Vincenzo Bianchini (1903-2000) - S/T (Retrato)

Υλικά: μελάνι σε χαρτί κολλημένο σε χαρτόνι (δεν είναι πλέον σε κάδρο αφού το γυαλί, η πίσω πλευρά και το κάδρο βρίσκονταν σε πολύ κακή κατάσταση).
Επιγραφές: κάτω αριστερά, με μαύρο μελάνι «BIANCHINI / *Deu[…] K[…]» (ενδέχεται να είναι το όνομα του πορτραίτου;)
Προέλευση:
Ιδιωτική συλλογή, Lambersart, Λιλ, Γαλλία, από αγορά και άδειασμα οικίας.

Γεννημένος το 1903, ο Vincenzo Bianchini φοίτησε στη Μουσική και στην Κλασική Πολιτισμική μελέτη πριν σπουδάσει Ιατρική στη Ρώμη. Άρχισε να εξασκεί ιατρική στην Κορσική και, στη συνέχεια, ταξίδεψε σε άλλες χώρες, ακόμη και στην Αιθιοπία. Στη δεκαετία του 1950, ο Bianchini μετακόμισε στο Ιράν για να συνεχίσει την ιατρική με στόχο τη φροντίδα των κατοίκων στις αγροτικές περιοχές όπου ο πληθυσμός lacked πρόσβαση σε επαρκή υγειονομική περίθαλψη, όπως στο Abadán, στην επαρχία Juzestán, στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας.
Αυτή η νέα προσωπική αποστολή θα σφραγίσει την αρχή μίας από τις μεγαλύτερες περιπέτειές του, όχι μόνο ως γιατρός, αλλά και ως ανερχόμενος καλλιτέχνης, καθώς η τέχνη υπήρξε πάντα η πιο σταθερή πηγή έμπνευσης του. Κατά τη δεκαετία του 1960 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ολοκληρώθηκε στον καλλιτεχνικό και πνευματικό χώρο του μοντερνιστικού Ιράν και αλληλεπίδρασε στενά με σημαντικές μορφές όπως οι Bahman Mohasses, Parviz Tanavoli και Ebrahim Golestan, ανάμεσα σε πολλούς άλλους σημαντικούς.
Διακρινόταν ιδιαίτερα για την ευαίσθητη και ζωγραφική εξερεύνηση του αγροτικού τοπίου καθώς και των κοινοτήτων που το κατοικούσαν, αλλά και για τα επιβλητικά γλυπτά του, την ποίηση και τα φιλοσοφικά του κείμενα. Η ριζοσπαστική προσέγγισή του στη ζωγραφική και ο τολμηρός συσχετισμός του πρωτογονισμού με τον εξπρεσιονισμό τον καταξίωσε ως έναν πραγματικά καινοτόμο καλλιτέχνη σε μια περίοδο βαθιών κοινωνικών και πολιτισμικών μεταβολών στην περιοχή. Το έργο του Bianchini διακρίνεται για την προτεραιότητα που δίνει στο συναίσθημα· ίσως ακόμη να γίνεται αντιληπτό ότι ο ζωγράφος προερχόταν από τον ιατρικό χώρο λόγω της λεπτομερούς ανάλυσης που πραγματοποιεί για τα υποκείμενά του. Ο βαθύς ανθρωπισμός του καλλιτέχνη, σε συνδυασμό με τον σεβασμό του προς τις τοπικές κουλτούρες, έδωσε στο έργο του μια αίσθηση πνευματικότητας και υπέρλογης χάρης, την οποία μπορεί να θαυμάσει κανείς στο παρόν έργο. Αυτή η σύνθεση, με πλούσια υφή, προσφέρει μια όμορφη απεικόνιση ενός από τα αγαπημένα θέματα της Μέσης Ανατολής — το πανταχού παρόν καμήλα —, αν και βρίσκει μια νέα έκφραση υπό το ιερό χρώμα πινέλου του Bianchini. Τα εκτεταμένα ταξίδια του στο Ιράν και η αλληλεπίδρασή του με τις τοπικές κοινότητες και το τοπίο έθεσαν επίσης τα θεμέλια για δύο από τα πιο διάσημα μυθιστορήματά του: *Acqua del Diavolo* (1964) και *Deserti al Brado* (1972).
Ο Bianchini αφιέρωσε τη ζωή του στο να βοηθάει τους άλλους, και ήταν μέσα από αυτές τις συναντήσεις όπου βρήκε την έμπνευση για να αφήσει ελεύθερο το πάθος του στην τέχνη. Διεξήγαγε πολυάριθμες εκθέσεις κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 50 έως 70 στα Palazzo delle Esposizioni της Ρώμης (1942), στην Galería Montenapoleone του Μιλάνου (1958), στην Galería Borghese του Τερεράν (1958), στο Instituto Italiano di Cultura του Τερεράν (1960) και στο Centro di Arte Europeo του Μιλάνου (1974), μεταξύ πολλών άλλων. Πολλά από τα έργα του αποτελούν μέρος της μόνιμης συλλογής του Museo de Arte Contemporáneo de Teherán (TMOCA), που επιβεβαιώνει τη βαθιά αφοσίωση του καλλιτέχνη προς το Ιράν, όπου, με τον καιρό, ένιωσε πιο άνετα από τη γενέτειρά του την Ιταλία. Εκτός από μια περίοδο που πέρασε στο Κονγκό με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ο Bianchini παρέμεινε στο Ιράν μέχρι το 1978, μια χρονιά που αποδείχθηκε δύσκολη, αλλά και αποφασιστική στη ζωή του. Τότε ο Bianchini υποχρεώθηκε να επιστρέψει γρήγορα στην Ευρώπη, καθώς είχε χάσει την όρασή του. Πέθανε ήσυχα στην Ελβετία το έτος 2000. αισθανόμενος πιο άνετα από την πατρίδα Ιταλία. [Πηγή: σημείωση καταλόγου δημοπρασίας διεθνούς επιπέδου]

Ως ζωγράφος έχει εκθέσει σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις.
Ομαδικές εκθέσεις
Ρώμη - Παλάτσο των Τεχνών (1938)
Ρώμη - Παλάτσο των Εκθέσεων (1942)
Τεχεράνη - Διεθνής Έκθεση του 1965
Τεχεράνη - Διεθνής Έκθεση του 1970
Παρίσι - Φεστιβάλ του "L' Humanité" (1971)
Ατομικές εκθέσεις
Τεχεράνη - Ινστιτούτο Γαλλοϊρανικό (1955)
Παρίσι - Galeria Quentin Bochard (1956)
Παρίσι - Galeria Duncan (1956)
Ρώμη - Galería La Marguttiana (1958)
Μιλάνο - Galeria Montenapoleone (1958)
Βιτέρμπο - Παλάτι Santoro (1958)
Τεχεράνη - Πανεπιστήμιο - Σχολή Αρχιτεκτονικής (1958)
Φλωρεντία - Galeria il Numero (1959)
Τεχεράνη - Ιταλικό Ινστιτούτο Πολιτισμού (1960)
Λονδίνο - Christ Church Hall (1961)
Coquilathville (Κονγκό) - Atheneum (1963)
Μπάρι - Círculo La Vela (1965)
Shiraz - Πανεπιστήμιο (1967)
Abadan - Salon de L'Annexe (1969)
Τεχεράνη - Πανεπιστήμιο - Σχολή Καλών Τεχνών (1971)
Αλγέρι - Εθνική Βιβλιοθήκη (1971)
Μιλάνο - Círculo De Amicis (1973)
Μιλάνο - Centro de Arte Europea (1974)
Λος Άντζελες - Ait Center Azari (1982)
Επιπλέον πολλές εκθέσεις σε Brindisi, Taranto, Lecce και Grottamare. [Πηγή: Wikipedia]