Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Idia - Μενίν - Νιγηρία
06
ημέρες
21
ώρες
52
λεπτά
43
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 4,700 - € 5,200
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141873 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Χαλκός, γλυπτό από τη Νιγηρία, Μπενίν, απεικονίζει την Idia Iyoba, με τίτλο “A bronze sculpture”, ύψος 51 cm, βάρος 8,2 kg, σε μέτρια κατάσταση και γνήσιο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Αυτό το αξιοσημείωτο ζευγάρι σχεδόν πανομοιότυπων αγαλμάτων που εικονογραφούν την Iyoba Idia constitutes μια εξαιρετική επιβίωση μέσα στο σώμα της τέχνης του βασιλικού οίκου του Μπενίν. Και οι δύο γλυπτές προέρχονται από την ίδια ιδιωτική συλλογή και εμφανίζουν τόσο στενές ομοιότητες στον σχεδιασμό, τις αναλογίες, την μοντελοποίηση και τη λεπτομέρεια, ώστε να φαίνονται ότι έχουν σχεδιαστεί ως ζευγάρι και πιθανόν να produced within the same workshop, ίσως ακόμη και από το ίδιο πολύ επιδέξιο εργατευτή.
Το θηλυκό σχήμα ανήκει στην εικονογραφική παράδοση της Iyoba, ή Queen Mother, ενός από τους σημαντικότερους τίτλους στο βασιλικό περιβάλλον του Μπενίν. Το θεσμό της Iyoba συνδέεται παραδοσιακά με την Idia, μητέρα του Oba Esigie (βασιλείας περίπου 1504–1550), του οποίου η πολιτική, στρατιωτική και τελετουργική στήριξη προς τον γιο της την κατέστησε ως μια από τις πιο διαβόητες γυναίκες στην ιστορία του βασιλείου. Η εικόνα της αργότερα έγινε υπόδειγμα για απεικονίσεις της βασιλικής μητρότητας και της γυναικείας εξουσίας στην τέχνη του Μπενίν.
Η Iyoba κατείχε εξαιρετική θέση εντός της πολιτικής και πνευματικής ιεραρχίας του βασιλείου. Η προστασία του ατόμου και της ευημερίας του Oba ερμηνεύονταν ευρύτερα ως συνεισφορά στην ασφάλεια, τη συνέχεια και την ευημερία του Μπενίν. Μετά τον θάνατό της, εγκαταστάθηκε ένα μνημειακό ιερό βωμό εντός του παλατιού, εφοδιασμένο με αγαλματίδια από χάλκινο χυτό και ελεφάντινο, μέσω των οποίων η μνήμη της διατηρήθηκε και διατήρησε την τελετουργική επικοινωνία με το πνευματικό βασίλειο των προγόνων.
Η επιβίωση των παρόντων μορφών ως ζευγάρι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το ζευγάρωμα και η συμμετρική επανάληψη τεκμηριώνονται καλά στα καλλιτεχνικά και τελετουργικά έθιμά του Μπενίν. Ο Philip J. C. Dark παρατήρησε την έντονη τάση των καλλιτεχνών του Μπενίν να παράγουν αντικείμενα σε ζεύγη, ενώ η φημισμένη φωτογραφία του Cyril Punch στον βασιλικό οίκο το 1891, προτού την εισβολή των Βρετανών το 1897, καταγράφει ομοιοχρωματικά χυτά κεφάλια και άλλα τελετουργικά αντικείμενα τοποθετημένα συμμετρικά σε έναν προγονικό βωμό.
Τέτοια επανάληψη δεν πρέπει απαραίτητα να νοηθεί ως απόδοση δύο ξεχωριστών ατόμων. Μέσα στην εξαιρετικά τακτοποιημένη οπτική γλώσσα της τεχνογραφίας του βασιλείου του Μπενίν, η διπλασιασμός και η συμμετρικότητα μπορεί αντ’ αυτού να ενίσχυσαν την παρουσία, το καθεστώς και τη τελετουργική ισχύ της αντιπροσωπευόμενης μορφής, ενώ ταυτόχρονα εδραίωσαν την οπτική ισορροπία που χαρακτηρίζει τις συνθέσεις των αρχαίων βωμών.
Μία ιδιαίτερα σημαντική παράλληλη διατύπωση παρέχεται από τις φημισμένες pendant μάσκες από ιερό οβάλ ελεφάντινης της αγίας Idia τον 16ο αιώνα. Το παράδειγμα στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης, και ο σχεδόν όμοιος αντίγραφος στο British Museum του Λονδίνου, αποδεικνύουν ότι οι στενά αντίστοιχες απεικονίσεις της Iyoba θα μπορούσαν όντως να θεωρηθούν ως συνδεόμενες βασιλικές παραγγελίες.
Η Felicity Bodenstein επεσήμανε επιπλέον ότι οι πέντε επιζήσασες μάσκες που σχετίζονται με την Idia πρέπει να θεωρούνται όχι απλώς ως ανεξάρτητες απεικονίσεις, αλλά ως “πολυμορφία”: μια ομάδα αρχικά σχεδιασμένη να λειτουργεί μαζί και πιθανώς παραχθείσα μέσα στο ίδιο εργαστήριο, ίσως ακόμη και από το ίδιο χέρι. Ευρύτερα, ταυτοποιεί επανάληψη και πολλαπλασιασμό στενά συναφών μοντέλων ως θεμελιώδη χαρακτηριστικά των τελετουργικών και θρησκευτικών πρακτικών της βασιλικής αυλής του Μπενίν.
مشاهده Seen in this context, τα παρόντα γλυπτά απόκτησαν σημασία που υπερβαίνει την ατομική ποιότητα κάθε μορφής. Η κοινή τους προέλευση και η εξαιρετική μορφολογική αντιστοιχία διατηρούν μαρτυρία της αρχικής λογικής επανάληψης, συμμετρίας και τελετουργικής ενίσχυσης που οργάνωσε τη διάταξη της γλυπτικής πάνω σε ρχικές και προγονικές βωμολοτροφές του Μπενίν.
Στο τέλος της φωτογραφικής ακολουθίας, ένα Hommage προς τον Paul Delvaux φέρνει τον αινιγματικό εικαστικό κόσμο του Βέλγου καλλιτέχνη σε διάλογο με ένα εκ των παρόντων μορφών που αποδίδεται στην Iyoba Idia.
Η σύνθεση αντλεί από ορισμένες από τις χαρακτηριστικές θεματολογίες του έργου του Delvaux: η απομακρυσμένη και αινιγματική γυναικεία φιγούρα, η κλασική αρχιτεκτονική, τα έρημα τετραγωνά, το νυχτερινό φως και η απομακρυσμένη ατμοκίνητη μηχανή. Μαζί, αυτά τα στοιχεία δημιουργούν ένα κρεμασμένο βασίλειο ανάμεσα σε όνειρο, μνήμη και πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτή τη φανταστική σκηνή, η μεγαλούπολη φιγούρα του Μπενίν γίνεται ο αντίστοιχος με τη νεαρή γυναίκα χαρακτηριστικό του εταιρικού κόσμου των εικονών του Delvaux. Η αντιπαράθεσή τους εγκαθιδρύει την κεντρική ένταση της σύνθεσης. Η νεαρή γυναίκα είναι φυσικά παρούσα, αλλά ψυχικά απόμακρη και απρόσιτη, μια αμφισημία θεμελιώδης στις απεικονίσεις γυναικών του Delvaux. Από την αντίθετη πλευρά, η Iyoba εμφανίζεται ως συμπυκνωμένη ενσάρκωση αξιοπρέπειας, εξουσίας και μνήμης. Νεότητα και καταγωγή, επιθυμία και εξουσία, παροδικότητα και αιωνιότητα φτάνουν σε μια σιωπηρή διαλεκτική.
Διαφορετικές ιστορικές και πολιτισμικές χρονικότητες υφαίνονται σκόπιμα. Κλασική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, ο σιδηρόδρομος ως έμβλημα της μοντερνότητας, και η βασιλική απεικόνιση του Μπενίν συνυπάρχουν σε έναν ενιαίο φανταστικό χώρο. Το Hommage θεωρείται επομένως λιγότερο ως ανακατασκευή συγκεκριμένου έργου του Delvaux και περισσότερο ως μια ελεύθερη συνέχεια της σουρεαλιστικής του μεθόδου: αντικείμενα, κουλτούρες και ιστορικές περιόδοι που συνήθως διαχωρίζονται από τη γεωγραφία και τον χρόνο συναντώνται εντός ενός νέου ποιητικού πραγματικότητας.
Βιβλιογραφία:
Philip J. C. Dark, An Introduction to Benin Art and Technology, Oxford, Clarendon Press, 1973.
Kate Ezra, Royal Art of Benin: The Perls Collection in the Metropolitan Museum of Art, New York, 1992.
Felicity Bodenstein, “Cinq masques de l’Iyoba Idia du royaume de Bénin : vies sociales et trajectoires d’un objet multiple,” Perspective, 2, 2019, σελ. 227–238.
Η τιμή είναι χωρίς το κόστος για την ανάλυση TL αλλά μπορεί να γίνει εντός τεσσάρων εβδομάδων για 350,- ευρώ.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
TL Test Kotalla 330 χρόνια +/- 18,3 %
μία από τα ίδια γλυπτά
Αρ. Έκθεσης MAZ22200
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιαδήποτε αξίωση επιστροφής πολιτιστικής περιουσίας παύει να ισχύει τρία χρόνια μετά που οι αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης ενημερωθούν για τη θέση του αντικειμενικού και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πήλινα αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ινστιτούτα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά στην έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφθεί στην έδρα μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπουζα της Νιγηρίας έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις επιστροφής σε ιδιωτικούς φορείς όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω μιας πολιτικής υψίστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ύψος: 51 εκ. / 51 εκ.
Βάρος: 4,1 κίλ/ 4,1 κίλ
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑυτό το αξιοσημείωτο ζευγάρι σχεδόν πανομοιότυπων αγαλμάτων που εικονογραφούν την Iyoba Idia constitutes μια εξαιρετική επιβίωση μέσα στο σώμα της τέχνης του βασιλικού οίκου του Μπενίν. Και οι δύο γλυπτές προέρχονται από την ίδια ιδιωτική συλλογή και εμφανίζουν τόσο στενές ομοιότητες στον σχεδιασμό, τις αναλογίες, την μοντελοποίηση και τη λεπτομέρεια, ώστε να φαίνονται ότι έχουν σχεδιαστεί ως ζευγάρι και πιθανόν να produced within the same workshop, ίσως ακόμη και από το ίδιο πολύ επιδέξιο εργατευτή.
Το θηλυκό σχήμα ανήκει στην εικονογραφική παράδοση της Iyoba, ή Queen Mother, ενός από τους σημαντικότερους τίτλους στο βασιλικό περιβάλλον του Μπενίν. Το θεσμό της Iyoba συνδέεται παραδοσιακά με την Idia, μητέρα του Oba Esigie (βασιλείας περίπου 1504–1550), του οποίου η πολιτική, στρατιωτική και τελετουργική στήριξη προς τον γιο της την κατέστησε ως μια από τις πιο διαβόητες γυναίκες στην ιστορία του βασιλείου. Η εικόνα της αργότερα έγινε υπόδειγμα για απεικονίσεις της βασιλικής μητρότητας και της γυναικείας εξουσίας στην τέχνη του Μπενίν.
Η Iyoba κατείχε εξαιρετική θέση εντός της πολιτικής και πνευματικής ιεραρχίας του βασιλείου. Η προστασία του ατόμου και της ευημερίας του Oba ερμηνεύονταν ευρύτερα ως συνεισφορά στην ασφάλεια, τη συνέχεια και την ευημερία του Μπενίν. Μετά τον θάνατό της, εγκαταστάθηκε ένα μνημειακό ιερό βωμό εντός του παλατιού, εφοδιασμένο με αγαλματίδια από χάλκινο χυτό και ελεφάντινο, μέσω των οποίων η μνήμη της διατηρήθηκε και διατήρησε την τελετουργική επικοινωνία με το πνευματικό βασίλειο των προγόνων.
Η επιβίωση των παρόντων μορφών ως ζευγάρι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το ζευγάρωμα και η συμμετρική επανάληψη τεκμηριώνονται καλά στα καλλιτεχνικά και τελετουργικά έθιμά του Μπενίν. Ο Philip J. C. Dark παρατήρησε την έντονη τάση των καλλιτεχνών του Μπενίν να παράγουν αντικείμενα σε ζεύγη, ενώ η φημισμένη φωτογραφία του Cyril Punch στον βασιλικό οίκο το 1891, προτού την εισβολή των Βρετανών το 1897, καταγράφει ομοιοχρωματικά χυτά κεφάλια και άλλα τελετουργικά αντικείμενα τοποθετημένα συμμετρικά σε έναν προγονικό βωμό.
Τέτοια επανάληψη δεν πρέπει απαραίτητα να νοηθεί ως απόδοση δύο ξεχωριστών ατόμων. Μέσα στην εξαιρετικά τακτοποιημένη οπτική γλώσσα της τεχνογραφίας του βασιλείου του Μπενίν, η διπλασιασμός και η συμμετρικότητα μπορεί αντ’ αυτού να ενίσχυσαν την παρουσία, το καθεστώς και τη τελετουργική ισχύ της αντιπροσωπευόμενης μορφής, ενώ ταυτόχρονα εδραίωσαν την οπτική ισορροπία που χαρακτηρίζει τις συνθέσεις των αρχαίων βωμών.
Μία ιδιαίτερα σημαντική παράλληλη διατύπωση παρέχεται από τις φημισμένες pendant μάσκες από ιερό οβάλ ελεφάντινης της αγίας Idia τον 16ο αιώνα. Το παράδειγμα στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης, και ο σχεδόν όμοιος αντίγραφος στο British Museum του Λονδίνου, αποδεικνύουν ότι οι στενά αντίστοιχες απεικονίσεις της Iyoba θα μπορούσαν όντως να θεωρηθούν ως συνδεόμενες βασιλικές παραγγελίες.
Η Felicity Bodenstein επεσήμανε επιπλέον ότι οι πέντε επιζήσασες μάσκες που σχετίζονται με την Idia πρέπει να θεωρούνται όχι απλώς ως ανεξάρτητες απεικονίσεις, αλλά ως “πολυμορφία”: μια ομάδα αρχικά σχεδιασμένη να λειτουργεί μαζί και πιθανώς παραχθείσα μέσα στο ίδιο εργαστήριο, ίσως ακόμη και από το ίδιο χέρι. Ευρύτερα, ταυτοποιεί επανάληψη και πολλαπλασιασμό στενά συναφών μοντέλων ως θεμελιώδη χαρακτηριστικά των τελετουργικών και θρησκευτικών πρακτικών της βασιλικής αυλής του Μπενίν.
مشاهده Seen in this context, τα παρόντα γλυπτά απόκτησαν σημασία που υπερβαίνει την ατομική ποιότητα κάθε μορφής. Η κοινή τους προέλευση και η εξαιρετική μορφολογική αντιστοιχία διατηρούν μαρτυρία της αρχικής λογικής επανάληψης, συμμετρίας και τελετουργικής ενίσχυσης που οργάνωσε τη διάταξη της γλυπτικής πάνω σε ρχικές και προγονικές βωμολοτροφές του Μπενίν.
Στο τέλος της φωτογραφικής ακολουθίας, ένα Hommage προς τον Paul Delvaux φέρνει τον αινιγματικό εικαστικό κόσμο του Βέλγου καλλιτέχνη σε διάλογο με ένα εκ των παρόντων μορφών που αποδίδεται στην Iyoba Idia.
Η σύνθεση αντλεί από ορισμένες από τις χαρακτηριστικές θεματολογίες του έργου του Delvaux: η απομακρυσμένη και αινιγματική γυναικεία φιγούρα, η κλασική αρχιτεκτονική, τα έρημα τετραγωνά, το νυχτερινό φως και η απομακρυσμένη ατμοκίνητη μηχανή. Μαζί, αυτά τα στοιχεία δημιουργούν ένα κρεμασμένο βασίλειο ανάμεσα σε όνειρο, μνήμη και πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτή τη φανταστική σκηνή, η μεγαλούπολη φιγούρα του Μπενίν γίνεται ο αντίστοιχος με τη νεαρή γυναίκα χαρακτηριστικό του εταιρικού κόσμου των εικονών του Delvaux. Η αντιπαράθεσή τους εγκαθιδρύει την κεντρική ένταση της σύνθεσης. Η νεαρή γυναίκα είναι φυσικά παρούσα, αλλά ψυχικά απόμακρη και απρόσιτη, μια αμφισημία θεμελιώδης στις απεικονίσεις γυναικών του Delvaux. Από την αντίθετη πλευρά, η Iyoba εμφανίζεται ως συμπυκνωμένη ενσάρκωση αξιοπρέπειας, εξουσίας και μνήμης. Νεότητα και καταγωγή, επιθυμία και εξουσία, παροδικότητα και αιωνιότητα φτάνουν σε μια σιωπηρή διαλεκτική.
Διαφορετικές ιστορικές και πολιτισμικές χρονικότητες υφαίνονται σκόπιμα. Κλασική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, ο σιδηρόδρομος ως έμβλημα της μοντερνότητας, και η βασιλική απεικόνιση του Μπενίν συνυπάρχουν σε έναν ενιαίο φανταστικό χώρο. Το Hommage θεωρείται επομένως λιγότερο ως ανακατασκευή συγκεκριμένου έργου του Delvaux και περισσότερο ως μια ελεύθερη συνέχεια της σουρεαλιστικής του μεθόδου: αντικείμενα, κουλτούρες και ιστορικές περιόδοι που συνήθως διαχωρίζονται από τη γεωγραφία και τον χρόνο συναντώνται εντός ενός νέου ποιητικού πραγματικότητας.
Βιβλιογραφία:
Philip J. C. Dark, An Introduction to Benin Art and Technology, Oxford, Clarendon Press, 1973.
Kate Ezra, Royal Art of Benin: The Perls Collection in the Metropolitan Museum of Art, New York, 1992.
Felicity Bodenstein, “Cinq masques de l’Iyoba Idia du royaume de Bénin : vies sociales et trajectoires d’un objet multiple,” Perspective, 2, 2019, σελ. 227–238.
Η τιμή είναι χωρίς το κόστος για την ανάλυση TL αλλά μπορεί να γίνει εντός τεσσάρων εβδομάδων για 350,- ευρώ.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
TL Test Kotalla 330 χρόνια +/- 18,3 %
μία από τα ίδια γλυπτά
Αρ. Έκθεσης MAZ22200
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιαδήποτε αξίωση επιστροφής πολιτιστικής περιουσίας παύει να ισχύει τρία χρόνια μετά που οι αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης ενημερωθούν για τη θέση του αντικειμενικού και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και πήλινα αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ινστιτούτα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά στην έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφθεί στην έδρα μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπουζα της Νιγηρίας έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις επιστροφής σε ιδιωτικούς φορείς όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω μιας πολιτικής υψίστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ύψος: 51 εκ. / 51 εκ.
Βάρος: 4,1 κίλ/ 4,1 κίλ
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Idia
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
51 cm
Βάρος
8.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
