Ευρωπαϊκή σχολή (XX) - Giulietta e Romeo

Τίτλος: “Giulietta e Romeo”,
λάδι σε καμβά 90 × 60 εκ., είναι ένα πίνακας ιταλικού σχολείου τοποθετήσιμο, μεταξύ τέλους του Twentieth century και των πρώτων χρόνων του Εικοστού Αλέκτου (Duemila). Το έργο ερμηνεύει το διάσημο θεμα amoroso μέσα από μια σκηνή συμπιεσμένη σε ένα δασώδες τοπίο, όπου η εγγύτητα των πρωταγωνιστών και η διαπλοκή των χεριών γίνονται το κεντρικό συναισθηματικό σημείο της συνθεσης.
Η Γιούλιέτα, καθισμένη στα πόδια ενός δέντρου, κατεβάζει απαλά το βλέμμα προς τον Ρομέο, γονυπετής μπροστά της και προτεταγμένος προς το πρόσωπό της. Η συνάντηση είναι αιωρούμενη στην στιγμή που precede ένα φιλί: οι ήρεμες εκφράσεις, η κλίση των προσώπων και η επαφή των χεριών μεταδίδουν στοργή και μια σιωπηρή συνεννόηση. Η διάταξη των μορφών δημιουργεί έναν συμπαγή κόμβο, επισκιάζονται από τους κορμούς και τα κλαδιά που απλώνονται πάνω τους όπως μια φυσική κάτοψη.
Ιδιαίτερη προσοχή δίδεται στα φορέματα με γούστο αναγεννησιακό. Η Γιούλιέτα φέρει μια βέστα σε έντονο πράσινο πετρέλαιο, συντροφευόμενη από φαρδιά μανίκια χρυσού της ελεφαντόδοντου, διαβατώντας απαλά σκισίματα και φωτεινά. Οι χρυσές λεπτομέρειες του κορσέ και οι διακοσμήσεις στα μανικιών πλουτίζουν τη μορφή με διακριτή κομψότητα. Ο Ρομέο παρουσιάζει μια μαύρη χιτώνα, ένα καπέλο με δομή σφιχτή και ένα ευρύ κόκκινο πορτοκαλίμαντη κάπα, οι πτυχώσεις των οποίων αποτελούν τη πιο έντονη χρωματική μετάβαση του όλου καμβά. Το σπαθί στο πλάι ολοκληρώνει την χαρακτηριστικοποίηση του χαρακτήρα, ενώ το έδεσμα με χορδές που ξεκουράζεται στο έδαφος εισάγει ένα προσκήνιο στην καντάδα και στο φλερτ.
Το τοπίο συμμετέχει στην ατμόσφαιρα συναισθηματικής σκηνής. Οι μεγάλοι πλαϊνοί δένδροι οριοθετούν τον χώρο, αφήνοντας στο κέντρο ένα φωτεινό άνοιγμα σε έναν τυρκουάζ ουρανό που αρχίζει να ξεθωριάζει προς ανοιχτόχρωκες αποχρώσεις κοντά στα βουνά. Οι γαλάζιες υφές απομακρυσμένες προσδίδουν βάθος στη σύνθεση και ελαφρύνουν την παρουσία των μορφών στο πρώτο πλάνο. Μικρά φύλλα, χόρτα, ρίζες και λεπτομέρειες ανθών δίνουν ζωή στο υπόγειο δάσος, περιγραφόμενο με φροντίδα που καλεί να σταματήσει κανείς στα λεπτομερή.
Ο λεκτικός πίνακας φαίνεται κατά κύριο λόγο λεία, με διαβαθμισμένες μεταβάσεις τονικά στα χρωματικά δέρματα και με σκιάσεις πιο έντονες στα υφάσματα. Το φως αγγίζει το πρόσωπα, τα χέρια και τα ανοιχτά μανίκια της Γιούλιέτας, καθοδηγώντας το βλέμμα προς τα κρίσιμα σημεία της αφήγησης. Η αντίθεση ανάμεσα στους ψυχρούς τόνους του τοπίου και των ενδυμάτων και τη ζεστασιά του μανδύα του Ρομέο στηρίζει την οπτική ισορροπία του έργου.
Αναδύεται έτσι μια απεικόνιση ρομαντικής γεύσης και παραδοσιακής προσέγγισης, στην οποία η λογοτεχνική αναφορά υιοθετεί τη μορφή ενός ιδιωτικού και ιδεατοποιημένου εγκλιματισμού. Το δάσος γίνεται ένας απομονωμένος τόπος, φρουρός ενός συναισθήματος που ανατίθεται στην ευαισθησία των κινήσεων και στην εγγύτητα των δύο νέων.