Σύγχρονο Ασήμι Κρεμαστό με χάλκινο νόμισμα φόλλις Μαξιμίνου Β’ (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ITEM: Σύγχρονο κρεμαστό με Maximinus II Follis
MATERIAL: Επιχρισμένο με ασήμι και μπρούτζος
CULTURE: Ρωμαϊκή
PERIOD: 4ος αιώνας μ.Χ.
DIMENSIONS: Διαμέτρου 24 mm
CONDITION: Καλή κατάσταση. Αρχικό νόμισμα ενσωματωμένο σε ένα σύγχρονο χειροποίητο κυκλικό ασημένιο περίβλημα.
PROVENANCE: Από ιδιωτική συλλογή στο Βέλγιο, απόκτημένο στα μέσα της δεκαετίας του 1990

Περιλαμβάνει πιστοποιητικό γνησιότητας.

Gaius Valerius Galerius Maximinus, ιστορικά γνωστός ως Maximinus II ή Maximinus Daia, υπήρξε ηγεμόνας εν μέρει της Ρωμαϊκής Τετραρχίας κατά τη διάρκεια μιας κομβικής και ταραχώδους μετάβασης στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Γεννήθηκε σε αγροτικό οικογενειακό υπόβαθρο στη Νάπολη (Δάσια), και η ταχεία άνοδός του στις στρατιωτικές κλίμακες προωθήθηκε από τον μητέρα του, τον Τελμην Καίσαρα Γαλέριος. Το 305 μ.Χ., μετά την αποχώρηση των Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, ο Maximinus προβιβάστηκε σε Caesar, διοικώντας τις ανατολικές επαρχίες Συρία, Αίγυπτο και μέρη της Ασίας Μίνωρα. Μετά τον θάνατό του Γαλερίου το 311 μ.Χ., ανακηρύχθηκε Augustus από τα στρατεύματά του, τοποθετώντας τον εαυτό του ως κύριο πολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα δίπλα στους αντίπαλους κυβερνήτες Λικίνιον και Κωνσταντίνο τον Μεγάλου.

Ως ηγεμόνας των ανατολικών εδαφών, ο Maximinus II φημίζονταν για την αταλάντευτη υπεράσπιση του παραδοσιακού ρωμαϊκού παγανισμού και τη σκληρή επιβολή αντιχριστιανικών πολιτικών. Σε αντίθεση με ορισμένους συνβασιλείς του που άρχισαν να χαλαρώνουν θρησκευτικά περιορισμούς, ο Maximinus συνέχισε εντατικά τη Διοκλητιανή persecution μέσα στις διοικητικές του περιφέρειες. Υποστήριζε ενεργά τον παγανιστικό ιερατείο, οργάνωνε τοπικά δημοτικά ψηφίσματα κατά των χριστιανικών κοινοτήτων και προωθούσε δημόσια έργα που αποκαθιστούσαν παλιούς ναούς και δημοτικά ιερά. Η σθεναρή του στάση του προσέδωσε μια αμφιλεγόμενη κληρονομιά ανάμεσα σε πρώιμους χριστιανικούς ιστορικούς όπως ο Ευσέβιος και ο Λακάντιος, οι οποίοι απεικόνιζαν τη βασιλεία του ως μία από τις τελευταίες, έντονες αντιπαραθέσεις του ειδωλολατρικού ρωμαϊκού κράτους με την άνοδο του Χριστιανισμού.

Οι εσωτερικές εξουσιαστικές διαμάχες της Τετραρχίας καθόρισαν τελικά τον τραγικό επίλογο της διακυβέρνησής του. Το 313 μ.Χ., επιχειρώντας να επεκτείνει τη κυριαρχία του στην Ευρώπη ενώ ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στο δυτικό τμήμα, ο Maximinus οδήγησε εκστρατεία κατά του Λικίνιου στη Θράκη. Οι δυνάμείς του υπέστησαν συντριπτική ήττα στη Μάχη του Τzirallum τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Αναγκασμένος να φύγει μεταμφιεσμένος σε σκλάβο μέσα από τα όρη Ταύρου προς την Ταρσό, ο Maximinus αρρώστησε βαριά και απεβίωσε λίγο αργότερα, σηματοδοτώντας την τελική κατάρρευση του ανατολικού κλάδου του αυτοκρατορικού συστήματος που ονειρεύτηκε ο Διοκλητιάνος και ανοίγοντας το δρόμο προς τη μοναρχία του Κωνσταντίνου επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.