Tijs Dragtsma (1992) - Venus Risen From Black Water

Η Αφροδίτη Αναβ тұрған από τα Μαύρα Νερά είναι μετά τη Γέννηση της Αφροδίτης του Σάντρο Μποτιτσέλι, ο πίνακας που ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1480 και παραμένει ακόμη αναρτημένος στα Ουφίτσι της Φλωρεντίας. Η θεά διατηρεί τη πόζα που οι γενιές ήδη γνωρίζουν με την καρδιά τους, η κοχλιά της ακροπτερύγιος κάτω από τα πόδια της, τα μαλλιά της υψωμένα πλάγια από έναν άνεμο που δεν θα σταματήσει, ένα χέρι διακριτικά σκεπασμένο στο στήθος της. Αυτό που παραδίδει είναι το χρώμα, τον παλαιό τεχνοτροπικό ουρανό, το χρυσό που έκανε αυτόν τον πίνακα μια από τις πιο αναγνωρισμένες εικόνες της Δυτικής ζωγραφικής που εχει παραχθεί ποτέ. Αυτή είναι μια ανεξάρτητη εργασία του Tijs Dragtsma, μια νέα ερμηνεία με γδαρσίματα και όχι ένα αντίγραφο, αναπαραγωγή ή εκτύπωση του πίνακα του Μποτιτσέλι.

Τι παραμένει εδώ χτίζεται από ένα πεδίο ατομικών δαχτυλισμών, ο κάθε ένας γατζωμένος στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού αντί να τοποθετείται πάνω της. Το πρόσωπο και ο κορμός της συγκεντρώνουν το περισσότερο φως και συγκρατούνται ενωμένα σε ένα ενιαίο ήρεμο επίπεδο, το ασφαλέστερο κομμάτι ολόκληρης της σύνθεσης. Το κέλυφος από κάτω της ανοίγει σαν δεύτερη πηγή φωτός, οι ραφές του πιάνουν την επιφάνεια σε μακριές ακτινοβολούσες γραμμές, ώστε η θεά και το κέλυφος να φαίνονται φτιαγμένα από το ίδιο φωτεινό υλικό. Τα μαλλιά της, τόσο διάσημα για την κίνησή τους, επιβιώνουν μόνο ως μια δέσμη ακανθώδων γραμμών που ρέουν προς το σκοτάδι, και τα χέρια και τα πόδια της διατηρούνται αρκετά μακρυά για να διαβαστούν προτού διαλυθούν πίσω στο μαύρο.

Όλα τα άλλα, η θάλασσα που ο Μποτιτσέλι ζωγράφισε τιρκουάζ, η ανάσα του θεού του ανέμου, ο ακόλουθος που περιμένει με έναν μανδύα, συναντιούνται ολοκληρωτικά και διατηρούνται μόνο ως το σχήμα αυτού που λείπει. Το νερό από το οποίο γεννήθηκε η Αφροδίτη εδώ γίνεται ένα πραγματικό μαύρο, ολοκληρωμένο και χωρίς ορίζοντα, έτσι ώστε να φαίνεται να ανεβαίνει όχι από αφρό αλλά από το ίδιο το σκοτάδι. Από απόσταση το σχήμα διαβάζεται ως μια επιβλητική μορφή φωτός ενάντια σε αυτό το μαύρο. Κοντά, διασπάται σε πεδίο λεπτών γδαρσίμάτων που το έχτισαν, και οι δύο αναγνώσεις ποτέ δεν συνάπτουν πλήρως η μία με την άλλη, κάτι που είναι μέρος του τι κρατά το μάτι.

Ο Μποτιτσέλι ζωγράφισε μια γέννηση. Αυτή η εκδοχή ρωτά πώς μοιάζει μια γέννηση με το χρώμα, τον απαλό οπλισμό του μύθου, γυμνωμένο, αφήνοντας μόνο τη στιγμή που μια μορφή αποχωρίζεται από το σκοτάδι και γίνεται ορατή. Αυτό είναι επίσης, με τον δικό του τρόπο, πώς παίρνει μορφή το ίδιο το έργο, μια μορφή χτισμένη από ό,τι έχει αφαιρεθεί από την επιφάνεια αντί από ό,τι προστέθηκε σε αυτή.

Η Αφροδίτη Αναβίων Από τα Μαύρα Νερά ανήκει στην Ανάμεσα στους Δασκάλους, μια σειρά μέσα στο Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί για χρωστική ή εκτύπωση, και στην οποία αυτή η ίδια η ζημιά γίνεται ένας τρόπος να ρωτήσει πώς ελάχιστα ενός αριστουργήματος χρειάζεται να επιβιώσει πριν το μάτι ολοκληρώσει τα υπόλοιπα.

Η εικόνα δεν χρειάζεται φως για να γίνει ορατή. Είναι πάντα παρούσα, γδαρμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει, έτσι ώστε οι ραφές του κελύφους να αποκτούν βάθος και η αντίθεση κατά μήκος του σώματός της να ενισχύεται, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με το πού στέκεσαι χωρίς ποτέ να χάσει το κέντρο της μορφής.

"Μια θεά χτισμένη από ό,τι παραδίδει η επιφάνεια, όχι από ό,τι τοποθετείται πάνω της."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητα ακριβή γδαρσίματα που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Ωραία, εύθραυστη και σχεδόν ελαφριά. Ό,τι φαινόταν ακίνητο αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό ιστό γραμμών, κάθε μια μια στοχαστική κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γδαρμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει διαπερνώντας την επιφάνεια, η εικόνα χαρακτηρίζεται. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται ξεκάθαρο και ορισμένο. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη έντασή του. Η πράξη του γδαρσίματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή δεν εδραιώνεται ποτέ πλήρως. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με τη οπτική γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρεί έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται στην ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγίξει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γδάρωμα κρατά μια στιγμή, ένα ανάσα, μια κίνηση. Μαζί τους σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθορίζει μια μόνιμη επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με ένα νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς ο ακριβής προσδιορισμός δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προκύπτουν μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από το αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να φέρω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία για δημιουργία έργων που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.