Rene Magritte - Le fil’s de homme

René Magritte - Ο Άνθρωπος (De Mensenzoon) - Offsetdruck/posterprint - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: De Mensenzoon
Τύπος: Αρχική αφίσα τέχνης - Υψηλής ποιότητας Offsetdruck/posterprint με βάση το πρωτότυπο έργο του 1964
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στιλ: Σύγχρονο - Σουρρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο εντύπως
- Με βάση το πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1964

ΕΞΤΡΑ INFO ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 Νοεμβρίου 1898 – Schaarbeek, 15 Αυγούστου 1967) ήταν ένας Βέλγος σουρρεαλιστής ζωγράφος.

Ο René Magritte εργαζόταν αρχικά ως σχεδιαστής σε ταπετσωματάδικο και στη συνέχεια κατασκευάζε
ισε πολλά πόστερ.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν κυβιστικό, φουτουριστικό και αφηρημένο έργο, υπό την επιρροή του αρχηγού του εργασίας του Victor Servranckx στην εργοστάσιο ταπετσαρίας UPL (Les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Μετά την γνωριμία με το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, άρχισε να εσωματώνει σουρρεαλιστικά στοιχεία στη δουλειά του. Ο De Chirico αποδίδει τα αντικείμενα με εξαιρετικά ρεαλιστικό τρόπο αλλά σε τελείως διαφορετικά αιτιώδη και χρονικά συμφραζόμενα. Έτσι ενισχύει το μυστηριώδες της αντικείμενο κόσμου. Επίσης η συμβατική τάξη και η θέση των πραγμάτων καθίστανται με αυτόν τον τρόπο ιρονικά.

Ο Magritte έκανε κυρίως πίνακες (λάδι σε καμβά), αλλά και γουάς, αντικείμενα και κολλάζ.

Κάτω από την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens εργάστηκε στο περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεση στη γκαλερί "Le Centaure" στις Βρυξέλλες.

Μεταξύ 1927 και 1930 ο Magritte διέμενε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρρεαλιστική του αντίληψη επιβραβεύτηκε με τη φιλία των Paul Eluard και André Breton, ο οποίος ήδη το 1924 είχε γράψει το Manifeste du Surréalisme. Όταν ο Breton απαίτησε ότι η γυναίκα του Magritte αφαιρούσε ένα κολιέ με σταυρό, αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.

Όταν το 1930 η Galerie Le Centaure, όπου ο Magritte εργαζόταν υπό συμβόλαιο, χρεωκοπήσε, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα του τα έργα, τότε περίπου 200.

Το 1934 ο Magritte και η συνοδεία του προσαρμόσανε την τεχνική του cadavre exquis και με εικόνες που ακολουθούσαν τις γλωσσικές πειραματισμούς, με ένα ποίημα που γράφεται από πολλούς ποιητές.

Μεταξύ 1934 και 1937 σχεδίαζε ο Magritte υπό το ψευδώνυμο 'Emair' κινηματογραφικά πόστερ για τον γερμανικό διανομή κινηματογράφου Tobis Klangfilm. Το Δημαρχείο του Λεβένου διατηρεί επτά πόστερ που σχεδιάστηκαν από τον Magritte.

Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Magritte εργάστηκε και διέμενε στη γαλλική Καρκασόν, όπου εξαπατούσε τέχνη για να συντηρήσει τη ζωή του. Αφορούσε κυρίως έργα του De Chirico, Picasso και Braque. Σε μια σύντομη περίοδο, μεταξύ 1940 και 1946, εμπλούτισε την παλέτα του με έναν ελαφρώς περισσότερο ιμπρεσιονιστικό τονισμό κατόπιν σύστασης του αντιπροσώπου του. Αυτό το στυλ θα πουλούσε καλύτερα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε να βάφει σε στυλ κόμικ, αλλά χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, μετά από λίγο καιρό γύρισε πίσω στο παλιό του, σχεδόν ρεαλιστικό στυλ, αλλά λίγο πιο επιθετικό λόγω της βίαιης σχέσης με το προηγούμενο σουρρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδήγησε σε μία μοβιδική φιγούρα, με ακόμη πιο παράλογους τίτλους που αποδίδονται στα έργα του.

Το 1953 δημιούργησε τα τοιχογραφίες στο Casino Knokke παραλαβή της οικογένειας Nellens. Αυτά προστατεύονται από την Royal Commissie voor Monumenten en Landschappen. Του απονεμήθηκε το 1960 το Εθνικό Βραβείο για όλο του το έργο. Ήταν η πρώτη φορά που το Εθνικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Την περίοδο των 50s ο Magritte ήταν πολύ περιζήτητος από συλλέκτες στη Νέα Υόρκη. Αυτό εξηγεί την μεγάλη παρουσία των έργων του Magritte στις αμερικανικές συλλογές μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, το διάσημο κομμάτι La Trahison des Images βρίσκεται εκεί.

Ο Magritte απεβίωσε το 1967 στο Schaarbeek από καρκίνο παγκρέατος, όπου επίσης θάφτηκε στον δημοτικό νεκροταφείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει στο σουρρεαλισμό ως στυλ, ένα από τα σημαντικότερα κινήματα της 20αιώτας. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ζωντανά ρεαλιστικά ζωγραφισμένα ψάρια. Πρόκειται πιθανώς για αναφορά στο γεγονός ότι η μητέρα του Magritte βρέθηκε γυμνή στον Σάμπερ μετά την αυτοκτονία της.

Το έργο του Magritte είναι εξίσου εξαιρετικά καλοβαθμισμένο όπως εκείνο των Salvador Dalí και Carel Willink, τονίζοντας το ρεαλιστικό αποτέλεσμα ον πραγματικότητας που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

Το πιο διάσημο έργο του Magritte είναι αναμφίβολα La Trahison des Images (1928-29) ή "Η προδοσία των εικόνων" με το ζωγραφισμένο κείμενο Ceci n'est pas une pipe κάτω από την πολύ ρεαλιστική εικόνα μίας πίπας. Σε αυτό το έργο ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα με τη φράση στρωμένη από κάτω: "Αυτό εδώ δεν είναι πίπα" (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να θυμίσει τον εαυτό του και στον θεατή ότι αυτός ο πίνακας είναι ένα καμβά με λάδι, ένα πορτραίτο και όχι μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε μια πραγματική πίπα παραβιάζει το γεγονός ότι μια πίπα είναι στην πράξη μια ιδέα και κατά συνέπεια έχει την καταγωγή της στο πνεύμα.

Με συνεχή αμφισβήτηση και σχεδόν εξαπάτηση, ο Magritte μάς καλεί να σκεφτούμε την τέχνη. Με αυτό το πρίσμα, μπορούν να θεωρηθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Οι τίτλοι αυτοί συνήθως δεν σχετίζονται με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι καλλιτέχνες-κομβικοί υπερέβησαν αυτή τη γραμμή με μια εγκατάσταση, μια παράσταση ή ένα happening και επανέφεραν το έργο σε μια ιδέα. Αυτή είναι και κριτική προς τους καλλιτέχνες που θεωρούν ότι πρέπει να αποτυπώνουν την πραγματικότητα έτσι ακριβώς, όπως οι υπερρεαλιστές αργότερα. Ο René Magritte πίστευε ότι ο ρόλος ενός ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα άλλο πλαίσιο. Η τέχνη του πάντα προκαλεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα μπορεί να απαντήσει. Απόδειξη γι' αυτό είναι ο πίνακας με τη θαλάσσια γοργόνα, εικονογραφημένη με κεφάλι ψαριού και πόδια ανθρώπου. Σημαντικό είναι και ο πίνακας με ένα πολύ ρεαλιστικά αποτυπωμένο ψάρι που από τη φούστα γίνεται ένα αναμμένο πούρο με στροβιλισμένο καπνό (πίνακας "l'Exception" 1963). Το έργο Magritte μαρτυρεί επίσης μια εξαιρετικά μεγάλη δεξιότητα στην τεχνική της ζωγραφικής με λάδι σε καμβά.

Το μεγάλο μέρος του έργου του Magritte δείχνει μεταμόρφωση, μια αλλαγή ενός αντικειμένου σε άλλο. Ή το έργο είναι σε άλλες πτυχές αδύνατον, για παράδειγμα η σειρά κατοικιών τη νύχτα, με έναν καθαρό ουρανό από πάνω, ή μια σελήνη που αιωρείται πάνω στα φύλλα ενός δέντρου. Γέροντα ή άλλα πουλιά που βγαίνουν από τη γη.

Ανήκει στους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki