Tijs Dragtsma (1992) - Freddie Crowned in Light

Αποστρατεύεται από εμάς, και αυτό είναι ολόκληρο το νόημα. Στέμμα, λευκή γούνα γύρω από το κεφάλι, ένα γροθιό χειρός υψωμένο εναντίον μιας μόνο ακτίνας φωτός, αντιμετωπίζει όχι τον θεατή αλλά τις χιλιάδες που ήρθαν να τον δουν. Το μικρόφωνο είναι σχεδόν εξαίρεση. Σημασία έχει η κίνηση, ένας βασιλιάς που απευθύνεται στον δικό του, φτιαγμένο βασίλειο, από το χείλος ενός σκηνικού που διαλύεται στο σκοτάδι.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη από ένα πεδίο ατομικών σημαδιών που αιχμαλωτίζουν και διατηρούν το φως αντί να το εφαρμόζουν. Σε κοντινή απόσταση διαβάζει ως καθαρή φθορά, μια καταιγίδα από λεπτές γραμμές που διασχίζουν το σκούρο. Απομακρύνεσαι και η καταιγίδα διαλύεται σε έναν άνθρωπο, ένα στέμμα, ένα υψωμένο χέρι, έναν αίθουσα γεμάτη μικροσκοπικά αναμμένα σημεία.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με φως ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί εδώ, τη σπίλαρει. Κάτω από εστιασμένη πηγή, η ακτίνα που πέφτει στους ώμους του βαθαίνει, τα μακρινά φώτα του πλήθους συγκεντρώνουν ένταση, και ολόκληρη η σκηνή διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με το πού στέκεσαι, χωρίς ποτέ να χάνει το σχήμα της.

Το στέμμα είναι δανεικό, θεατρικό, αυτοπαραδομένο. Αυτή η πτυχή συντελεί στο να διαρκέσει αυτή η εικόνα: όχι βασιλικότητα από τη γέννηση αλλά βασιλεία που διεκδικείται για το μήκος μιας παράστασης, ένας μύθος που χτίζεται νύχτα και παραδίδεται ξανά κάθε φορά που οι κουρτίνες υψώνονται. Χρατσωμένο μάλλον παρά ζωγραφισμένο, το πορτρέτο διατηρεί την ίδια ποιότητα κάποιου που κερδήθηκε μέσα από επανάληψη και που κρατείται από πλήρη θέαση.

Αυτό συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τϊης Ντράγκτσμα, στην οποία η απεικόνιση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί για χρωστήριο ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

“Ποτέ δεν γύρισε το βλέμμα πίσω μας. Δεν χρειαζόταν.”

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν ζωγραφίζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που αιχμαλωτίζουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά στη σμίλη, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, κάθε μία μια ενδεικτική κίνηση, κάθε μία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την καθιστά οξεία. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία ο μορφή μένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έντονο φωτισμό, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει γλυπτό, σχεδόν φωτιζόμενο ποιοτικό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει το μέσο αυτό τόσο συναρπαστικό είναι η ήσυχη του ένταση. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και αμετάβλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Έλλειψη μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το μορφή δεν σταθεροποιείται ποτέ πλήρως. Μέσα από τη διαδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει μπροστά από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ηρεμία. Μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, η οποία συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τϊης Ντράγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναισθηματισμός συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον στοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διαφορετικά, προμελετημένα και ζωντανά.