Antonino Leto (1844-1913) - Piccolo panararo

Αntonino Leto (Μονρεάλ, 14 Ιουνίου 1844 – Κάπρι, 31 Μαΐου 1913) μικρός πανεράρο
Βιογραφία του Antonino Leto
Ο Antonino Leto γεννήθηκε στο Μονρεάλ στις 14 Ιουνίου 1844. Ευεργετημένος από ένα μηνιαίο επίδομα του δήμου της γενέτειράς του, το 1860 μετεγράφη στο Παρίσι όπου συνέχισε σπουδές ζωγραφικής με τον Luigi Barba, δημιουργό ιστορικών πινάκων. Τον επόμενο χρόνο ο Leto άρχισε να παρακολουθεί το εργαστήριο του ζωγράφου τοπιογράφου Luigi Lojacono• εκεί γνώρισε τον γιό του, Francesco, και πλησίασε έτσι τα δόγματα του φυσικού Realismo.

Το 1864 ταξίδεψε στη Νάπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του· δοκίμασε τα μέσα του Palizzi, εκφραστή του θετικορεαλιστικού πραγματισμού, αλλά τον προσέλκυσε ιδιαίτερα η ζωγραφική του Giuseppe De Nittis και η καινοτόμος ποιητική των ζωγράφων της Σχολής της Scuola di Resina. Ακολουθώντας τη μαχαιορική σχολή, αυτό το κίνημα προέβαλλε τη μελέτη από τη φύση και μια πιο ελεύθερη απόδοση του πραγματικού. Επιστρέφωντας στο Παρίσι για λόγους υγείας, γνώρισε τον Senator Ignazio Florio; ο οποίος του ανέθεσε ένα τοπίο από το εργοστάσιο οινοποιίας που ίδρυσε στο Marsala. Το 1870 κέρδισε αργυρό μετάλλιο στην Εικαστική Έκθεση του Παρισιού με τον πίνακα «Επιστροφή στη βοσκή» και την επόμενη χρονιά εκείνο Χρυσό στη Γενική Έκθεση της Σιράκου με τον πίνακα «Η θύελλα». Το 1873, με τη βοήθεια του Ignazio Florio, διέμεινε στο Portici, όπου πραγματοποίησε μελέτες από τη φύση για το τοπίο του Βεζούβιου με τους ζωγράφους της Σχολής της Resina, και στη Ρώμη όπου έγινε φίλος με τον Francesco Paolo Michetti, από τον οποίο υιοθέτησε τις αγριές θεματολογίες. Την επόμενη χρονιά στη Ρώμη κέρδισε τον διαγωνισμό για τον Κατανεμητή καλλιτεχνών με το έργο «Η συλλογή ελαιοπαραγωγής», απόλυτα επηρεασμένο από τους τρόπους αναπαράστασης του Palizzi και του Lojacono.

Λόγω κακής υγείας ζήτησε και πέτυχε τη μεταφορά του καλλιτεχνικού συνταξιούχου από τη Ρώμη στη Φλωρεντία, όπου παρέμεινε ως το 1878. Στην Τοσκάνη εμβάθυνε στην επιστήμη της μαχαιοειδούς ρεύματος και απέκτησε μία πλέον βασική τεχνική ζωγραφικής. Μεταξύ 1879 και 1880 πήγε στο Παρίσι κατόπιν πρόσκλησης του διάσημου εμπόρου Goupil, για τον οποίο εργαζόταν ήδη ο De Nittis. Ακριβώς από αυτόν τον καλλιτέχνη ο Leto απέκτησε τους τρόπους και τα θέματα που απορρέουν από τον ιμπρεσιονισμό, τα οποία εντοπίζονται στα αστικά σκηνικά. Επιστρέφοντας στο Παρίσι λόγω του βρώμικου κλίματος που εξουθένωσε το σώμα και το πνεύμα του, φιλοξενήθηκε από τον Senatore Florio• ο οποίος του ανέθεσε ορισμένες διακοσμήσεις για τη βίλα στην Olivuzza και για αυτήν στα Colli και μετά από επίσκεψη στο Favignana - κατά την οποία ο Leto πιθανώς συμμετείχε σε μια θανάτωση - ένα έργο που να απεικονίζει το ψάρεμα τόνου. Ο πίνακας είχε μακροχρόνια και ταραχώδη γέννηση, αρχίζοντας πράγματι το 1881, ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε μόνο το 1887.

Τα οκτώβρια χρόνια υπήρξαν ιδιαίτερα αποδοτικά για τον Leto τόσο ως προς την ποιότητα όσο και ως προς την πλούσια παραγωγή τέχνης· τα κύρια θέματα επέστρεφαν ευρύτερα σε αυτά που επικεντρώονται στη φύση και εμπνέονται από την απλότητα της ζωής που ζουν οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτήν. Το 1882, πριν από το ταξίδι του στην Capri, συμμετείχε στην Έκθεση του Τορίνο με «Δάσος του Πορτσίτσια» και «Εκατόν Δέκα χρόνια στην Ίσκια»• την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Εθνική Έκθεση Καλών Τεχνών της Ρώμης με τα «Funi di Torre del Greco», αυτός ο πίνακας γνώρισε τεράστια επιτυχία και έλαβε επαινετικά λόγια από τον D’Annunzio στο εβδομαδιαίο περιοδικό Fanfulla della domenica. Παρών σε διάφορες εθνικές και διεθνείς εκθέσεις στη Νίκαια, το Παρίσι και το Λονδίνο, το 1889 ο καλλιτέχνης μετακόμισε οριστικά στη Capri, οικονομικά στηριζόμενος από τις αγορές γαλλικών, γερμανικών και του συλλέκτη Krupp.

Στην Έκθεση της Promotrice Napoletana του 1890, ο Leto παρουσίασε «Ένα λεπτομέρεια από το ψάρεμα τόνου στην Σικελία», φτιαγμένο μεταξύ 1881 και 1884, με μικρότερες διαστάσεις και διαφορετική συνθετική ιδέα από τον μεγάλο καμβά του 1887.

Στα χρόνια της Καπρίης, το στυλ του Antonino Leto έχει πλέον πλήρως οριστικοποιηθεί: ο πλήρης συνδυασμός ανάμεσα στον ακριβή σχεδιασμό και τη στρωμάτωση της χρωματικής παλέτας έχει επιτευχθεί· η προσοχή στη φύση παραμένει λεπτή και συγκινημένη. Οι άνθρωποι και το τοπίο του νησιού Capri υπήρξαν συνεχής πηγή έμπνευσης για τον καλλιτέχνη: ψαράδες, κοπέλες και γυναίκες με φρέσκια ομορφιά βυθισμένες στο ηλιακό φως και απασχολημένες σε αφομοιωμένες δραστηριότητες γέμισαν τους πίνακές του.

Το 1910 εξέθεσε στην Μπιεννάλε της Βενετίας τη «Μαρίνα ντι Κάτιελο» και «Πίσω από τη μικρή μαρίνα». Στις 31 Μαΐου 1913 πέθανε στην Capri, μέσα στη δεινή φτώχεια και πλέον μακριά από τα εμπορικά κύκλωματα της τέχνης.