Camillo Gannelli - "Cielo lontano".

«Ουρανός μακριά».
Μαστιχτό ακρυλικό σε καμβά

Αυτό που εντυπωσιάζει αμέσως δεν είναι το χρώμα, αλλά η ύλη. Δεν πρόκειται για πίνακα ζωγραφισμένο, αλλά για πίνακα κατασκευασμένο. Η επιφάνεια είναι τραχιά, ιζηματογενής, σχεδόν γεωλογική. Διαφαίνεται ότι ο καλλιτέχνης δούλεψε με συσσώρευση, με σπάτουλα, με γυμνά χέρια.

Τρεις ορίζοντες, τρεις καταστάσεις συναισθήματος:

Απάνω, ένα γκρι ανθρακί, σκόνη, ωχρό. Είναι ομίχλη, είναι ασβέστης, είναι ένας ουρανός πόλης στο τέλος του χειμώνα. Έχει κόκκο παχιά, σαν παλιά κονία. Μεταδίδει ακινησία.

Μετά, το ρήγμα. Μια λεπτή γραμμή, νευρική, από οξειδωμένο τιρκουάζ, σχεδόν πράσινο-μπουχλαδίστικο. Είναι ο μόνος ψυχρός αναστεναγμός ολόκληρης της σύνθεσης. Δεν είναι διακοσμητικό, είναι αναγκαίο. Χωρίς εκείνο το μπλε το έργο θα κατέρρεε πάνω στον εαυτό του. Είναι νερό που δεν υπάρχει, είναι αέρας που λείπει, είναι η ανάμνηση μιας θάλασσας.

Και από κάτω, το υπόλοιπο: η καμένη ώχρα, το όξινο κόκκινο, το βαθύ πορτοκαλί που μεταβάλει σε μαύρο καμένο στο κάτω άκρο. Είναι γη, είναι στερεωμένη λάβα, είναι καλλιεργημένος αγρός καλοκαιριού. Είναι ζεστό, υλικό, σχεδόν βίαιο στην κορεστικότητά του σε σχέση με τα υπόλοιπα. Αν πλησιάσεις θα δεις κρατήρες, ρωγμές, φούσκες. Θέλει να αγγιχτεί.

Η μαύρη, λεπτή και ουσιαστική κορνίζα είναι μια εξαιρετικά σωστή επιλογή. Περιέχει χωρίς να εξημερώνει. Απομονώνει το αφηρημένο τοπίο και το μετατρέπει σε αντικείμενο, σε εικονίδιο.

Τι λειτουργεί πολύ καλά:

Η ισορροπία είναι από τις σπουδές της Μαρκ Ροθκο, αλλά με τη σκληρότητα ενός Ανσέλμ Κίφερ. Είναι μινιμαλιστική στη σύνθεση αλλά μαξιμαλιστική στην ύλη. Είναι ένας πίνακας που αλλάζει τελείως ανάλογα με το φως - και η φωτογραφία σου το αποδεικνύει: το φως που αγγίζει χαμηλά το απόγευμα του δίνει μια σκιά που τον κάνει να μοιάζει να αιωρείται στον τοίχο, ζωντανός.

Δεν διακοσμεί. Κατοικεί. Δεν πρόκειται για έναν πίνακα να τον βάλεις πάνω από τον καναπέ γιατί «ταιριάζει με τα μαξιλάρια». Είναι ένας πίνακας που σου επιβάλλει να σταματήσεις ένα δευτερόλεπτο όταν περνάς από μπροστά.

Ένα ιδανικό μέρος είναι ένας λευκός τοίχος, απολύτως άδειος, με αρκετό χώρο γύρω. Χρειάζεται σιγή για να μιλήσει.