Tijs Dragtsma (1992) - Windows Kept Awake in Silence

Ο Άμστερνταμ κρατά τα σπίτια του κοντά στο νερό, και τη νύχτα το νερό τους κρατά πίσω. Σε αυτή τη σκηνή, η σειρά από στενά κανάλια του 17ου αιώνα διαλύεται σε μια ενιαία μαύρη μάζα, οι γωνιότυποί της και οι όψεις από τούβλα σκύβουν σχεδόν ολόκληρα προς το μαύρο. Όσα παραμένουν ορατά είναι τα φωτισμένα παράθυρα, ακόμα αναμμένα, που υπερισχύουν σαν ακέραια πεδία φωτός σε μια πρόσοψη που έχει μεν σιώπησει για τη νύχτα.

Κάτω, το κανάλι επαναλαμβάνει τη σκηνή χωρίς να την επαναλαμβάνει απόλυτα. Τα ίδια φωτισμένα παράθυρα πέφτουν στο νερό ως μακριές, σπασμένες γραμμές, ήμερα από την επιφάνεια, έτσι που το σπίτι και η αντανάκλασή του να φαίνονται να διατηρούν διαφορετικές ώρες, μια ακόμα ξύπνια, μια ήδη βαθύτερα κοιμώμενη.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνη. Κάθε φωτισμένο παράθυρο, κάθε ίχνος λαμπαδοφωτισμού κατά το μόλο, χαράζεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού. Η εικόνα υφίσταται γιατί η επιφάνεια αφαιρέθηκε με προσεκτική, συνειδητή, ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας, όχι επειδή οτιδήποτε τοποθετήθηκε πάνω της. Η σκοτεινότητα είναι απλώς το υλικό που παραμένει ανέπαφο.

Σπίτια σαν κι αυτά έχουν υπάρξει εδώ επί αιώνες, κρατώντας γενιές φωτισμένων παραθύρων πίσω από το ίδιο γυαλί. Ένα δωμάτιο που καίγεται ακόμα μετά τα μεσάνυχτα έχει πάντα ένα νόημα: κάποιον ξύπνιο, δουλεύει, περιμένει, σκέφτεται. Το έργο διατηρεί αυτή τη σιωπηλή παρακολούθηση και επιτρέπει στον θεατή να αναρωτηθεί ποια παράθυρα κρύβουν κάποιον και ποια μνημονεύουν μόνο μια ανάμνηση ενός ανθρώπου.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα στο ακρυλικό γυαλί, όχι όπως θα φέρνεται με το φως και όχι χαμένη χωρίς αυτό. Υπό ένα μεταβαλλόμενο φως, η αντίθεση βαθαίνει και το νερό φαίνεται να αποκτά βάθος, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από απόσταση από ότι όταν στέκεσαι κοντά, όπου η λάμψη διασπάται σε ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα εδώ. Την οξύνοντας.

Από απόσταση η σειρά των σπιτιών είναι μνημειακή, ένα σκούρο σχήμα τονισμένο από τη θερμότητα. Κοντά, αυτή η ίδια ζεστασιά δεν είναι παρά ένα πεδίο από λεπτές γρατσουνιές, απόδειξη ότι η εικόνα χτίστηκε αφαιρώντας αντί για πρόσθεση. Τα Παράθυρα Διατηρημένα Ξύπνια στην Ασάφεια συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τις Ντραγκτσμά, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί μέσω μελανιού ή εκτύπωσης, μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν συντριβή, αλλά δομή.

"Κάποια παράθυρα μένουν αναμμένα όχι για να φανούν, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε να κοιμηθεί."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που ρουφούν το φως και φέρνουν το σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραστες και σχεδόν ελαφριές. Ό,τι φαινόταν αδιαπεραστικό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, κάθε γραμμή μια συνειδητή χειρονομία, καθ’ αυτή σημαντική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο επιφανειακό υλικό απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μεταβάλλεται κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μία γωνία η μορφή φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Τι κάνει αυτό το μέσο τόσο πειστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χαράξης είναι άμεση και ανεξάρτητη από ανάκληση. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανεύει με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως πορτρέτο αυτού, το figura δεν είναι ποτέ πλήρως σταθεροποιημένη. Διαμέσου της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε σιγή. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαραγή κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συγκλίνουν.

Η δουλειά μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα δουλειάς προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από την αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και τρωτότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ того που φαίνεται και του τι μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο συγκεντρώνονται αυτές οι αναζητήσεις. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, πρόθεσης και ζωντανά.