Honoré de Balzac - Les ressources de Quinola. - 1864

Honoré de Balzac : Οι πόροι του Quinola.

Παρίσι, Michel Levy, 1864. In-12, [2] f., 95 σελ.

Τρίτη έκδοση σύμφωνα με τον Vicaire με την επισήμανση «σύμφωνο με τη βιτρίνα» της 12 Οκτωβρίου 1863 (Θέατρο Vaudeville), δηλαδή λίγο τροποποιημένο σε σχέση με το κείμενο της πρώτης παράστασης του Μαρτίου 1842 (Odéon). Το πρωτότυπο κυκλοφόρησε με πρόλογο το 1842 στην H. Souverain.
Ενδιαφέρον αντίτυπο με χειρόγραφη σημείωση στον ψευδότιτλο, ενός ανώνυμου ηθοποιού της εποχής: «Έπαιξα Monipodio στις 13 Νοέμβριου αβίαστως» και στην κάλυψη «13 Νοέμβριου 63» από το ίδιο χέρι.
Σημειώσεις που προσδίδουν ενδιαφέρον σε αυτό το έργο του Balzac, αρκετά αρνητικά υποδεδεκτό κατά την πρώτη του κυκλοφορία το 1842, με μόνο 19 παραστάσεις, που φαίνεται να «επαναταξιδεύεται» μεταθανάτια.
Ετικέτα ex-libris Maurice de Meure με μακρά χειρόγραφη σημείωση σε μολύβι στη φρουρά απέναντι.

Συνεχιζόμενη βιβλιοδεσία, καλή κατασκευή, μισό-δερμάτινο με μακριούς γωνιακούς σωλήνες, (ταινίες), ράχη με πέντε νεφρίδες, χρυσή κεφαλή.
Πολύ καλά δεμένα, με καλύμματα και ράχη διατηρημένα.

Περίληψη: Όχι πλήρως αποθαρρυμένος από τις ατυχίες του Vautrin, ο Balzac συνεχίζει να γράφει για θέατρο και κάνει αποδεκτή από το 1842 τη Les Ressources de Quinola στο Odéon.
Η κριτική είναι εχθρική, οι παραστάσεις θορυβώδεις, ακόμα και αν το έργο έχει λίγους υποστηρικτές (Βίκτορ Ουγκώ, Λαμαρτίν). Το έργο δόθηκε 19 φορές.

Στην αρχή του έργου βρισκόμαστε στο 1588 στην Ισπανία. Η Ατλαντίδα αήττητη έχει βουλιαχτεί. Ένας άνδρας είναι στη φυλακή, απειλούμενος από την Ινquisition. Ο οικονόμος του, Quinola, προσπαθεί να τον σώσει....

Οι Πόροι του Quinola είναι ταυτόχρονα ή και ποντίφικες των «Οι Μεθοδίες του Σκαπάν» και των «Γάμοι του Figaro». Η φιλοδοξία του Balzac από τα χρόνια του 1840 μέχρι τον θάνατό του ήταν να επιτύχει μια φήμη παρόμοια με αυτή των διασήμων προκατόχων του.

Η αποτυχία των Ρουτς του Quinola (1842) συνιστά τη μεγάλη θεατρική απογοήτευση του Balzac. Οι ατυχίες του στο θέατρο ήταν οδυνηρές, αλλά ο Balzac πίστευε ότι Οι Πόροι του Quinola θα του επέτρεπαν όχι μόνο να κερδίσει επιτέλους μια δραματική φήμη, μετά τα δεινά του Vautrin, αλλά και να εξασφαλίσει οικονομική αυτονομία που θα του επέτρεπε προσωπική ελευθερία, και συγκεκριμένα να μπορεί να ταξιδέψει ώστε να ενωθεί με τη Mme Hanska («Αν έχω επιτυχία φεύγω· αν πέσω πρέπει να βγάλω 4 τόμους για να κερδίσω το ταξίδι»). Διπλή φιλοδοξία, που δεν οδήγησε σε τίποτα άλλο παρά σε διπλή απογοήτευση. Ο Balzac ήταν ωστόσο πεπεισμένος για την ποιότητα των Ρόρων του Quinola. Ο Quinola ήταν για εκείνον το πλήρωμα αυτής της μεγάλης κωμωδίας που ονειρευόταν πάντα να γράψει, αυτό το έργο στη γραμμή του «Μισάνθρωπου και του Figaro», ένα έργο υψωμένο που δεν μπορούσε να του προσφέρει τίποτα άλλο παρά απόλυτη δόξα ή ντροπιώδη πτώση: «Με τη μεγαλοσύνη του θέματος, δεν υπάρχει εναλλακτική» γράφει έτσι στη Mme Hanska. Αλλά ο Quinola δεν ήταν ούτε ένα ούτε το άλλο. Σε αντίθεση με τον Vautrin, το έργο παίχτηκε, και αν δεν ήταν επιτυχές αφού γνώρισε μόνο είκοσι παραστάσεις, δεν ήταν ούτε μια κρύα αποτυχία.