Matteo Ciffo - Frammenti - Cavallo di Troia

- Σκάλουρα σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987)
- Τίτλος Frammenti-Cavallo di Troia
- Έτος 2026. Έκδοση 3/8
- Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Στράγγισμα σε κρύο σφυρηλάτηση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες
- ΣΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΕΝΑ ΚΙΝΗΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΓΜΑ ΠΙΣΩ ΕΞΑΓΩΓΙΚΑ ΑΦΑΙΡΕΣΙΜΟ ΓΙΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ (αναφερόμενο στις τελευταίες φωτογραφίες με κόκκινο βέλος)


Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαραβολή με το κλασικό γλυπτό συνιστά κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και τίθενται υπό διαδικασία διαμελισμού και επανα-οριοθέτησης.
Η μορφή δεν πλέον νοείται ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσεις, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευθραστότητα. Το κλασικό σχήμα επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένο: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από το χρόνο, εκτεθειμένη σε μεταβολή και επιστρέφοντας σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση επαφή με ευγενή και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γαιώδεις αρμενικές γαιές, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντες παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι είχε συντριβεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσεις και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται αρχική ύλη για τα έργα μου.

Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη από μόνα τους μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επαναδιαμορφώνω, παράγοντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και αναγέννησης, μεταξύ μνήμης και δυνατοτήτων, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη βρει ύπαρξη, τις διασπάω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια τάση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάβρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, οξιδώνεται και μεταμορφώνεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκοντας σε έναν συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στη θραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υφίσταται υπόδειξη, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στη συνοδεία του υλικού μέσα στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και σχεδόν αναγεννούνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά προκύπτουν ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στη μάζα μια διάσταση βαθύτατα σύγχρονη και ανθρώπινη φίλη.