Tijs Dragtsma (1992) - The Single Light Above

Από ακριβώς πάνω, η βροχή μετατρέπει ένα πλήθος σε μια ενιαία σκοτεινή επιφάνεια, ένα πεδίο μαύρων ομπρελών πιεσμένων η μία κοντά στην άλλη, καθεμία κρύβοντας τον άνθρωπο από κάτω της. Στο ολοκληρωμένο έργο αυτή η σκοτεινιά δεν είναι ζωγραφισμένη. Είναι το ακρυλικό γυαλί καθ’ αυτό, ακατάβλητο, ακριβώς όπως ήρθε.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, η εικόνα χτίζεται μέσω αφαίρεσης. Ένα πεδίο λεπτών χαραγών πιάνει και κρατά το φως όπου θα ήταν οι ραβδώσεις και οι πτυχές κάθε ομπρέλας, έτσι το πλήθος σηκώνεται από το μαύρο ως θραύσματα φωτεινότητας αντί για γραμμές σχεδιασμένες, μνημειακό ως ένα σχήμα από απόσταση, ένα πεδίο ατομικών σημαδιών όταν έρχεσαι κοντά.

Στο κέντρο, μια ομπρέλα χαράζεται πολύ πιο πυκνά από τις άλλες, ένα πεδίο ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς τόσο γεμάτο που διαβάζεται ως ένα ενιαίο σταθερό φθινό φως μέσα στα σπασμένα, μισο σχηματισμένα σχήματα γύρω της. Κάθε άλλη φιγούρα στο πλήθος διατηρείται ως φιγούρα σιλουέτας, παρούσα αλλά αποκρυμμένη. Μόνο αυτή η μία δίνεται πλήρως στο φως.

Η εικόνα βρίσκεται πάντα εκεί, τόσο σε άμεσο όσο και σε χαμηλό φως. Το φως δεν τη δημιουργεί.Την ακονίζει, βαθύνει τη αντίθεση ανάμεσα στην ένα φωτισμένη φιγούρα και τη μάζα που την περιβάλλει, έτσι ώστε το έργο να διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με το πού στέκεσαι χωρίς ποτέ να χάνει το σχήμα του.

Κάτω από τη βροχή και τις ομπρέλες βρίσκεται ένα πιο ήσυχο ερώτημα, για το τι σημαίνει να γίνεται κάποιος ορατός μέσα σε ένα πλήθος, να παραμένει ο ίδιος όταν όλοι γύρω σου ντύνονται με τον ίδιο τρόπο και στρέφονται με τον ίδιο τρόπο. Το ένα φως πάνω δεν διαχωρίζεται από το πλήθος. Είναι αυτό που θα έμοιαζε το πλήθος αν μόλις ένα άτομο άφηνε τον εαυτό του να φανούν.

Το Single Light Above συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα εξάγεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Μία φιγούρα κρατά το φως. Οι υπόλοιπες κρατούν ο ένας τον άλλον."

About Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή με γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο emerges μέσω αμέτρητων ακριβών χαράξεων που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, τρωτές και σχεδόν αβάρος. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευπαθή ιστό γραμμών, κάθε μία κίνηση οριστική, κάθε μία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επιφανειακά απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται ξεκάθαρη και ορισμένη. Από μια άλλη μαλακώνει και επιστρέ φθεί προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο μαγευτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της χαρακής είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η Απουσία μετατρέπεται σε Παρουσία.

Σε έργα όπως πορτρέτα ή παρόμοια, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως προσδιορισμένη. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με την προοπτική και τη ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει σε ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα κούνημα. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

About the Artist

Το όνομά μου είναι Τίης Ντράγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως σταθερό ύφος, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συναντώνται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούριο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή δέσμευση στη γνησιότητα, τη σαφήνεια και τη συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και τρωτότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που αφήνεται ανοικτός σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλά να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με την πάροδο του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλόδοξη πρόθεση να δημιουργώ έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.