Germaine Krull - 100 x Paris - 1929

Καλωσήρθατε στο νέο δημοπρατήριο από τον Anatole Desachy (Γαλλία) και τον Ecki Heuser (Γερμανία) που διεξάγεται κατά τη διάρκεια της έκθεσης Paris Photo 2026. Για να γιορτάσουμε αυτήν την 29η έκδοση, έχουμε συγκεντρώσει τα καλύτερα από τα avant-garde, μοντέρνα και σύγχρονα παριζιάνικα φωτοβιβλία. Απολαύστε αυτή τη μοναδική επιλογή.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΑ για να αγοράσετε αυτό το ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΑ ΦΗΜΙΣΜΕΝΟ, ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΟ της Germaine Krull από το 1929 (!).

- Hans-Michael Koetzle, "Μάτια στο Παρίσι. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute" ("Το Παρίσι στα Φωτοβιβλία. 1890 μέχρι σήμερα"), σελίδες 84-85
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie. Des Années 1920 Aux Années 1950", σελίδες 35-37

Germaine Krull (1897-1985), Γερμανο-Ολλανδή φωτογράφος, διάσημη μέσω του "Metal", ζούσε στο Παρίσι από το 1926.

ΘΑΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΕΠΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΕΚπληκτική ΛΑΜΠΡΟφωτοχρώνη Printing.

Αυτό είναι ένα έργο από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).
5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Verlag der Reihe, Berlin-Westend. 1929. Πρώτη έκδοση, πρώτη έκτύπωση.

Χαρτόνι σε βιβλίο. 172 x 248 mm (το κάθε ένα). 528 σελίδες (132 σελίδες το κάθε ένα). 100 φωτογραφίες (το κάθε ένα) σε μαύρο-άσπρο. Φωτογραφίες: Germaine Krull. Προοίμιο: Florent Fels. Κείμενο στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά.

Κατάσταση:
Εσωτερικά καθαρά χωρίς σημειώσεις παλαιού κατόχου· οι πρώτες σελίδες λίγο λεκιασμένες, το κείμενο και όλες οι φωτοσελίδες φρέσκες και χωρίς φθοροποίηση. Έξω έντονη χρήση· λεκέδες και βαθουλώματα. Λείπει το κάλυμμα. Συνολικά πολύ καλή κατάσταση.

Germaine Krull, σπάνιο φωτοβιβλίο "100 x Paris" από το 1929.

"Το λεπτό τόμο εκδόθηκε τον Μάιο του 1929, μόλις δύο χρόνια μετά το ‘Métal’ από τον Berlin ‘Verlag der Reihe’. Ο πρωτοστάτης της βραχύβιας αυτής επιχείρησης ήταν ο Όσκαρ Τζούλιτ Ρέχτ (1894-1959), γερμανός έμπορος τέχνης, εκδότης, δημόσιως και, με το όνομα Camille Recht, συγγραφέας του προλόγου στην γερμανική έκδοση του μονογράφου ‘Atget’ του Berenice Abbott.
“100 x Paris” ήταν το πρώτο από τρεις αντίστοιχους τίτλους, πριν από το “100 x Berlin” (εκδόθηκε τον Μάιο 1929 με φωτογραφίες του László Willinger) και το “100 x Munich” (επίσης εκδόθηκε το 1929 με φωτογραφίες του Ludwig Preiss).
Το βιβλίο διατίθετο τόσο σε σκληρόδετο (μπλε λίνο, ασημί ανάγλυκος τίτλος, φωτογραφικά εικονογραφημένος θώρακας) όσο και σε μπροσούρα με μια πολύ πιο μοντέρνα, εμπνευσμένη από τον Art Deco κάλυψη λύση, που -αναμφισβήτητα- φέρει το όνομα του συγγραφέα.
Το βιβλίο ξεκινά με προοίμιο του Florent Fels, διευθυντή σύνταξης του L'Art vivant της εποχής, ακολουθούν λεπτομερείς λεζάντες, αυτές και η εισαγωγή στα γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά αντίστοιχα, και τελικά ένας προγραμματικός αριθμός από 100 πλήρεις σελίδες πλαισίων.
Από τη μία πλευρά, το βιβλίο ακολουθεί μια αρκετά συμβατική διαδρομή με την καφέ-χαμηλή έντυπη εσωτερική εκτύπωση, τις εικονογραφήσεις κεντρικά τοποθετημένες και μια εικαστική αισθητική που στην πρώτη ματιά φαίνεται λιγότερο καινοτόμος. Από την άλλη πλευρά, αποτελεί παράδειγμα του μοντέρνου ‘τύπου μοντέρνου φωτοβιβλίου μητροπολιτικού τύπου’ που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1920 και αντιτίθεται στα «εκθαμβωτικά φωτοαλμπουμ και συλλογές καρτών ταχυδρομείου» που βρίσκονταν ακόμη στην παράδοση των veduta έργων.
Αυτό για το βιβλίο είναι σίγουρα ότι λείπει η επίσημη αυστηρότητα και η αισθητική συνοχή που χαρακτηρίζει το ‘Métal’. Από την άλλη πλευρά, η Krull αποδεικνύεται μια εξέχουσα εκπρόσωπος της καλλιτεχνικής μοντερνιστικής παράδοσης - τόσο σε θέματα όσο και στην πραγματοποίησή τους. Ούτε λιγότερο από 44 πίνακες δείχνουν αυτοκίνητα. Η κίνηση, η ορισμένες φορές πυκνή, γίνεται ζήτημα της εικόνας όπως το ηλεκτρικό φως, το νέο μέσο διασκέδασης του κινηματογράφου (με τη μορφή μεγάλων αφισών) εμφανίζεται όπως και νέα κτίρια πνεύματος λειτουργικού ‘Διεθνές Στυλ’. Η Krull στρέφει το δημοσιογραφικά εκπαιδευμένο βλέμμα της τόσο στους άστεγους όσο και σε παραδοσιακές μικροεπιχειρήσεις, κλέβει τον μοντέρνο τρόπο κίνησης στους ανθρώπους στο Bois de Boulogne ή στους καλεσμένους στην ταράτσα του Dôme στο Montparnasse.
Η πλειονότητα των εικόνων είναι ‘προσωπικά και στατικά’, αλλά μερικές προσφέρουν εκπλήξεις.
Για παράδειγμα, με τη μορφή ενός θαρραλέου φακού που με θέτει από πάνω προς τα κάτω, θαρραλένες λεπτομέρειες εικόνας ή σουρεαλιστικές εικαστικές εφευρέσεις (όπως η στήλη του Ιουλίου στην Place de la Bastille, η οποία διακρίνεται μόνο ως σκιά). Πράγματι, ο Paul Fierens, για παράδειγμα, αναγνώρισε σουρεαλιστικές στιγμές στο βιβλίο της Krull στην κριτική του, αναφέροντας τον André Breton, τον Atget ή τον Κυβισμό και συμπεραίνοντας ότι ο φακός της Krull ‘έχει συγγένεια με την ποίηση’. Συνολικά, ο Kim Sichel μπορεί να συμφωνήσει όταν λέει ότι στο ‘100 x Paris’, η δομή του βιβλίου παραμένει συμβατική, ’αλλά προσθέτει μοντέρνα σημάδια στίξης στις φωτογραφίες.’
(Hans-Michael Koetzle)

"Τις δεκαετίες του 1920, η Germaine Krull άφησε το στίγμα της στην ιστορία της φωτογραφίας με τα φωτορεπορτάζ της. Χρησιμοποιώντας κεκλιμένες οπτικές και περικοπές, ανέπτυξε τη δική της οπτική γλώσσα. Τα ρεπορτάζ της συμβολίζουν κοινωνικοπολιτική ενσυναίσθηση.
Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1897, εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Φωτογραφίας του Μονάχου μέχρι το 1918, τεκμηριώνοντας την καθημερινή ζωή στη μεγάλη πόλη με την κάμερά της, αλλά και αναπτύσσοντας αίσθηση για τις καλλιτεχνικές πειραματισμούς της Αβαντ-Γκάρντ. Φίλη με συγγραφείς, ανθρώπους θεάτρου και κινηματογραφιστές, η φωτογράφος αρχικά ζούσε και εργαζόταν στο Βερολίνο, μετά στο Άμστερνταμ και από το 1926 και εξής στη γαλλική μητρόπολη. Το 1967, το μόνο επιβιώσαν ηχητικό ντοκουμέντο δημιουργήθηκε στο Cinémathèque française με αφορμή μια έκθεση που ο ίδιος ο André Malraux, ο Υπουργός Πολιτισμού, διοργάνωσε προσωπικά. Ωστόσο, η Germaine Krull δεν ενδιαφέρεται για γλυκιά λάμψη και υψηλές τιμές, τονίζει: «Η Φωτογραφία είναι ένα επάγγελμα. Μία τέχνη.
Μετά την ολοκλήρωση της μαθητείας της το 1918, αρχικά η φωτογράφος έθεσε το επάγγελμά της σε δεύτερη μοίρα και έγινε πολιτικά ενεργή. Αλλά η Μονάχικη Σοβιετική Δημοκρατία καταπνίγηκε με αίμα και η Germaine Krull διέφυγε στη Μόσχα. Επιστρέφοντας στη Γερμανία, άνοιξε το δικό της στούντιο στο Βερολίνο το 1923. Αλλά ήταν μόνο μετά που μετακόμισε στο Άμστερνταμ με τον ντοκιμαντέρ κινηματογραφιστή Γιόρις Ίβενς, όπου ανακάλυψε την κλίση της για τεχνικές εγκαταστάσεις, αποβάθρες, γερανούς και αποθήκες, που πραγματοποίησε τη διάκριση.
Αφού έφτασε πλέον στο Παρίσι, η φωτογράφος παρουσιάζει το πορτφόλιο "Métal". Ο συγγραφέας Πιέρ Μακόλαν ενθουσιάζεται: "Είτε η Germaine Krull μεταμορφώνει ένα μηχανολογικό τοπίο σε συμφωνία είτε παίζει με τα φώτα του Παρισιού, αποκαλύπτει μυστικά λεπτομέρειες."
Η φωτογράφος τονίζει την ομορφιά των ρουλεμάν ή μετασχηματιστών με πολλαπλά εκθέματα ή συνθέσεις σε μαύρο-άσπρο που είναι όσο αντικειμενικές, όσο και σουρεαλιστικά αλλοιωμένες. Ο André Kertész, ο Man Ray και η Berenice Abbott, που καθιέρωσαν την φωτογραφική εικόνα ως μια νέα, ανεξάρτητη μορφή τέχνης το 1928 με το "First Independent Salon of Photography", εργάστηκαν με παρόμοιο τρόπο.
Η Germaine Krull ήταν μια από τις συμμετέχουσες, αλλά βρήκε τον δικό της δρόμο για το επάγγελμά της: "Δεν πρόκειται για ζωγραφική ούτε φαντασία. Η φωτογράφος είναι μάρτυρας. Ο μάρτυρας της εποχής του. Ο πραγματικός φωτογράφος είναι ο μάρτυρας όλων των ημερών, ο ανταποκριτής."
Η εμβληματική ανταποκρίτρια Germaine Krull γίνεται η στήριξη του περιοδικού "VU". Με το υποκειμενικό της φωτογραφικό μάτι και μια ακριβώς ελεγχόμενη κάμερα, ο τόνος και η τεχνική της, τέχνη και τεχνική συγχωνεύονται. Οι επισημάνσεις της συνδυασμού αυτού του συνόλου γραμμικής, αισθητικής δημιουργικότητας με κοινωνικοπολιτική ενσυναίσθηση είναι ρεπορτάζ όπως το "Οι Γυναίκες Εργάτριες του Παρισιού". Για τον φιλόσοφο Βάλτερ Μπένγιαμιν, η Germaine Krull βρίσκεται σε ισοτιμία με φωτογράφους όπως ο August Sander ή ο Wilhelm Bloßfeldt με τον δικό της μοναδικό τρόπο: "Οι φωτογράφοι που δεν ήρθαν στην φωτογραφία κατά τύχη, ούτε από βολική πρόσβαση στις καλές τέχνες, σήμερα αποτελούν την ακμή ανάμεσα στους ομοιδεάτες τους."
Σαν να είχε επιτύχει τον στόχο της, η Germaine Krull αποχαιρετά τη φωτογραφία. Μετά τη εργασία της ως πολεμική ανταποκρίτρια κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας, ταξίδεψε σε ΝΑ Ασία το 1946 και άνοιξε ένα ξενοδοχείο στην Μπάνκκοκ. Δεν θα ήταν μέχρι το 1960 που η τώρα επιτυχημένη επιχειρηματίας ξαναπήρε την κάμερά της για να τεκμηριώσει θρηνήματα και μνημεία των ασιατικών πολιτισμών.
Η Germaine Krull, που πέθανε στο Βέτζλαρ το 1985, αφήνει ένα μήνυμα στις μελλοντικές γενιές φωτογράφων: "Η Φωτογραφία δεν είναι μηχανή. Δυστυχώς, είστε δεμένοι στη μηχανή, την κάμερα, το φιλμ, την ανάπτυξη. Αλλά ο καθένας πρέπει να νιώθει την εικόνα του. Και τότε να βγάλει ή το πολύ δύο φωτογραφίες. Απλά πάτημα κουμπιών, πάτημα κουμπιών - αυτό δεν σας οδηγεί πουθενά." (Deutschlandfunk)