631 g Πράσινο Αχάτης με βρύα – Κρανίο – Τρίγωνο των Βερμούδων, μάτι της καταιγίδας, Χάλογουεν – 10,0 Κρανίο- 631 g

Κάποια στιγμή μετά την 4η Μαρτίου 1918 εξαφανίστηκε το USS Cyclops. Το μεταφορικό άνθρακας σκαφών του αμερικανικού Ναυτικού είχε αποπλεύσει από Μπαρμπάντος με 306 άτομα on board, και δεν φάνηκε ποτέ ξανά. Μέχρι σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη ανθρώπινη απώλεια στην ιστορία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού που δεν οφείλεται σε μάχη. Στις 5 Δεκεμβρίου 1945 πέντε βομβαρδιστικά περιπολίας τύπου Avenger, το Flight 19, δεν γύρισαν από την άσκησή τους. Ακόμη και το αποστολή σκάφος που τους έστειλαν πίσω, ένα PBM Mariner με δεκατρία άτομα, εξαφανίστηκε. Τον Φεβρουάριο του 1964 παρουσιάστηκε στο περιοδικό Argosy το άρθρο του Vincent Gaddis «The Deadly Bermuda Triangle». Από τότε, η θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στην Φλόριντα, το Μπερνμάρ και το Πουέρτο Ρίκο φέρει αυτή τη φοβερή φήμη προς τον κόσμο.

Αυτός ο κρατήρας φέρει μέσα του μια θάλασσα τέτοια. Σκοτεινοί πράσινοι μώσωνοι μανδύες αιωρούνται μέσα σε ημι-διαφανές αχάτι νερό σαν πλωτό φύκια σε ταραγμένη θάλασσα. Λευκοί φλέβες και ίνες διαπερνούν όπως αφρός και ρεύματα, και στις πλευρές του κρατήρα κατευθύνονται λαμπερές λωρίδες οριζόντια σαν στριμμένα σε μπουφές άνεμοι πάνω στο νερό. Στη αριστερή μήλη διακρίνεται ένα λαμπερό σημείο σαν αφρός πάνω σε μια σπασμένη ωκεία. Όταν ο λίθος γίνεται καθαρός, κοιτάς βαθιά σε μια θάλασσα τόσο καθαρή, που τίποτα δεν φαίνεται να την έχει διαβρώσει ποτέ, και τόσο άγρια, που οποιοσδήποτε τολμήσει να το διαβεί, τον τραβάει στη δική του βαθύτητα. Ωστόσο, πιο καθαρά φανερώνεται η θύελλα στα μάτια: Εκεί οι στροβίλοι στρέφονται εσωτερικά σαν ο ορίζοντας ενός κυκλώνα, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται τα πάντα.

Ο Lloyd’s of London δεν βρήκε σχετικά υπερβολικά πολλά ναυάγια, και το Λιμενικό των ΗΠΑ θεωρεί τον αριθμό των φερόμενων ως αγνοουμένων αμελητέο σε σχέση με την πυκνή κίνηση. Αλλά μέσα από το τρίγωνο ρέει ο Ρεύμα του Γκολφ, ένα ποτάμι στον ωκεανό που στην επιφάνεια φτάνει μέχρι δύο μέτρα ανά δευτερόλεπτο και μεταφέρει ό,τι πέφτει στην αγκαλιά του. Ακόμη και ο αχάτης φέρει ένα ρεύμα στο όνομά του. Η αρχαιότερη γνωστή περιγραφή προέρχεται από τον ελληνικό φυσιοδίφη Θεόφρακτο, περί το 350 π.Χ. Μετά αυτόν και μετά τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο λίθος αποκαλύφθηκε στον ποταμό Αχάτης στη Σικελία και ονομάστηκε έτσι. Γλωσσολόγοι σήμερα εικάζουν μάλλον το αντίθετο: ότι ο ποταμός πήρε το όνομά του από τον λίθο. Μερικές ιστορίες ρέουν έτσι και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Υλικά: Αχάτης με βρύα (χαλκεδόνιο με πράσινες, βρύουλες ορυκτές προσμείξεις), μερικώς ημιδιαφανές, με λευκές μονάδες χαλκεδονίτη και πυρίτη
Προέλευση: Ινδία
Διαστάσεις: 10,0 x 6,5 x 7,0 cm
Βάρος: 631 g
Μειονεκτήματα/Ιδιαιτερότητες: Ζωντανή, στροβιλική ζωγραφική από σκούρο πράσινο φρύο, ημιδιαφανείς ζώνες αχάτη και λευκές ιχνογραφίες; λαμπρό, βρύω-σταφιδωτό σημαδάκι στην αριστερή μάγουλα; οριζόντιες βρύες ζώνες αχάτης στην πλευρά του κρατήρα; λεπτές λευκές ραβδώσεις πυριτίου, μεταξύ άλλων στο πίσω μέρος και στο κάτω μέρος; φυσικές μικρές πόρες στις βρύες του βοείου μέρους.