Elizabeth (XX) - Santuario Onírico

Έργο τέχνης της καλλιτέχνις Ελίζαμπεθ, φτιαγμένο με τεχνική λάδι πάνω σε καμβά υψηλής ποιότητας. Διαστάσεις 50 x 70 εκ. Αρχική έκδοση. Η αποστολή θα γίνει μέσω της εταιρείας United Parcel Service (UPS) για την Ισπανία και την Ευρώπη, και μέσω της FedEx για τον υπόλοιπο κόσμο. Το έργο θα αποσταλεί τυλιγμένο και θα είναι προστατευμένο με διάφορες στρώσεις συσκευασίας, νάιλον φυσαλίδων και τοποθετημένο σε ανθεκτικό σωλήνα. Αφού εξοφληθεί το έργο, χρειάζονται τρεις ημέρες για τη διαδικασία συσκευασίας και παράδοσης στην εταιρεία αποστολής. Το κομμάτι θα σας φτάσει εντός δεκαήμερου, ανάλογα με τη χώρα προορισμού.

Η Κουβανή ζωγράφος Ελίζαμπεθ (επαγγελματική κατάρτιση), κάτοικος και δραστήρια στην Αβάνα, developing μια σειρά ονειρικών τοπίων όπου η οικιακή αρχιτεκτονική αγκαλιάζει βράχους αιωρούμενους και αδιανόητους ισορροπίες. Οι συνθέσεις της—ανάμεσα σε θαλάσσιο και ουράνιο—προτείνουν μια ποιητική σκέψη για καταφύγιο, μνήμη και τη θραύση του κατοικήσιμου. Με χειρισμό ατμόσφαιρας του ουρανού και μια έντονη παλέτα μπλε, ροζ και πράσινα, η καλλιτέχνις δημιουργεί σκηνές με έντονο συναισθηματικό φως: φωτιζέντα παράθυρα, καπνισμένες καμινές, σκάλες που ανέρχονται, δέντρα που ανθίζουν σε ύψη απίθανα. Το έργο συνδυάζει ακρίβεια στη λεπτομέρεια με εκφραστικότητα στην ύλη, κατορθώνοντας εικόνες με έντονο οπτικό και αφηγηματικό αντίκτυπο, ικανές να συνυπάρχουν ανάμεσα στη θέαση και το θαυμασμό.

Αυτά τα κομμάτια της Ελίζαμπεθ οικοδομούν ένα σύμπαν όπου το σπίτι—εκείνο το οικείο σύμβολο καταφυγής—γίνεται ποίηση περισσότερο από αρχιτεκτονική: φαίνεται αιωρούμενο, προσδεμένο σε αδύνατους βράχους, ισορροπώντας σε στύλους πέτρας, απομονωμένο σε μικρούς διαμελισμένους βοσκότοπους σαν ο πραγματικός κόσμος να είχε μειωθεί στο ουσιώδες. Υπάρχει μια σιωπηρή αφήγηση σε κάθε σκηνή: η σκάλα που ανεβαίνει προς το άγνωστο, ο καπνός που βγαίνει από μια καμινάδα ως ένδειξη ζωής, τα φωτισμένα παραθυρόφυλλα που επιστρέφουν τη θερμότητα στο απομακρυσμένο, και τα δέντρα που, ακόμη και σε ύψη αδόκιμα, ανοίγονται σαν υπόσχεση συνέχειας.

Η θεματική, στην ουσία, είναι μια μεταφορική απεικόνιση της ιδιοκτησίας και της ισορροπίας: το «να κατοικείς» δεν είναι μόνο να βρίσκεσαι σε ένα μέρος, αλλά να το στηρίζεις. Η Ελίζαμπεθ μετατρέπει το τοπίο σε συναισθηματική κατάσταση. Ο βράχος—βαρύς, αρχαϊκός—φαίνεται επεξεργασμένος με όγκο και αποχρώσεις, με χρώματα που περνούν από μοβ σε ώχρα και από βαθύ μπλε σε πράσινίσματα, σαν κάθε βράχος να φυλάει μνήμη και χρόνο. Πάνω, η ζωή: καφτά Roofs, φως από ξύλο, πλούθα φύλλα. Εκείνη η ένταση μεταξύ του στέρεου και του φθαρτού, μεταξύ του σταθερού και του αιωρούμενου, είναι όπου το έργο αναπνέει με τη μεγαλύτερη δύναμη.

Στον χρωματικό κόσμο υπάρχει μια σαφής απόφαση: ευρείες, ατμοσφαιρικές οροφές με συννεφιά που λειτουργούν ως σκηνή και ως μουσική. Το χρώμα δεν περιορίζεται στην περιγραφή, ερμηνεύει. Τα μπλε γίνονται ωκεανός και απόσταση· τα ροζ και πορτοκαλί του λυκόφωτος προσφέρουν μελαγχολική λάμψη· τα πράσινα, μερικές φορές έντονα, εισάγουν ελπίδα και φρεσκάδα. Το πινελάκι εναλλάσσεται ανάμεσα σε ζώνες απαλές (ουρανοί και γλάσο) και σε πιο τονισμένες στιγμές στα φυλλώματα και τους βράχους, όπου διακρίνεται μια προτίμηση για αντίθεση και υφή. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα υψηλής αναγνωσιμότητας—σαν παραμύθι—αλλά με συμβολική βαρύτητα που αποφεύγει το επιφανειακό.

Επίσης χαρακτηρίζει τη συνθετική αντίληψη: η Ελίζαμπεθ ξέρει να καθοδηγεί το βλέμμα με σαφείς διαδρομές (σκα stairs, κάγκελα, διαγώνιοι από το βράχο, καμπύλες κορμών) και να δημιουργεί κέντρα ενδιαφέροντος χωρίς υπερφόρτωση. Τα πουλιά, τα κύματα, οι πέτρες του πρώτου πλάνου ή οι λεπτομέρειες των πορτών και των μπαλκονιών δεν είναι αξεσουάρ: είναι σημεία που ενεργοποιούν τη σκηνή, μικρές «μάχες» πραγματικότητας μέσα σε έναν κόσμο που επιτρέπει το αδύνατο. Εκείνη η μίξη φαντασίας και συναισθηματικής αλήθειας τοποθετεί αυτά τα έργα σε έναν τόπο κοντά στο μαγικό ρεαλισμό της ζωγραφικής: ένας τόπος όπου το εξαιρετικό δεν εκπλήσσει, απλώς συμβαίνει.

Αυτό το εμπνευσμένο έργο ελαιογραφίας πάνω σε καμβά, με αισθητική σουρεαλιστική και εικονογραφική, παρουσιάζει μια γραφική ξύλινη καλύβα χτισμένη πάνω σε έναν επιβλητικό πύργο από σωρούς βράχων που υψώνεται πάνω από μια θάλασσα από σύννεφα. Η σύνθεση ξεχωρίζει για τον ζωντανό χρωματικό αντίθετο, αντιπαραβάλλοντας τη βλάστηση ενός μεγάλου δέντρου σε ροζ μαντζέντα και πορφυρό με το απροσδόκητο γαλάζιο του ουρανού και τη ζεστασιά των φώτων του σπιτιού. Ένας γέφυρα που κρέμεται, μια μακριά σκάλα και μικρά πουλιά εν πτήσει συμπληρώνουν τη σκηνή, προσφέροντας μια αφήγηση ονειρικότητας, ποιητικής απομόνωσης και φανταστικής φαντασίας.