Cassolette (2) - Μπρούντζος, Μάρμαρο - Ζευγάρι καντηλιών ανάποδα.

Ζεύγος κασολετών-κηροστάτων με τρίποδη βάση από λευκό μαρμάρινο σ statuaire, χρυσωμένο μπρούντζο και φινιρισμένα στοιχεία σε στυλ Louis XVI

Αυτό το ζεύγος κασολετών, ύψους 25 cm και διαμέτρου 10 cm, αποτελείται από σχήμα ωοειδές σε λευκό στατουρικό μάρμαρο, επικεφαλής ενός καλύμματος κυρτό και αυτό το κάλυμμα τελειώνει με ένα φλοξικό κέντρισμα σε φινίρισμα από χρυσωμένο μπρούντζο που διαπερνάται από φύλλα κέδρο. Το σώμα εδράζεται σε μια κάσα από χρυσωμένο μπρούντζο, λεπτομερώς κοπτή, περιτείνυται από μια διακόσμητη σειρά από χάντρες, στην οποία είναι στερεωμένες τρεις λεπταίρες κατακόρυφες οδούς με καμπυλωτές αυλακώσεις, ενώνονται στην κορυφή με στιλιζαρισμένα φύλλα Ακανθής από τα οποία καταλήγουν λεπτές αλυσίδες διασταυρωμένες, διακοσμητικές αποκλειστικά, που κοσμούν την κοιλία του μαρμάρου. Οι κατακόρυφες κολόνες τελειώνουν σε παπούτσια, μοτίβο του αρχαίου ζωικού βασιλείου εξαιρετικά δημοφιλές στον νεοκλασικισμό, και στηρίζονται σε μια κυκλική, φλιαρημένη βάση από μπρούντζο και λευκό μάρμαρο, περιτικυκλωμένη από μια χρυσωμένη σιδερένια στρίνα. Το κάλυμμα, αποσπώμενο, γυρίζει για να μετατραπεί σε κηροστάτη, που θα μπορούσε επίσης να φιλοξενήσει μια ταμπλέτα ή δίσκο αρωματικών ειδών.

Αυτή η τυπολογία αντικειμένου, γνωστή ως κασολέτα τρίποδη ή μερικές φορές “Αθηέννη” λόγω του σχήματός της που προέρχεται από τα θυσιαστικά τρίποδα της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης, ανήκει στο ο ornamentální νεοκλασικό λεξιλόγιο που διαχύθηκε στη Γαλλία από τα μέσα της δεκαετίας του 1760-1770, υπό την επίδραση του γερνού γλυπτικού ύφους προς τον ελληνικό γούστο, και εν συνεχεία στο καθαρό Louis XVI ύφος. Το σχήμα αντλεί άμεσα έμπνευση από τα αρχαϊκά τρίποδα που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές της Ερκυτόνης και της Πομπηίας, επεξεργασμένα από τους Παρισινούς χαλκοποιούς σε ένα αριστούργημα περίπλοκης κοσμητικότητας, που συνδυάζει μάρμαρο στατουρικό και χρυσωμένο μπρούντζο κατεργασμένο με υδράργυρο.

Λειτουργικά, η κασολέτα χρησιμοποιούνταν για καύση ή διάχυση αρωμάτων, αρωματικών ταμπλέτων ή εκχυλισμάτων, πρακτική πολύ διαδεδομένη στα αρistocratic interiors του 18ου αιώνα για τον καθαρισμό του αέρα και το άρωμα των σαλονιών· το αντίστροφο κάλυμμα, που μετατρέπεται σε μπολάκι για κηροπήγιο ή αρωματικό, τεκμηριώνει αυτή τη διπλή λειτουργία.

Εάν το σχήμα, η κατασκευή τρίποδη με κεφαλές ζώων και πατούμενα πατούρια, καθώς και η σύνθεση λευκού μαρμάρου και χρυσωμένου μπρούντζου, είναι τυπικά γραμμένη στον ελληνιστικό – γαλλικά-Louis XVI πνεύμα, αυτή η παραγωγή γνώρισε τεράστια επιτυχία αναπαραγωγής καθ’ όλη τον 19ο αιώνα, ιδίως κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία, όταν οι Παρισινοί χαλκοποιοί επανέκδοσαν εκτενώς αυτά τα νεοκλασικά μοντέλα για ένα πελατειακό αστικό κοινό νοσταλγικό για τη φινέτσα του Μεγάλου Παπαρηγικής.

Με αρκετές σχισμές και στις δύο καλύπτρες, με δύο θραύσεις σε μία από τις δύο.