Κεφάλι Κρανίο - Ίγκμπο - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Χάλκινο κεφάλι της Νιγηρίας.

Οι Igbo, Jukun, Chamba και Mumuye είναι λαοί που ζουν γεωγραφικά κοντά ο ένας στον άλλο. Γύρω από αυτούς τους λαούς περιστρέφονται επίσης μικροί μειονεκτικοί λαοί που βρίσκονται γεωγραφικά στην πολιτεία Taraba, με πρωτεύουσα το Jalingo, και αναγνωρίζονται.

Πριν από την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι Igbo ήταν γνωστοί στο ότι αγαπούσαν τη γη και είχαν τάση να επεκτείνουν τα καλλιεργήσιμα εδάφη τους μέχρι να τα υπερβούν τα όρια που είχαν επιβληθεί.

Τελικά άρχισαν να παραβιάζουν τα εδάφη των γειτόνων τους, των Jukun, δημιουργώντας έτσι έντονες εντάσεις.

Αρχικά βρέθηκε μια ευτυχή συμβιβαστική λύση: με αντάλλαγμα ένα μέρος της σοδειάς τους, οι Jukun δέχθηκαν τη δυσφορία που προκαλούσε η κατάσταση.

Αλλά με την πάροδο των χρόνων, οι νέες γενιές των Igbo αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη διευθέτηση. Ο αριθμητικός τους υπερπληθυσμός έδωσε τη δυνατότητα για γενικευμένη λεηλασία των Jukun χωρίς αντιστάσεις.

Έγιναν συγκρούσεις...

Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι στην πραγματικότητα τα λάθη βάρυναν τους Jukun, οι οποίοι μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν το μερίδιο τους από τα δημητριακά ζητώντας την επιστροφή των χωραφιών πριν από μια σεζόν πλούσιας σοδειάς.

Αυτό ήταν η αρχή ενός πολέμου φυλών. Τελικά οι Jukun κατάφεραν να διώξουν τους Igbo από τις γαίες τους.

Αλλά οι Igbo που είχαν θαφτεί τις οικογένειές τους στις γαίες των Jukun, δεν μπορούσαν πλέον να μεταφέρουν πίσω τα λείψανα. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν το δικαίωμα να τιμήσουν τους νεκρούς τους στις γαίες των Jukun, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν Igbo στις γαίες τους, ακόμη και για τελετές μνημοσύνης.

Φήμες έλεγαν ότι οι Jukun βεβήλωναν τους τάφους των γονέων τους.

Απελπισμένοι, οι Igbo σύμβουλευαν τους σοφούς και τους μαντείας. Όλοι συγκεντρώθηκαν και ονειρεύτηκαν ότι υπήρχε αποκάλυψη και λύση.

Οι πνεύματα είπαν ότι οι γονείς τους, θαμμένοι εκεί, παραπονιούνταν ότι τους εγκατέλειψαν στους εχθρούς και ότι μέσα από τον τάφο τους ήταν δυσαρεστημένοι με τους απογόνους τους.

Τυχαία, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ κακές λόγω μιας αρχής ξηρασίας, πράγμα που ήταν αρκετά ασυνήθιστο.

Έτσι έλαβαν σοβαρά τα σήματα και αναμένουν το χειρότερο.

Ο λαός των Igbo ενημέρωσε ξανά τους σοφούς και τους μαντείας για να ζητήσει συμβουλή σχετικά με το τι πρέπει να κάνουν για να μαλακώσουν το θυμό των προγόνων.

Μετά από ένα ακόμη όνειρο, οι μαντείες διέταξαν τον λαό Tiv να φτιάξει ο καθένας ένα φέρετρο και ένα ομοίωμα σκελετού. Θα θάβαμε τον οικιακά μετά από τελετές που γίνονται στους νεκρούς και θα οργάνωνε μια μεγάλη τε funeral τελετή στην κεντρική πλατεία της αγοράς του τότε.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των σκελετικών αγαλμάτων για τους Tiv.

Και καθώς περνούσαν οι καιροί, άρχισαν να γλύφουν σκελετούς όλο και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το μέγεθός της. Σήμερα το μέγεθος έχει σημασία και σημαίνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μέτριο μέγεθος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Τα φέρετρα φθείρονται, αλλά τα αγάλματα πωλούνται τελικά.

Άλλα αντικείμενα χρησιμεύουν ως στήριξη, όπως ένα κάθισμα καρυάτιδα, στους κρανίους των προγόνων.

Είναι πιθανό ότι αυτός ο λατρευτικός θεσμός έχει εξαπλωθεί στους Ibo, οι οποίοι επίσης έχουν τεχνοτροπικά κοντινά αγαλμάτια.