο (περιλαμβάνεται στο διαγωνισμό ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Ιερώνη.

Σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot.

Το πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει ένα αγροτικό τοπίο το ηλιοβασίλεμα, περιτυλιγμένο από μια ήρεμη και ελαφρώς μελαγχολική ατμόσφαιρα στην οποία ο ουρανός ροζίζει κατέχει ένα βασικό μέρος της σύνθεσης. Ένας μικρός ποταμός διασχίζει τη γη από το πρώτο επίπεδο και περνά κάτω από μια παλαιά πέτρινη γέφυρα, ενώ ένας δρόμος προχωρά κατά μήκος της δεξιάς όχθης προς ορισμένες σκοτεινές κατασκευές. Στον δρόμο εμφανίζεται ένας μοναχικός περίπατος που κατευθύνεται προς το χωριό, περιτριγυρισμένος από πέτρες, θάμνους και κτήματα που βυθίζονται σταδιακά στο σκοτάδι. Στο βάθος, διάφορα βουνά αποχρωματίζονται σε γαλάζιους και ιώδεις τόνους κλείνοντας ορίζοντα και ολοκληρώνοντας μια σκηνή στην οποία η φύση, η αρχιτεκτονική και η ανθρώπινη παρουσία συνυπάρχουν σε τέλειο ισορροπία.

Ο ουρανός εκτείνεται σε ολόκληρο το άνω ήμισυ και αποτελεί μια από τις πιο φωτεινές ζώνες του έργου. Κυριαρχούν οι απαλοί ροζ, βιολετί, γκρι και μπεζ τόνοι, δημιουργώντας μια απαλή και μαλακή ατμόσφαιρα. Το φως εστιάζεται κοντά στον ορίζοντα, όπου μια μικρή κίτρινη λάμψη υποδηλώνει την παρουσία του ήλιου λίγο πριν τη δύση. Αυτή η λυχνία γύρω από τον ήλιο μεταμορφώνει το τοπίο και του δίνει έναν ιδιωτικό χαρακτήρα.

Οι σύννεφα εμφανίζονται ως ελαφριές και ασαφείς μάζες που διανέμονται ακανόνιστα. Κάποια είναι πιο σκούρα και βρίσκονται στην επάνω μεριά, ενώ άλλα φαίνονται να συγχωνεύονται με τη ροζ χρωματική διαύγεια. Τα ασαφή τους περιγράμματα μεταφέρουν την εντύπωση ενός ήρεμου ουρανού, χωρίς απειλή καταιγίδας. Η απαλότητα αυτών των μορφών contrasts με το αυξανόμενο σκοτάδι του εδάφους.

Στο κεντρικό τμήμα του ουρανού διακρίνεται η λάμψη του ήλιου, απεικονισμένη με μια μικρή κίτρινη κηλίδα περιβαλλόμενη από ροζ τόνους. Δεν κυριαρχεί στη σκηνή με έντονο φως, αλλά φαίνεται να αποχαιρετά σιγά-σιγά πίσω από τα βουνά. Η χαμηλή της θέση υποδηλώνει ότι η ημέρα πλησιάζει στο τέλος της. Αυτό το λαμπερό σημείο προσελκύει το βλέμμα και οργανώνει την ατμόσφαιρα ολόκληρης της σύνθεσης.

Τα βουνά σχηματίζουν μια διαδοχή κυματοειδών περιγραμμάτων κατά τον ορίζοντα. Τα πιο μακρινά παρουσιάζουν ανοιχτά γαλάζια και πρασινωπά, ενώ τα κοντινά έχουν βιολετί, καφέ και κοκκινωπούς τόνους. Αυτή η χρωματική διαφορά δημιουργεί βάθος και επιτρέπει να φανταστεί κανείς ευρύ τοπίο. Τα βουνά φαίνονται να περιβάλλουν την κοιλάδα και να προστατεύουν το μικρό αγροτικό πυρήνα.

Το κεντρικό ύψωμα έχει μια απόχρωση γαλάζιο-πρασινωπού που ξεχωρίζει από τις πλαγιές μελιχρωμο-βιολετί και βιολετί που βρίσκονται στα δυο πλευρά. Η επιφάνειά του φωτίζεται ήπια και συγκεντρώνει ένα μέρος της καθαρότητας του ουρανού. Η στρογγυλεμένη μορφή μεταδίδει ηρεμία και σταθερότητα. Καθώς κατεβαίνει, το βουνό συγχέεται με τις μαύρες μάζες των δέντρων και των θάμνων.

Στο πρώτο πλάνο, ο ποταμός εισχωρεί από τη χαμηλή αριστερή γωνία και προχωρά προς το κέντρο. Η επιφάνειά του αντικατοπτρίζει λευκούς, γκρί, μπλε και ελαφρώς ροζ τόνους από τον ουρανό. Η ροή φαίνεται ήρεμη, αν και ορισμένες σκούρες μεταβολές υποδεικνύουν μικρές κινήσεις γύρω από τις πέτρες και τη βλάστηση. Το νερό δημιουργεί μια γραμμή βάθους που οδηγεί κατευθείαν προς τη γέφυρα.

Οι όχθες φαίνονται καλυμμένες με καλαμιές, μυκητοειδή χόρτα, θάμνους και άνισες πέτρες. Οι σκούρες αποχρώσεις αυτής της βλάστησης αντιπάσχονται με τα φωτεινά αντανακλάσεις του νερού. Ορισμένα φυτά κλίνουν προς τον ποταμό και σχηματίζουν λεπτές σιλουέτες που προσθέτουν κίνηση. Η αφθονία της βλάστησης κάνει το ρεύμα να φαίνεται φυσικό και ελάχιστα αλλοιωμένο.

Διάφορες ελαφριές πέτρες κατανέμονται κατά μήκος της όχθης και μέσα στο έδαφος. Οι λευκές, γκριζάρες και γαλαζωπές αποχρώσεις τους ξεχωρίζουν έναντι των καφέδων και σκούρων πρασίνων. Μερικές βρίσκονται κοντά στο νερό, ενώ άλλες οριοθετούν τα άκρα του μονοπατιού. Αυτά τα μικρά στοιχεία εμπλουτίζουν το τοπίο και ενισχύουν την πετρώδη εμφάνιση του.

Ο πέτρινος γέφυρα κατέχει κεντρική θέση και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία. Η χαμηλή και οριζόντια κατασκευή διασχίζει τον ποταμό με ένα μόνο τόξο. Οι σκοτεινές αποχρώσεις της επιφάνειας συγχέονται με καφέ, γκρίζους και μικρούς φωτεινούς αντικατοπτρισμούς. Η γέφυρα φαίνεται αρχαία και τέλεια ενσωματωμένη στο περιβάλλον.

Το τόξο δημιουργεί μια φωτισμένη ανοιγμα κάτω από τη δομή. Μέσα από αυτήν μπορεί να διακρίνεται η συνέχεια του νερού, που συλλέγει τη λάμψη του ουρανού και σχηματίζει μια φωτεινή ζώνη. Αυτό το σημείο φωτός contrasts με τη μαύρη μάζα της γέφυρας και τραβά αμέσως το βλέμμα. Η καμπύλη του τόξου φέρνει απαλότητα απέναντι στις οριζόντιες γραμμές τοπίου.

Το ανώτερο μέρος της γέφυρας σχηματίζει ένα στενό μονοπάτι που συνδέει τις δύο όχθες. Η φιγούρα του φαίνεται από αριστερά προς τα δεξιά και φαίνεται ότι χάνεται ανάμεσα στη βλάστηση. Η απουσία ορατών κιγκλίδων ενισχύει την αρχαία και απλή της εμφάνιση. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια για να συνδέει τα αγροτικά σπίτια με τα γειτονικά χωράφια.

Η γέφυρα μπορεί να ερμηνευθεί ως σύμβολο ένωσης και συνέχειας. Όχι μόνο ενώνει φυσικά τις δύο όχθες, αλλά συνδέει την πρώτη ζώνη με τον ορίζοντα και το παρόν με τη μνήμη του τόπου. Η μόνιμότητά της contrasts με την αέναή κίνηση του νερού. Ενώ ο ποταμός προχωρά, ο λιθόλιθος αντέχει και διατηρεί τα ίχνη του χρόνου.

Αριστερά της γέφυρας υψώνονται δύο δέντρα με στρογγυλεμένο στέμμα. Οι λεπτοί, σκοτεινοί κορμοί τους διαγράφονται καθαρά μπροστά από τον ροζ ουρανό. Το κοντινότερο δέντρο έχει κάπως πιο ευρύ στέμμα, ενώ το δεύτερο φαίνεται μικρότερο και χωρισμένο. Μαζί σχηματίζουν μια οπτική ζεύξη που εξισορροπεί τα κτισμένα δεξιά.

Τα φύλλα αυτών των δέντρων συγκεντρώνονται σε σκούρες μάζες πράσινου και μαύρου. Μερικοί μικροί χώροι επιτρέπουν στο φως του ουρανού να περάσει από τα κλαδιά. Οι σιλουέτες τους φαίνονται απλές, αλλά διαθέτουν αξιοσημείωτη παρουσία λόγω αντίθεσης. Φαίνονται φρουροί του τόξου και της εξόδου προς την κοιλάδα.

Πιο κοντά στο κέντρο εμφανίζεται μια ψηλή και στενή φυτική μορφή που θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε έναν κυπάρισσο. Η κάθετη της φιγούρα σπάει τη δισδιάστατη οριζόντια τάση και κατευθύνει το βλέμμα προς τον ουρανό. Ο σκούρος πράσινος τόνος την διαχωρίζει από τα μπλε-βαθυά βουνά. Αυτό το δέντρο εισάγει μια νότα μεγαλείου και μόνιμης παρουσίας.

Στη δεξιά πλευρά βρίσκονται αρκετές αγροτικές κατασκευές με ταπεινή εμφάνιση. Οι προσόψεις και οι στέγες τους κυριαρχούνται από καφέ, μαύρο και γκρι χρώματα, δίνοντας την εντύπωση ότι συγχέονται εν μέρει με το σκοτάδι. Μία από αυτές φέρει μια ευρεία στέγη και μια μικρή καμινάδα ή κάθετα στοιχείο. Το σύνολο φαίνεται να αντιπροσωπεύει ένα οικόπεδο, έναν μύλο, ένα στάβλο ή μια ομάδα αγροτικής κατοικίας.

Στην προσόψη του κύριου κτίσματος διακρίνεται μια μικρή ερυθρή-λευκή σχισμή. Αυτό το φωτεινό στοιχείο μπορεί να ερμηνευθεί ως φωτισμένο παράθυρο, μισάνοικτη πόρτα ή αντικείμενο τοποθετημένο εξωτερικά. Το θερμό του χρώμα αντιτίθεται στο σκοτάδι του κτιρίου. Το μικρό φως υποδηλώνει ότι ο τόπος παραμένει inhabited.

Κοντά στη κατοικία υψώνεται μια ψηλότερη και στενή δομή, πιθανώς μια καμινάδα ή μια αγροτική εξάρτηση. Ο ορθογώνιος της σχήμα ξεχωρίζει πάνω από τη στέγη. Οι αποχρώσεις ωχροί και φωτεινοί της επιτρέπουν να τη διακρίνουμε από το φόντο. Αυτή η κάθετη γραμμή δημιουργεί οπτική σχέση με τα δέντρα από την αριστερή πλευρά.

Η παρουσία των κατασκευών προσφέρει ένα αίσθηση καταφύγιο. Το απόγευμα, τα σκούρα τους τοίχια φαίνονται να προστατεύουν έναν ζεστό και ασφαλή εσωτερικό χώρο. Αν και δεν διακρίνονται σαφείς ενδείξεις δραστηριότητας, το φωτεινό παράθυρο και ο περιπατητής υποδηλώνουν μια καθημερινή ζωή που συνεχίζεται έξω από τον ορίζοντα. Το χωριό μετατρέπεται σε φυσικό προορισμό του μονοπατιού.

Το μονοπάτι ξεκινά από τη χαμηλή δεξιά γωνία και προχωρά προς τις κατοικίες. Η επιφάνειά του συνδυάζει καφέ, ωχρό, γκρι και πιο σκοτεινές ζώνες. Συνεχώς στενεύει καθώς απομακρύνεται, δημιουργώντας μια καθαρή προοπτική. Οι τυχαία πετρωμένες πηγές και η βλάστηση στα περιθώρια του δίνουν μια αγροτική εμφάνιση.

Ο ανθρώπινος φιγούρα κατέχει μια διακριτική αλλά ουσιαστική θέση πάνω στο μονοπάτι. Εμφανίζεται από πίσω και φαίνεται να περπατά προς τις κατοικίες. Φορά μια ανοιχτή ριγέ ενδυμασία στην κορυφή, ένα σκούρο παντελόνι και μια κόκκινη ζώνη γύρω από τη μέση. Το μικρό του μέγεθος τονίζει την πλατιά έκταση του τοπίου.

Το κεφάλι φαίνεται ότι καλύπτεται από ένα καπέλο κιτρινόχρωμο ή ανοιχτό. Αυτό το στοιχείο υποδηλώνει ότι μπορεί να πρόκειται για αγρότη που επιστρέφει μετά από εργασία στα χωράφια. Η στάση του είναι ευθυτενής και το βήμα του φαίνεται ήρεμο. Το άτομο εισάγει μια αφηγηματική διάσταση και επιτρέπει τη φαντασία του τέλους μιας ημέρας.

Ο περιπατητής φαίνεται να βρίσκεται μόνος, αλλά όχι απαραίτητα απομονωμένος. Η εγγύτητα των κατοικιών μετατρέπει την πορεία του σε επιστροφή σε ένα γνωστό μέρος. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι περνά κάθε μέρα από το τοπίο και ότι αναγνωρίζει κάθε πέτρα, δέντρο και καμπύλη του ποταμού. Η παρουσία του συνδέει τη φυσική αχανότητα με την καθημερινή εμπειρία όσων ζουν στην κοιλάδα.

Στο έδαφος που περιβάλλει τον περιπατητή υπάρχουν μάζες σκούρας βλάστησης και μικρές αχνές πέτρες. Αυτά τα στοιχεία συνοδεύουν την κατεύθυνση του μονοπατιού και αυξάνουν το βάθος. Κάποια θάμνοι έχουν πράσινες αποχρώσεις, ενώ άλλα προσεγγίζουν το μαύρο λόγω έλλειψης φωτός. Η νύχτα φαίνεται να προχωρεί αργά από το πρώτο επίπεδο προς τον ορίζοντα.

Η αντίθεση ανάμεσα στον φωτεινό ουρανό και τη σκοτεινή γη αποδεικνύεται θεμελιώδης. Το ανώτερο μέρος μεταδίδει ανοιχτότητα και ευαισθησία, ενώ το κατώτερο έχει μεγαλύτερη πυκνότητα και βάρος. Αυτή η αντίθεση αντικατοπτρίζει τη στιγμή ακριβώς που η ημέρα μετατρέπεται σε νύχτα. Το φως ακόμη παραμένει στον ουρανό, αλλά το τοπίο ήδη αρχίζει να χάνει τις λεπτομέρειές του.

Η σύνθεση ορίζει διάφορες οπτικές διαδρομές. Το βλέμμα μπορεί να ακολουθήσει τον ποταμό μέχρι τη γέφυρα, να ανέβει προς την ακτινοβόλο λάμψη του ήλιου και στη συνέχεια να περιηγηθεί στα βουνά. Μπορεί επίσης να προχωρήσει κατά μήκος του μονοπατιού κοντά στον περιπατητή μέχρι να φτάσει στις κατασκευές. Αυτές οι δύο διαδρομές, του νερού και της γης, συγκλίνουν στην κεντρική ζώνη.

Ο ποταμός μπορεί να ερμηνευθεί ως σύμβολο της πάροχος του χρόνου και της συνεχούς κίνησης. Τα νερά συνεχίζουν να προχωρούν κάτω από τη γέφυρα, ανεξάρτητα από την άφιξη της νύχτας. Ο περιπατητής, αφ’ ετέρου, αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο ταξίδι και την επιστροφή. Και οι δύο ενέργειες μοιράζονται μια κοινή κατεύθυνση προς το βάθος του τοπίου.

Το έργο μεταδίδει σιωπή, αλλά όχι ακινησία. Το νερό ρέει, ο περιπατητής προχωρεί και το φως αλλάζει βαθμιαία. Όλα φαίνονται να βρίσκονται σε μια αργή και φυσική μετάβαση. Αυτή η αίσθηση μετατρέπει το ηλιοβασίλεμα σε μεταφορά των κύκλων της ζωής.

Συνολικά, αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει ένα αγροτικό τοπίο στο ηλιοβασίλεμα στο οποίο ένας μοναχικός περιπατητής προχωρά σε ένα μονοπάτι προς κατασκευές που βρίσκονται δίπλα σε μια αρχαία πέτρινη γέφυρα. Ο ποταμός αντικατοπτρίζει τη τελευταία διαύγεια του ροζου ο ουρανού, ενώ τα βουνά, τα δέντρα και τα πεδία βυθίζονται αργά στο σκότος. Η γέφυρα συμβολίζει την ένωση και τη διατήρηση· το νερό την πάροδο του χρόνου· το μονοπάτι το ταξίδι· και οι κατοικίες καταφύγιο και επιστροφή στον οίκο. Η σκηνή μεταμορφώνει το τέλος μιας ημέρας σε μια βαθιά ποιητική εικόνα για τη μνήμη, τη συνέχεια και τη γαλήνη της αγροτικής ζωής.