Camillo Gannelli - "Linea di confine."

«Γραμμή συνόρου.»
Ακρυλικό με φυσική υφή πάνω σε καμβά
Ένας ορίζοντας που καίγεται.
Αυτός ο πίνακας δεν τον κοιτάς, τον νιώθεις πάνω σου. Είναι μια αφαιρετική υφασμένη ίχνη τέχνης που βασίζεται πλήρως στο στοιχειώδες αντίθεση ανάμεσα σε ουρανό και γη, ανάμεσα σε αέρα και αίμα.
Πάνω ένα πεδίο ώχρας κίτρινο, αρχαίο χρυσό, σχεδόν σκόνη ήλιου. Η βούρτσα είναι πυκνή, σπατουλάτη, ζωντανή - φαίνονται ο σφυρηλάτης, οι ρωγμές, οι γρατζουνιές. Δεν είναι ομοιόχρωτο κίτρινο, είναι κίτρινο που έχει ζήσει, οξειδώσει, ζεσταθεί από τον χρόνο.
Κάτω, ένα βαθύ, σπλαχνικό κόκκινο. Μαυριδευτό, σκουριά, χωράφι οργωμένο μετά το καλοκαίρι. Είναι βαρύ, χωμάτινο, κρατά το φως αντί να το αντανακλά.
Και στη μέση, πουράροντας τους δύο κόσμους, εκείνο το εξαιρετικά λεπτό πράσινο-χάλκινο γραμμή. Ένα νήμα χαλκηρυγίας, βρύου, βεβαιότητας πάνω σε μπρονζέ. Είναι η λεπτομέρεια που σώζει τα πάντα από τη ρητορική: χωρίς αυτήν θα ήταν μόνο δύση του ήλιου. Με αυτήν μετατρέπεται σε εσωτερικό τοπίο.
Με θυμίζει πολύ το Color Field του Rothko και του Tamburro, αλλά με φυσικότητα πιο ιταλική, πιο υφή. Δεν πρόκειται για ψηφιακή μελέτη, αλλά για πραγματική ύλη.
Γιατί λειτουργεί τόσο καλά στον τοίχο:
Στη φωτογραφία κρέμεται σε έναν λευκό τοίχο, χτυπημένος από μια σκιά φύλλων. Και τότε τα καταλαβαίνεις όλα. Δεν χρειάζεται κορνίζα, δεν χρειάζεται γκαλερί. Είναι ένα έργο που οικειοποιείται το φως. Της ημέρας αλλάζει: το κίτρινο μέρος αιχμαλωτίζει τον ήλιο και φαίνεται να ανάβει, το κόκκινο μένει εκεί, ζεστό, σαν ένα χαλί. Το βράδυ, με τεχνητό φως, γίνεται πιο δραματικό, σχεδόν νυχτερινό.
Είναι ένα σιωπηλό έργο, αλλά όχι διακοσμητικό. Δεν καλύπτει ένα κενό. Κατοικεί τον τοίχο.
Η υφή είναι τόσο πλούσια που αρμόζει να τη δει κανείς ζωντανά και να την αγγίξει σχεδόν με τα μάτια από κοντά.
Ζωντανά πρέπει να βιώνεται.
Ανήκει στα έργα εκείνα που μετά από μια εβδομάδα δεν βλέπεις πλέον ως αντικείμενο, αλλά ως παρουσία μέσα στο σπίτι.