Francien Krieg (1973) - Mr Jenkins






Μεταπτυχιακό στην καινοτομία και οργάνωση πολιτισμού, δέκα χρόνια στην ιταλική τέχνη.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Francien Krieg (1973), Mr Jenkins, έργο ζωγραφικής σε huiles σε πολύχρωμο πορτρέτο, αρχική έκδοση, 40 × 30 cm, Ολλανδία, πωλείται με κάδρο, απευθείας από τον καλλιτέχνη, υπογεγραμμένο, από το 2020.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ο Harold Jenkins γεννήθηκε σε ένα φθινοπωρινό πρωινό του 1958 στην μικρή πόλη Ashbourne, χτισμένη στους καταπράσινους λόφους της αγγλικής εξοχής. Μεγαλώνοντας, ήταν ένα ήσυχο, εσωστρεφές παιδί με αγάπη για τα βιβλία και τη φύση. Ο πατέρας του, κονσερβάς/κατασκευαστής, και η μητέρα του, δασκάλα, έβαλαν μέσα του βαθιά επιμονή για σκληρή δουλειά και μάθηση.
Στα 18, η ζωή του Harold πήρε τραγική τροπή όταν ο πατέρας του πέθανε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η απώλεια ήταν συντριπτική, αναστατώνοντας τα θεμέλια του κόσμου του. Αποδέχθηκε μια μαθητεία στην ξυλουργική για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του, αλλά η εργασία δεν γέμισε ποτέ το κενό που άφησε ο θάνατός του.
Στα μέσα των είκοσί του, ο Harold γνώρισε και παντρεύτηκε τη Lily, μια ζωντανή καλλιτέχνη που επανέφερε το χρώμα στη ζωή του. Είχαν δύο παιδιά, την Emma και τον Thomas. Η ζωή φαινόταν να πηγαίνει καλύτερα μέχρι που η κόρη τους, Emma, διαγνώστηκε με λευχαιμία σε ηλικία έξι ετών. Με μια εξαντλητική τριετή μάχη, η Emma απεχώρησε από τη ζωή, αφήνοντας τον Harold και τη Lily συντετριμμένους.
Παρά τη θλίψη, ο Harold βρήκε παρηγοριά στην ξυλουργική, δημιουργώντας περίτεχνα κομμάτια που αντήχουσαν τα συναισθήματά του. Το τέχνημά του έγινε ιερόσυνο καταφύγιο. Η Lily, επίσης, βύθισε τον εαυτό της στη ζωγραφική, η τέχνη της αντικατοπτρίζοντας το κοινό τους πένθος και την αντοχή τους.
Στις αρχές των πενήντα του, ένα ακόμη πλήγμα ήρθε όταν η Lily διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ πρώιμης έναρξης. Ο Harold αφοσιώθηκε στη φροντίδα της γυναίκας που αγάπησε, βλέποντας τη γυναίκα που αγαπούσε να σβήνει αργά. Πέθανε όταν εκείνος ήταν 58, και για ακόμη μια φορά ο Harold έμεινε να πλοηγηθεί τη ζωή χωρίς το άτομο που αποτέλεσε τη στήριξή του.
Τώρα, στα 65, ο Harold ζει μια ήσυχη ζωή στο Ashbourne. Περνά τις μέρες του στο εργαστήριο, περιτριγυρισμένος από μνήμες που χαράχτηκαν στο ξύλο. Παρά την απώλεια που έχει σημαδέψει τη ζωή του, ο Harold αποτελεί μαρτυρία της διαρκούς αγάπης και της ανθεκτικότητας του ανθρώπινου πνεύματος. Βρίσκει γαλήνη στη δημιουργία του, κάθε κομμάτι ένα φόρος τιμής σε αυτούς whom αγάπησε και έχασε.
Ο Harold Jenkins γεννήθηκε σε ένα φθινοπωρινό πρωινό του 1958 στην μικρή πόλη Ashbourne, χτισμένη στους καταπράσινους λόφους της αγγλικής εξοχής. Μεγαλώνοντας, ήταν ένα ήσυχο, εσωστρεφές παιδί με αγάπη για τα βιβλία και τη φύση. Ο πατέρας του, κονσερβάς/κατασκευαστής, και η μητέρα του, δασκάλα, έβαλαν μέσα του βαθιά επιμονή για σκληρή δουλειά και μάθηση.
Στα 18, η ζωή του Harold πήρε τραγική τροπή όταν ο πατέρας του πέθανε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η απώλεια ήταν συντριπτική, αναστατώνοντας τα θεμέλια του κόσμου του. Αποδέχθηκε μια μαθητεία στην ξυλουργική για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του, αλλά η εργασία δεν γέμισε ποτέ το κενό που άφησε ο θάνατός του.
Στα μέσα των είκοσί του, ο Harold γνώρισε και παντρεύτηκε τη Lily, μια ζωντανή καλλιτέχνη που επανέφερε το χρώμα στη ζωή του. Είχαν δύο παιδιά, την Emma και τον Thomas. Η ζωή φαινόταν να πηγαίνει καλύτερα μέχρι που η κόρη τους, Emma, διαγνώστηκε με λευχαιμία σε ηλικία έξι ετών. Με μια εξαντλητική τριετή μάχη, η Emma απεχώρησε από τη ζωή, αφήνοντας τον Harold και τη Lily συντετριμμένους.
Παρά τη θλίψη, ο Harold βρήκε παρηγοριά στην ξυλουργική, δημιουργώντας περίτεχνα κομμάτια που αντήχουσαν τα συναισθήματά του. Το τέχνημά του έγινε ιερόσυνο καταφύγιο. Η Lily, επίσης, βύθισε τον εαυτό της στη ζωγραφική, η τέχνη της αντικατοπτρίζοντας το κοινό τους πένθος και την αντοχή τους.
Στις αρχές των πενήντα του, ένα ακόμη πλήγμα ήρθε όταν η Lily διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ πρώιμης έναρξης. Ο Harold αφοσιώθηκε στη φροντίδα της γυναίκας που αγάπησε, βλέποντας τη γυναίκα που αγαπούσε να σβήνει αργά. Πέθανε όταν εκείνος ήταν 58, και για ακόμη μια φορά ο Harold έμεινε να πλοηγηθεί τη ζωή χωρίς το άτομο που αποτέλεσε τη στήριξή του.
Τώρα, στα 65, ο Harold ζει μια ήσυχη ζωή στο Ashbourne. Περνά τις μέρες του στο εργαστήριο, περιτριγυρισμένος από μνήμες που χαράχτηκαν στο ξύλο. Παρά την απώλεια που έχει σημαδέψει τη ζωή του, ο Harold αποτελεί μαρτυρία της διαρκούς αγάπης και της ανθεκτικότητας του ανθρώπινου πνεύματος. Βρίσκει γαλήνη στη δημιουργία του, κάθε κομμάτι ένα φόρος τιμής σε αυτούς whom αγάπησε και έχασε.
